nieuwsbericht

Het openbaar ministerie (OM) laat het vonnis dat werd uitgesproken over een overleden verdachte verjaren. Een 61-jarige man uit Groningen werd vorige week naast een werkstraf veroordeeld tot het betalen van 112.000 euro aan de Staat. Het ging om geld dat hij zou hebben verdiend met de handel in hennep. Drie dagen voordat het vonnis werd uitgesproken, overleed de man. De rechtbank noch justitie waren hier van op de hoogte.

Justitie, belast met de uitvoering van vonnissen, zat met de kwestie in de maag. De wet bepaalt dat een vordering van crimineel geld niet vervalt wanneer de verdachte komt te overlijden. Dat betekent dat nabestaanden de rekening krijgen gepresenteerd.

In dit geval zal dat niet gebeuren. Hadden wij geweten dat de man was overleden, dan had de rechtbank het vonnis niet uigesproken en dan was er dus geen veroordeling, zegt OM-woordvoerster Kirsten Smit. Door het vonnis ‘ter verjaring op te leggen’ lost het probleem zich uiteindelijk – na vijftien jaren – vanzelf op.

Ik denk dat het Bennie rauw op z’n dak is gevallen.

Het bedrag uiteindelijk in de dagvaarding.

In oktober 2007 was hij door de politierechter veroordeeld tot een werkstraf van 20 uur.

Vanwege een paar stomme hennepplantjes die bij hem op de eerste verdieping waren aangetroffen.

In zijn woning aan Zaaibak.

Dat weer wel.

Het waren er 76 geweest.

Voor eigen gebruik.

Het openbaar ministerie had destijds bij de politierechter wel geroepen dat er mogelijk nog een ontnemingvordering aan zat te komen.

Een pluk-ze.

Maar wat nou wil justitie anderhalf jaar na dato nog plukken van 76 plantjes?

Nou, zo blijkt, dat wil justitie maar al te graag.

Sterker nog: justitie wil 32.945,82 euro van Bennie hebben.

In 2006 was er bij de politie een kliktip binnengekomen.

Bennie aan de Zaaibak, daar moet je wezen, daar heb je hennep.

De politie ging ter plaatse, ze kenden Bennie ook wel – maar vond niks.

Dat wil zeggen: de politie trof een hennepinrichting aan, maar zonder groen hennep.

En van een kale inrichting alleen kun je niet plukken.

Maar ‘t was wel verdacht.

En ‘t was bovendien bij Bennie die ze wel kenden.

Een jaar later is het raak: 76 stuks.

Het mag de naam plantage nauwelijks dragen, maar toch.

Het levert ook maar twintig uur werkstraf op.

Bennie lachen, want dat is natuurlijk niet veel.

Dan gebeurt er anderhalf jaar niks.

Dan ineens de dagvaarding met de afrekening: 32.945,82 euro.

Rauw op het dak.

Want zo’n bedrag is weer niet niks.

Wat is het geval?

De politie is na die vondst van 76 plantjes wat gaan rondneuzen.

Vanwege Bennie ook.

Tussen 1984 en 2004 hadden ze de handen vol aan hem gehad.

Je kunt rustig zeggen dat B. tot de A-categorie behoorde van het lokale criminele milieu, daar aan de haven.

Maar na 2004 was Bennie ineens nooit meer van de partij.

De wijkagenten in 2007: Bennie zal potverdorie toch niet sinds 2004 in de hennep zitten?

Hij zal toch niet een nieuwe lucratieve bezigheid hebben gevonden?

Het zal toch niet daarom zijn dat onze Bennie nooit meer in beeld komt voor een diefstalletje of inbraak?

De politie ging even bij Essent langs.

Bij zij van onze stroom.

Zij zei: Bennie van Zaaibak?

Die heeft sinds 2004 een enorm hoge energierekening.

Zeker drie keer hoger dan een gemiddeld gezin.

Terwijl onze Bennie daar in zijn up woont.

Politie: Hebbes.

Een misdaad is pas een misdaad als die ook wettig en overtuigend wordt bewezen.

Maar dat laatste is niet nodig als justitie het wederrechtelijk verkregen voordeel – het crimi-geld – wil hebben.

Justitie hoeft crimi-geld niet te bewijzen.

Justitie hoeft het slechts aannemelijk te maken.

Dat is ook lachen dus, maar nu bij de politie.

Hadden ze Bennie eindelijk tuk.

Want als je in oktober 2007 wel eventjes 76 plantjes had, en al sinds 2004 een extreem hoge energierekening, dan is de justitiële rekensom snel gemaakt: dan heb je dus zeker 13 keer wiet geoogst. Dat doe je dan maal zoveel, minus dit en dat, plus wat jurisprudentie, en dan heb je welgeteld opgeteld 32.945,82 euro.

Daar is het eigen rookgebruik – dagelijks naar Bennie’s eigen zeggen vier gram – dan al van af.

Aannemelijker kan het haast niet.

Bennie kijkt nors richting rechters.

Voelt zich misschien wel belazerd met zo’n aanname.

Twee rechters hebben geen vragen, maar de derde heeft er zin in.

Zegtvraagt: Hoe zit dat nou? Met dat hoge stroomverbruik? Kunt u dat verklaren?

De rechter vraagt hier naar de bekende weg, want het antwoord – gegeven tijdens de verhoren bij de politie – staat ook in het dossier.

Bennie, argwanend, zegt: ‘Ik heb een waterbed. Da’s al twee keer vierhonderd watt. En een terrarium voor de leguanen.’

Rechter: Kom nou toch, waterbed, vierhonderd watt. Ik heb een stofzuiger, 2000 watt, maar die staat bijna altijd in de trapkast. Niks te verbruiken.

Bennie: ‘Terrarium.’

Rechter: ‘Ach nou, met twee lampjes d’r in van 150 watt. Dat hebben de agenten vastgesteld en opgeschreven. Dat zit in het dossier.’

Bennie: ‘Dat klopt niet.’

Rechter: Wat had u verder nog aan stroomverslindend apparatuur in huis?

Bennie balend: ‘Niks.’

Rechter triomfantelijk: ‘Dus kan het niet kloppen, uw verhaal.’

Bennie zwijgt nors.

Rechter: Ik heb geen verdere vragen.

Ik denk dat Bennie moet betalen.

Hij heeft geen geld, alleen een uitkering.

Dan ben je, 48 jaar oud, wel even een flink deel van de rest van je leven bezig met 32.945,82 euro.

De vraag die tot slot zou kunnen resten is waarom justitie Bennie zo hard aanpakt?

Het begon per slot van rekening bij maar 76 plantjes op een eerste verdieping.

Dat is in Nederland toch tamelijk onschuldig, waar zijn we nu helemaal mee bezig?

Maar het was natuurlijk wel Bennie.

Actief sinds 1984.

Je zou kunnen zeggen dat het hier een afrekening in het criminele circuit betreft.

Rob Zijlstra

UPDATE – 16 april 2009 – uitspraak

De rechtbank wil zelfs nog een beetje meer: Bennie moet 33.123,88 euro aan de staatskas doneren.