War on drugs

Schermafbeelding 2015-03-05 om 18.07.42In een van de wachtruimtes van de rechtbank in Groningen – eerste verdieping – zit een man te wachten.
Al een tijdje.
Hij heeft een dagvaarding ontvangen.
Hij moet zich verantwoorden voor een misdrijf dat hij een jaar geleden – op 8 maart 2014 – zou hebben gepleegd.

De man (48) had drugs in bezit.
Het gaat om 2,4 gram.
Hennep.

Dat is zo weinig.
Een standaard suikerklontje weegt 4,4 gram.

Desondanks is de verdachte gedagvaard.
Want, zo zegt het Openbaar Ministerie, de verdachte had de drugs niet alleen in bezit.
Hij vervoerde het ook.
Hij zat namelijk in de trein.
En die ging rijden.
Richting Leer, Duitsland.

Strafrechtadvocaat Lidewij Wachters voerde aan dat ’s lands regels onduidelijk zijn.
Wie op een bankje voor de coffeeshop zit met een paar gram in de zak wordt gedoogd.
Wie vervolgens uitgerust op de fiets of in de trein stapt maakt zich ineens schuldig aan het vervoeren van drugs en riskeert een boete (in dit geval) van 140 euro.

De verdachte betaalde niet en liet het voorkomen.
Het moet niet veel gekker worden vond ook de politierechter.
Het vonnis: afwezigheid van alle schuld.
En dus ontslag van alle rechtsvervolging.

Dat is geen straf.
De officier van justitie – die nog even dacht dat het om 2,4 kilo ging – gaat niet in hoger beroep.
Maar de strijd gaat door.

Rob Zijlstra

Opa Boef

Opa Boef is dood

Schermafbeelding 2015-03-03 om 18.39.07

fragment tekening Annet Zuurveen / 2006

Opa Boef heette ook Dikkie.
In de krant was hij Dikkie S.
Dikkie was een jongen van de straat die slechte dingen deed.
Toen het begrip veelpleger werd geïntroduceerd stond hij als een van de eersten op de lijst.

Het leven is nooit scheutig voor hem geweest.
Hij gokte, maar dat bracht hem geen geluk.
Toen hij een jaar of 20 was kregen de drugs hem te pakken.
Om nooit meer los te laten.

Dikkie S. moest er vaak aan geloven.
Daardoor was er altijd wel een noodzaak het boevenpad op te gaan.
Zo moest hij eens voor middernacht 600 euro op tafel leggen bij de woekerbankiers van de straat.
Zo niet, dan zouden ze hem flink onder handen nemen.
Om te laten weten dat het menens was, sloegen ze hem alvast in elkaar.
Ook in de onderwereld zijn bankiers meedogenloos.

Even gebutst als wanhopig probeerde hij in te breken bij de Praxis aan het Damsterdiep in Groningen.
Hij werd betrapt en belandde voor de honderdduizendste keer in het gevang.

De drugs vraten hem langzaam op.
De nieren deden het ook steeds minder vanwege de alcohol in overvloed.
Het hart idem dito.
Behalve veelpleger en opa werd de verslaafde Dikkie S. een patiënt.

Een van de laatste keren dat ik hem zag was toen hij terechtstond in verband met de diefstal van pakken luiers bij de Albert Heijn aan het Floresplein.
In diezelfde week had hij vlees en wasmiddel gestolen bij de Appie in Vinkhuizen.
En ergens een fiets.
Het leverde hem de veelplegersmaatregel isd op.
Twee jaar zitten.

Vorig jaar kwam hij weer op vrije voeten.
Een paar dagen geleden is Dikkie S. overleden in de gevangenis in Veenhuizen.
Hij kreeg methadon en dat had nooit gemogen.
Het gehavende patiëntenlichaam kon het niet verdragen en besloot er na 49 jaren definitief mee te stoppen.

Uitgezocht wordt wat er is misgegaan in de gevangenis.
Daar wordt dan een rapport van opgemaakt met conclusies en aanbevelingen.

Net goed, zullen misschien de mensen zeggen die ooit het slachtoffer zijn geworden van Dikkie S.
Neemt niet weg dat de kleinkinderen hun opa vast zullen missen.
Want hij was wel hun opa Boef.

Rob Zijlstra

dagblad van het noorden / woensdag 4 maart

dagblad van het noorden / woensdag 4 maart

Ontlading

Rein is vrachtwagenchauffeur die een ondraagbare hoeveelheid problemen met zich meezeult.
Soms wordt het hem allemaal even teveel.
Bijvoorbeeld toen zijn dominante aan alcohol verslaafde vader had gedreigd zijn moeder dood te slaan.
Hij had aangifte gedaan bij de politie, maar die stuurde hem van de kast naar de muur.
Laat het eerst maar eens gebeuren, hadden agenten gezegd.

Daar kon Rein niet tegen.
Hij parkeerde zijn vrachtwagen nabij de Praxis aan het Damsterdiep in Groningen.
Vervolgens pakte hij zijn vouwfiets en sloeg aan het fietsen door de stad.
De spanningen nam hij mee.
Op de Goudlaan – andere kant stad – zag hij zijn kans schoon voor een ontlading.
Dat deed hij al fietsende.
Een vrouw zag dat.

Zij belde eerste de politie en raakte toen van slag.
De politie wist de schennispleger op grond van een signalement aan te houden.

In de rechtszaal zegt de officier van justitie dat we hier niet luchtig over moeten doen.
Mevrouw heeft er tijden niet van kunnen slapen.
Zij heeft schade geleden en wil nu compensatie.
Haar lijkt 500 euro een mooi bedrag.

De officier van justitie vindt dat wat al te gek.
We zijn hier geen Amerikanen.
De aanklager vindt een bedrag van 200 euro passender.

De vrachtwagenchauffeur – hij is sinds 2008 in behandeling voor zulks – heeft ontzettende spijt.
Hij zegt dat hij wel 300 euro aan de vrouw wil betalen.
Dat vindt de vrouw ook een goed idee, zegt haar advocaat.

De politierechter kan zich er ook in vinden.
Mooi opgelost.
Hij veroordeelt Rein tot een voorwaardelijke werkstraf van 30 uur en tot het betalen van die aangeboden 300 euro.
Zegt tegen de slachtoffervrouw: ‘Dan kunt u met dat geld iets leuks doen.’

Toen ik vanochtend naar de rechtbank reed, had ik dit niet kunnen verzinnen.

Rob Zijlstra

Praatjesmakers

- opgeloste misdrijven?
praatjes willen dat Nederland nogal wat opgeloste verdachten
kent

Schermafbeelding 2015-02-27 om 00.58.10Overal doen praatjes de ronde.
Logisch, we zijn een land van praatjesmakers.
Afgelopen week werd weer eens duidelijk dat we onze praatgrage inborst graag combineren met een andere aangeboren neiging: klikken.
Het meldpunt Meld Misdaad Anoniem berichtte dat het aantal anonieme meldingen vorig jaar met tientallen procenten is toegenomen ten opzichte van een jaar eerder.
Vorig jaar werden dankzij ons anonieme geklik 1.922 verdachten aangehouden, wat resulteerde in 1.515 opgeloste misdrijven.

Of die verdachten ook door strafrechters in rechtszalen zijn berecht is een heel ander verhaal.
Voor de politie geldt dat zodra er een verdachte is aangehouden er ook een misdrijf is opgelost.
Praatjes willen dat Nederland nogal wat opgeloste verdachten telt.

Praatjes ook in Delfzijl.
Inclusief een anonieme tip over twee broers die daar duistere dingen deden.
De politie kwam na verloop van tijd in actie.
In de woning van een van de broers stonden attributen die erop wezen dat daar welgeteld 96 hennepplanten het licht moeten hebben gezien.
Toen de melding bij de politie binnenkwam bloeiden de planten dat het een lieve lust was.
Toen de politie kwam invallen, bleken de planten spoorloos.

De rechter veroordeelde de twee broers desondanks tot werkstraffen van 120 uur.
Daarnaast moeten ze per persoon 3.636,36 euro op tafel leggen, zijnde de berekende winst die 96 vermeende hennepplanten kunnen brengen.
Geklets in de buurt maakten dat de winst veranderde in een hard gelag.

Praatjes in het drugsmilieu.
Fnuikend voor Juan (43) die nu in de verdachtenbank zit.
Het verhaal wil dat Juan een baas is, een drugsbaas op straat.
Vismarkt, nabij De Aa-kerk.
Hoek Oude Kijk in ’t Jatstraat met de Muurstraat.
Juan ontkent met een lach.
‘Kom op rechters, ben ik baas, dan verkoop ik toch geen bolletjes cocaïne op straat. Toch?’
Zegt: ‘Ben ik baas, dan zat ik hier niet eens. Allemaal praatjes.’

Juan was baas.
Dat geeft hij wel toe.
’Ik ben een stoute jongen geweest, maar nu niet meer.’
Hij heeft nu een vriendin.

Er kwam een tip.
Hij zou de donkere man zijn met een zwart rek op zijn fiets die harddrugs verkoopt.
Een getuige repte van een drugsdealer met zwart haar en krullen en cocaïne van goede kwaliteit.
Ik kijk naar de krullen van Juan.
Die zitten in een heel klein bosje in zijn nek.
Verder is de kop kaal, met hier en daar een tatoeage, ook in het gezicht.
Niet te missen.
Getuige praat maar wat.

Niet alle mensen houden van mij, zegt Juan die een grage prater blijkt.
Hij vertelt dat mensen al eens 30.000 euro op zijn hoofd hebben gezet.
Voor zijn dood.
Dat hij daarom vaak een vest draagt omdat hij jong is en nog niet dood wil.
Tegen de rechters: ‘Maar nu doe ik dus niets meer.’

Rechters: ‘Mensen zeggen dat u veel contact hebt met vrouwen die in de prostitutie werken. Die vrouwen zouden voor u werken.’
Met een lach: ‘Praatjes.’

De officier van justitie eist vijf maanden celstraf voor het dealen in bolletjes cocaïne.
En een bonus.
Juan heeft nog 891 gevangenisdagen bij justitie op de lat staan.
Van dat aantal wil de officier van justitie nu 180 omzetten in extra uit te zitten dagen. *

Praatjes in Veendam gingen over Wiert en Wilma.
Een klikspaan belde de gemeente en vertelde dat hij en zij goederen verkopen via internet en daar geld mee verdienen.
De recherche vond dat interessant want Wiert en Wilma genieten een uitkering.
Bij Martkplaats-punt-nl werden gegevens opgevraagd die de verkoopsite van ons allemaal opslaat en bewaart.
Wiert en Wilma hadden tussen juli 2009 en maart 2014 welgeteld 977 advertenties op Marktplaats geplaatst.
Soms moest je bieden, maar vaker stond er een vraagprijs.
Alle vraagprijzen opgeteld: 51.590 euro.

Wiert zegt dat ze de meeste spullen nog hebben.
In ieder geval de dikste dingen.

Ze haalden ook oud ijzer op dat ze naar Virol brachten.
Had 7.037,33 euro opgeleverd.
Wilma: ‘Dat deed mijn zoon. Omdat hij minderjarig is, deed hij dat op mijn naam.’
Rechters: ‘Dan moet hij met die ijzerhandel zijn begonnen toen hij 13 jaar oud was.’ Wilma, niet zonder trots: ‘Dat heeft-ie van zijn moeder geleerd.’
Rechters: ‘De handelsgeest zat er al vroeg in.’
Wilma, kortaf: ‘Ja.’

De rechters zeggen dat Wiert en Wilma in 2010 zijn veroordeeld tot een taakstraf van 220 uur, ook in verband met fraude.
Moesten ze 45.000 terugbetalen.
Ze zeggen dat het verdachte echtpaar ondanks die veroordeling kennelijk gewoon door is gegaan.
Rechters: ‘Waarom? Als je geldgebrek hebt, kun je toch ook gewoon stoppen met roken?’

Wiert en Wilma zeggen dat ze rond moeten komen van een paar tientjes per week.
Dat er schulden waren, deurwaarders.
Puberende kinderen.
Hoe kwamen ze aan die spullen die ze verkochten?
Ze kregen wel eens wat.
Wilma: ‘Kregen we een kapotte televisie, dan schroefde ik de achterkant los, zette de stofzuiger erop en de televisie deed het weer. Die verkochten we dan.’
De officier van justitie heeft zoiets nog nooit gehoord.
Hij zegt: ‘Ik hoor het u zeggen.’

Ze zeggen dat ze zonder hulpverleners de financiële boel op orde hebben.
Er zijn afspraken met deurwaarders.
Wiert: ‘Het gaat nu koek en ei met ons.’
Wilma: ‘En we hebben oprechte spijt.’

Schermafbeelding 2015-02-27 om 00.57.35De officier van justitie doet streng.
‘U zit hier omdat u de maatschappij heeft belazerd. Als u fraudeert dan steelt u van alle Nederlanders. U zegt dat u spijt heeft omdat u hier zit. U bent recidivist. Het stadium van werkstraffen zijn we ver voorbij. Ik eis tegen u beiden een gevangenisstraf van negen maanden. Dat u twee puberende kinderen heeft, is geen reden het anders te doen. Die kinderen waren er ook in 2010.’

Schermafbeelding 2015-02-27 om 00.57.35Wat moet de advocaat nog zeggen?
Zij zegt dat als we overgaan op een basisinkomen, bijstandsfraude niet meer zal bestaan.
Dat onderzoek heeft uitgewezen dat het hebben van schulden iets doet met je denken.
Dat je met schulden alleen maar kunt denken op de korte termijn.
Komt bij, dat frauderen in de bijstand zelden een bewuste keuze is, het is vaak bittere wanhoop.

Als Wiert en Wilma even later de rechtszaal verlaten, worden ze aangehouden door de parketpolitie.
Er staat nog een boete open.
Direct te betalen.

Er doen praatjes de ronde dat als je nog een boete hebt openstaan, je nooit naar de rechtbank moet gaan.

Schermafbeelding 2015-02-27 om 00.58.10Rob Zijlstra

uitspraken op 12 maart

→         * voorwaardelijke invrijheidstelling (vi)

Wie wordt veroordeeld tot een vrijheidsstraf (gevangenis) van een jaar of meer moet 2/3 deel van de opgelegde straf uitzitten. Een vonnis van drie jaar betekent twee jaar zitten. Het resterende 1/3 deel blijft wel op de lat staan. De officier van justitie kan de voorwaardelijke (vervroegde) invrijheidstelling herroepen. De rechter beslist.

Wie na 2/3 deel vrijkomt moet zich houden aan opgelegde voorwaarden. Dat kan een meldingsverplichting zijn, of een lokatie- of contactverbod. Een andere voorwaarde: geen nieuwe strafbare feiten plegen. Wie binnen de proeftijd (vaak 2 tot 3 jaar) de voorwaarden niet naleeft, wordt gedagvaard waarbij de officie van justitie de rechtbank zal vragen de ‘v.i.’ te herroepen’. Gaan de rechters daar in mee, dan moet de boef alsnog dat 1/3 deel uitzitten.

Wie een gevangenisstraf krijgt opgelegd tot 12 maanden moet de volle mep uitzitten. Verreweg de meeste opgelegde gevangenisstraffen zijn korter dan een jaar.

Ik het geval van Juan vond de officier van justitie het een stap te ver – gezien de ernst van het nieuwe strafbare feit – om alle 891 dagen (zijn 1/3 deel) om te zetten in dagen die ook daadwerkelijk achter slot en grendel moeten worden doorgebracht. Dat 891 dagen x 3 niet een mooi rond jaargetal oplevert, is vanwege het voorarrest dat van alles mag worden afgetrokken. Juan kreeg 8 jaar celstraf.

Rekentoets

Schermafbeelding 2015-02-23 om 15.23.01De politierechter klinkt een beetje kribbig.
Ze vraagt aan de officier van justitie waarom de knipkosten van de winst mogen worden afgetrokken?
De officier van justitie bladert door het dossier, hij kan het even niet zo snel vinden.
De rechter: ‘Zijn er kosten gemaakt voor knippen? Volgens mij heeft-ie zelf geknipt. Dan maak je toch geen kosten?’
De officier van justitie heeft het gevonden.
Zegt: ‘Het klopt. Dat bedrag moet er dus nog bij worden opgeteld.’

De politierechter vertelt dat de hennepkwekerij aan de Hoenderhof in Delfzijl kon worden ontmanteld dankzij tips via Meld Misdaad Anoniem.
Politierechter: ‘Wat dan wel weer heel bijzonder is, is dat de melding komt op een moment dat de plantjes er staan, maar dat de plantjes zijn verdwenen op het moment van de politie-inval.
Ze zegt: ‘Dat is eigenlijk best treurig.’

De officier van justitie zegt dat de politierechter vanochtend met het verkeerde been uit bed is gestapt.
Dat zei hij niet hardop.
Ik denk dat hij dat dacht vanwege de mimiek.

De kwekerij was ingericht door twee broers in de woning van een van hen.
Met de opbrengst wilden ze de hypotheek betalen.
Een klikspaan vond dat het zo mooi niet mocht worden en belde anoniem.

De twee verdachten zijn niet naar de rechtszaal gekomen.
Behalve de aanklager en de politierechter zitten daar slechts een griffier en een rechtbankverslaggever om het allemaal aan te horen en gade te slaan.

De officier van justitie zegt dat een van de broers nu moet betalen.
Hij heeft de oogst van 96 planten verkocht.
De broer moet de winst afdragen aan de staatskas.
De politierechter: Waarom maar een broer, waarom niet alle twee?
De officier van justitie begint opnieuw te bladeren.
De politierechter doet uitspraak.

Beiden krijgen een werkstraf van 120 uur.
En samen ook de rekening.
Dat ging zo:

Er stonden 96 planten.
Die planten leveren 28,2 gram hennep op (dat is standaard zo).
Maakt 2,7 kilo.
Een kilo hennep is goed voor 3.280 euro (idem).
Dat levert 8.856 euro op.

Er zijn ook kosten (logisch).
Elektriciteitskosten: 840 euro.
Afschrijving: 150 euro (van dit en dat).
Inkoop plantjes: 273,60 euro.
Variabele kosten: 319,68 euro.

De totale kosten (1.583,28) mogen van de bruto opbrengst (8.856) worden afgetrokken.
Resteert een bedrag aan wederrechtelijke verkregen voordeel van 7.272,72 euro.
En daar moeten ze nu ieder een helft van betalen.

De politierechter: ‘Geen dank.’
De officier van justitie gaat niet in hoger beroep.

Rob Zijlstra

toe maar

Ask the dust

als  ik naar
 de  gevangenis moet,
valt mijn leven in duigen 

 

Schermafbeelding 2015-02-22 om 23.52.50Er bestaan criminelen die het slechte pad liever vandaag dan morgen willen verlaten.
De misdaad klinkt spannend, dingen doen in de duisternis, maar veel criminelen vinden er uiteindelijk niks aan.
De misdaad loont maar voor een enkeling.

Eenvoudig is het niet om een ex-crimineel te worden.
Het verleden sluipt nog jaren als een stalker achter je aan.

Xander (29) deed een serieuze poging, hij kwam heel ver, maar gevreesd moet worden dat hij terug is bij af.
Xander was in Rotterdam aan een criminele carrière begonnen.
Supergoed was hij niet en al gauw liep hij tegen zijn eerste veroordeling aan.
Op een dag bekeek hij zijn winst- en verliesrekening en maakte de balans op.
Hij stond 20.000 euro in de min en zijn mooie vriendin had hem verlaten.
Bedroefd besloot Xander de gemene stad vaarwel te zeggen om zich in veiliger oorden te vestigen.
Hij streek neer in Hoogezand.

Heel lang ging het daar goed.
Breed had hij het niet, maar er kwam weer een vriendin, er waren kinderen en voor hen deed hij alles.
Hij onderhield contacten met de reclassering en die was heel tevreden.

Maar er kwam weer een dag en uitgerekend op die dag kwam Ray op bezoek, een slechte vriend uit Rotterdam.
Misschien moest Ray even uit zicht.
De slechte vriend nam bezit van een kinderkamer en eiste lekkere dingen om op te eten.
Xander zei dat hij geen geld had voor lekker eten.
Hij was al blij dat er gewoon eten was.
Ray vond dat Xander zich moest schamen, omdat hij niet eens zijn kinderen van eten kon voorzien.
Lang verhaal kort: onder druk van Ray ging Xander de deur uit om snel geld te maken, zoals vroeger.

In de rechtszaal zegt Xander dat hij veel spijt heeft.
Hij wil graag zijn excuses aanbieden aan het slachtoffer, dat achter hem zit.
Hij heeft voor haar iets opgeschreven en hij vraagt aan de rechters of hij dat mag voorlezen.
De rechters kijken naar het slachtoffer.
De vrouw zegt dat ze geen behoefte heeft aan zijn woorden.
De rechters: ‘Dan gaat het over.’

Xander had haar zien lopen, ze hadden elkaar even in de ogen gekeken en toen had hij aan haar tas getrokken.
Het hengsel brak en de vrouw viel op de grond.
Met haar tas onder zijn arm holde hij het verkeerde pad weer op.
De portemonnee met pasjes gooide hij weg.
De iPhone verkocht hij aan een buurman.
Hij had er 300 euro voor gekregen en met dat geld ging hij direct boodschappen doen.
Toen hij even later thuis stond te koken, kwam de politie en werd hij gearresteerd.
Dat was in november vorig jaar.

De officier van justitie zegt dat de reclassering wel tevreden kan zijn, maar dat een tasjesroof met geweld niet niks is.
Tevredenheid is dan te kort door de bocht.
De eis: een jaar celstraf.

Betty (21) en Art (26) stonden deze week ook terecht.
Daar baalden ze flink van.
Ze hadden gehoopt dat justitie hen was vergeten.
Dat leek er eventjes op, want in de zomer van 2012 werden ze opgepakt en zaten ze twee dagen vast op het politiebureau.
Toen werden ze weggestuurd.
Daarna bleef het stil, het bleef stil tot een paar weken geleden.
Ineens kregen ze zomaar allebei een dagvaarding.
Dus alsnog.

Na die arrestatie hadden ze het leven gebeterd.
Art had in die duistere tijd geen legale inkomsten, maar rookte wel voor dertig euro wiet per dag.
Dat kon hij omdat hij veel slechte vrienden (zijn eigen woorden) had die wiet verbouwden.
Losgeslagen Betty ging mee voor het avontuur.
Eerst stond ze alleen op de uitkijk.
Ze dacht dat als je op de uitkijk staat bij een inbraak, dat je dan niets fout doet, want dan ben je geen inbreker.
Nu weet ze beter.

Ze reden rond in auto’s, blowden zich suf en onderwijl loerden ze naar openstaande ramen en deuren van fraaie vrijstaande woningen.
Listig probeerden ze dan uit te vogelen of de bewoners aanwezig waren.
Soms door gewoon aan te bellen bij de buren en het te vragen.
‘Oh, de buren zijn op vakantie? Dank u wel.’

Ze namen mee wat ze pakken konden.
Televisies, cd- en dvd-spelers, mengpanelen, beeldschermen, een stofzuiger, laptops, digitale camera’s, sieraden, make-up, scanners, een houten sigarendoos met ivoorinleg, Playmobile, gereedschap uit schuurtjes, een bosmaaier.

Wat ze daarmee deden?, willen de rechters weten.
Art: ‘Verpanden aan pandjeshuizen in Groningen, in Zwolle. En de sieraden gingen naar juwelierszaken in Groningen. Bij eentje verkochten we voor 1200 euro.’
Betty: ‘Ik woonde bij een vriendin in huis dat te koop stond. We hadden altijd feest, er kwamen dan veel mensen over de vloer. Die mensen kochten ook van alles.’
Art: ‘De stofzuiger heb ik zelf gehouden. Voor eigen gebruik.’
Betty: ‘Maar we gingen niet altijd inbreken of zo. We gingen ook wel eens crossen met auto’s door het bos. Dat was echt heel leuk.’

Art zegt dat hij nog wel eens een blowtje doet, maar hij zal nooit meer met justitie in aanraking komen.
Dat weet hij gewoon zeker.
Betty zegt dat ze helemaal is uitgekeken op de drugs, dat ze alleen ’s avonds zo af en toe nog wat rookt, omdat ze ontzettende adhd heeft.
Ze is gaan studeren en als ze volgend jaar met vlag en wimpel afstudeert, gaat ze een creatief winkeltje openen met tweedehands meubeltjes.

Tja, zegt de officier van justitie.
Ze zegt dat het strafdossier ruim twee jaar lang ergens op een plank heeft gelegen stof te vergaren.
Waarom?
Dat vertelt ze er niet bij.
De officier van justitie zegt wel: ‘Woninginbraken zijn zeer ernstige feiten. Dat levert zo zes maanden per woning op. En dan hebben we het nogal over een straf. Maar tja. Verdachten hebben hun leven behoorlijk op de rit en om hen dan naar de gevangenis te sturen?’

Betty enthousiast: ‘Ik verdien een passende straf, maar als ik naar de gevangenis moet, valt mijn leven in duigen.’
Art: ‘Ik woon niet meer in Veendam. Dat scheelt ook. Ik woon nu in de stad, dat is veel beter.’ De officier van justitie: ‘Ik eis voor beiden een werkstraf van 240 uur.’

De officier van justitie heeft niet gevraagd waar al dat geld dat de buit opleverde, is gebleven.
Ze kijkt wel link uit.
Misdaad loont maar voor een enkeling.
Dat moeten wij vooral blijven geloven.

Rob Zijlstra

update 2 maart 2015 – uitspraken
Voor Xander en Ray – vrienden of niet (meer) – samen uit, samen thuis: 12 maanden celstraf waarvan 6 maanden voorwaardelijk. Aan de slachtoffers moeten ze een schadevergoeding betalen van 570 en 700 euro.
Mildheid is er voor Art en Betty: de opgelegde straffen zijn conform de eisen. Er vallen in deze vooralsnog geen levens in duigen. Had het Openbaar Ministerie ook maar eerder op zitting moeten komen. Ze moeten nog wel slachtoffers schadeloos stellen wat hen samen 1670 euro gaat kosten. Er is ook een voorwaardelijk deel opgelegd. Voor haar 8 maanden cel, voor hem 10 maanden. Als stok achter de deur.

 

Daniella – uitspraken

update – uitspraken

Geert W. is veroordeeld tot 18 jaar celstraf en tbs met dwangverpleging wegens moord en pogingen tot moord. De straf valt 4 jaar hoger uit dan de eis.
Karin S. is veroordeeld tot 8 jaar celstraf wegens medeplichtigheid aan moord en medeplichtigheid aan pogingen tot doodslag. Tegen haar was 4 jaar geëist.

In beide gevallen zegt de rechtbank dat de strafeisen geen recht doen aan de ernst van de feiten.
Klik op de onderstaande afbeeldingen om de vonnissen te lezen.

vonnis karin s (klik)

vonnis karin s

vonnis geert w (klik)

vonnis geert w

om te begrijpen is hij
tot monster gemaakt

tekening: annet zuurveen (fragment)

tekening: annet zuurveen (fragment)

De rechtbank doet vandaag (13.00 uur) uitspraak in een van de meest bizarre strafzaken in jaren in Groningen: de zaak Daniëlla.

De zaak Daniëlla is een strafzaak.
Een zaak met een strafdossier.
Een zaak die door de politie is onderzocht.
Een zaak met een strafproces in een rechtszaal die vier dagen duurde, met twee verdachten, met deskundigen, veel media-aandacht en afschuw.
Een zaak die zich alleen laat vergelijken met andere afschuwelijke zaken.
Een zaak die mensen heeft geraakt.

Daniëlla zelf was geen zaak.
Daniëlla was een vrouw van 20 jaar, een jonge vrouw met een verstandelijke beperking.
Net als haar twee jongere broertjes.
Ze woonde in instellingen, in het weekeinde was ze thuis bij haar zwakbegaafde moeder die na jaren weer een relatie kreeg met een zwakbegaafde man die ze had leren kennen toen hij nog in de gevangenis zat vanwege het seksueel misbruiken van kinderen in zijn vorige relatie.

Die man heet Geert, 46 jaar.
In de rechtszaal zit hij als een verschrompeld hoopje mens, bevend en angstig, het hoofd vooral gebogen, te zwijgen.
De weinige woorden die hij zal spreken (’t was niet de bedoeling’) kosten hem zichtbaar moeite.
Het is bijna niet voor te stellen dat deze man buiten de rechtszaal zoveel angst inboezemde.
Om te begrijpen is hij tot monster gemaakt.

De zwakbegaafde moeder is Karin, 50 jaar.
Ze praat en praat, een hele procesdag vol.
In het laatste woord toont ze zuinige emoties.
Ze deed niks toen Geert haar dochter misbruikte en misbruikte en ze deed niks toen hij aankondigde dat hij Daniëlla dood ging slaan met een knuppel en een kapotte stoel.

Moeders moeten dan wel wat doen, sprak de officier van justitie.
Ze zei: ‘Maar Karin offerde haar kind op voor haar relatie met Geert.’
Het is bijna niet de geloven dat deze vrouw verlamd was door angst voor Geert.
Voor een man die ze wel zag zitten, met wie ze de dodelijk gewonde Daniëlla vanuit de woonkamer naar de gang sleepte, onder aan de trap legde en toen tegen de politie zei dat haar dochter van de trap was gevallen.
Ze zegt dat ze net zo goed slachtoffer is.

Tegen Geert W. is 14 jaar celstraf geëist en TBS met dwangverpleging.
Karin S. hoorde vier jaar eisen waarvan een jaar voorwaardelijk waaraan een verplichte behandeling is gekoppeld.
Ze zullen misschien iets meer krijgen, wellicht iets minder.
Daarna volgt mogelijk een hoger beroep.
En misschien ook wel niet.
Dan is het klaar.

De uitspraak vanmiddag is het oordeel, de waarheid, van het strafrecht.
De zaak Daniëlla kent daarnaast een andere waarheid: die van de hulpverlening die gezamenlijk toekeek toen het gebeurde.
Ieder keek naar zijn eigen specialisme, of net even de andere kant, want samen zagen ze niks.
Dat verhaal van Daniëlla van Bergen moet nog worden verteld.

Rob Zijlstra

→ het verslag van het strafproces van dag tot dag

de hulpverlening  

                           ↓


ondersteuning onvoldoende passend voor situatie – ondersteuning niet in relatie met calamiteit – problemen niet effectief en in samenhang opgepakt – op signalen van onveiligheid van de kinderen is onvoldoende gehandeld – signalen onvoldoende bij elkaar opgeteld – geen totaalplaatje – niet één regisseur – verschillende ideeën over casemanagement – partijen spraken zorgen onvoldoende uit – geen checks – onvoldoende hun eigen verantwoordelijkheid – onvoldoende focus op veiligheid van de kinderen – belang kinderen niet expliciet voorop gezet – onvoldoende focus op veiligheid kinderen – geen gezamenlijke ondergrens veiligheid – geen structureel zicht op de thuissituatie – geen risicotaxaties – onvoldoende oog voor de chroniciteit van de problematiek – mijden van zorg door moeder is onvoldoende als patroon herkend – partijen pakken onvoldoende door – geen gezamenlijke evaluaties  

bovenstaande regels komen uit het nog vertrouwelijke rapport van de gezamenlijke inspectiediensten waarvan de conclusies door rtv-noord naar buiten zijn gebracht – het definitieve rapport moet nog verschijnen en geniet de warme belangstelling van het openbaar ministerie 


→ rechtbanktekeningen: annet zuurveen 

dvhn / donderdag

dvhn / donderdag