Ze hadden al een tijdje contact via allerlei digitale kanalen en op een mooie dag stapte Abbas in Rotterdam op de trein naar Groningen.
Op het hoofdstation ontmoetten ze elkaar in ‘t echt.
Samen waren ze eerst bij haar ouders geweest en daarna bij haar opa en oma.
In oma’s keuken hadden ze snel even gezoend.

Twee maanden later troffen ze elkaar weer.
Jennifer was alleen thuis en ze hadden afgesproken dat zij hem zou ophalen van de trein.

Rechters: ‘Had u tussen beide afspraken in ook contact?’
Abbas: ‘We pingden elke dag.’

Tijdens de eerste ontmoeting is Abbas 18 jaar.
Wanneer hij haar twee maanden later opnieuw treft, is hij net 19 geworden.
Jennifer is dan nog steeds 15.

Abbas: ‘Maar dat wist ik niet. Ik dacht dat ze 17 was.’
Rechters: ‘Wist zij dat u 19 was?’
Abbas: ‘Ja, meneer.’

Ze gaan naar haar huis, chillen wat in de woonkamer, gaan naar boven, zoenen op haar bed en dan stapt Jennifer onder de douche.
Abbas volgt.
Ze vrijen.
Na een tijdje zitten ze weer in de woonkamer.

Jennifer belt dan een vriendje en samen gaan ze naar hem toe.
Dat wil zeggen, ze gaan ergens in Groningen naar een parkeerplaats.
Daar zijn ineens twee vriendjes van Jennifer op een scooter.
Chill wordt het niet, want een van de vriendjes zegt tegen Abbas dat Jennifer nog maar 15 jaar is en dat hij haar dus heeft verkracht.

Abbas krijgt rake klappen.
De politie komt.

Rechters: ‘U heeft geen enkel signaal opgevangen dat ze niet wilde?’
Abbas: ‘Nee meneer.’
Rechters: ‘Vond u haar leuk?’
Abbas: ‘Ja meneer.’
Rechters: ‘Waarom?’
Abbas: ‘Ze kwam niet hoerig over. En ze was moeilijk te krijgen.’

Abbas vertelt dat zij hem zelf had uitgenodigd, de douche in.
Dat zij heeft verklaard dat de deur op slot was, klopt dus niet.
Abbas: ‘Hoe zou ik dan binnenkomen?’
Rechters: ‘Kom, kom. Als je in je eentje van Rotterdam naar Groningen kunt reizen, dan kun je ook wel een slot van een douchedeur openmaken.’

Dat was wel een beetje een rare opmerking.

De officier van justitie zegt dat zij zegt dat het allemaal tegen haar wil is geweest en dat hij zegt dat dat niet zo is en dat wij er niet bij waren.
Maar dat Abbas strafbaar is, is bewezen, want hij geeft toe dat hij seks met haar heeft gehad.
En wanneer mannen van 19 seks hebben met meisjes van 15 dan is dat ontuchtig en dus strafbaar.

De advocaat: ‘Hij was nog maar net 19 en zij al bijna 16.’

Abbas woont nog bij zijn ouders die hem streng hebben opgevoed.
Een garantie is dat niet, want als kind had hij zich twee keer schuldig gemaakt aan straatroof.
Zijn ouders weten niet dat hij vandaag in Groningen terecht moest staan.
Abbas: ‘Zij denken anders, voor het huwelijk doe je die dingen niet.’

Met zijn vrienden had hij er wel over gepraat.
Met zijn vrienden hadden ze de deal dat meisjes nooit drie jaar jonger mogen zijn.
Rechters: ‘Waarom is dat?’
Abbas: ‘Anders noemen ze je een pedo.’

De verdachte volgt nu wekelijks een cursus die is bedacht voor zedendelinquenten.
Hij heeft zich vrijwillig aangemeld.
Op de cursus wordt geleerd hoe je in te leven in de gevoelens van iemand anders.

De officier van justitie eist een werkstraf van 180 uur en drie maanden voorwaardelijke gevangenisstraf.

De rechters: ‘Wil de verdachte nog wat zeggen, want u heeft recht op het laatste woord.’
Abbas denkt en zegt dan: ‘Nee meneer.’
De advocaat kijkt hem indringend aan.
Abbas: ‘O ja, voortaan zal ik eerst vragen aan die meisjes hoe oud ze zijn.’

Rob Zijlstra

uitspraak op 13 februari

artikel 245 Wetboek van strafrecht

.

.

Van dat laatste krijgen woninginbrekers nooit genoeg.

Martin (21) en Nico (20) waren op het idee gekomen en konden er inderdaad niet genoeg van krijgen.
Volgens het openbaar ministerie hebben ze vorig jaar in Groningen behoorlijk huis gehouden.
Ze vormden een ware plaag, zei de officier van justitie.
In zeker tien woningen, maar waarschijnlijk meer, sloegen ze hun slag.

Martin bekent, Nico niet.

Eerst Martin.
Hij hoort stemmen in zijn hoofd, noteerde de psychiater in een rapport met de conclusie: schizofrenie, verminderd toerekeningsvatbaar.
Behandeling in een kliniek is noodzakelijk, want Martin is beïnvloedbaar, is een meeloper.
De advocate zegt dat Martin geen alternatieven kon bedenken voor de druk die medeverdachte Nico op hem uitoefende.

Tijdens de rechtszaak geeft Martin meer toe dan hij bij de politie had gedaan.
Tegen de rechters zegt hij ook in de woningen te zijn geweest en dat hij niet, zoals hij bij de politie verklaarde, slechts op de uitkijk stond.
En dat hij samen met Nico van alles uit de woningen had meegenomen.
Van de buit zou je een heel gangpad van de Mediamarkt kunnen vullen.

Het ging fout toen ze in een woning een autosleutel vonden met bijbehorende Kia op de oprit.
Martin reed er mee naar Almere, raakte betrokken bij een aanrijding, rende weg en verloor – zo stom – zijn identiteitskaart.
In de auto bleef een gestolen mobiele telefoon achter.

Voor de tien woninginbraken die de officier van justitie hem in de schoenen schuift, moet een gevangenisstraf van twintig maanden waarvan twaalf voorwaardelijk de straf op maat zijn.
De aansluitende (verplichte) behandeling mag twee jaar duren.
Martin wil dat wel, met hem komt het misschien nog goed.

Maar dan Nico.

Een verdachte hoeft niet mee te werken aan zijn eigen veroordeling.
Daarom mag een verdachte zwijgen.
Het is aan de officier van justitie de verdenkingen hard te maken met wettige en overtuigende bewijzen.

Nico ontkent alles, maar deed gek genoeg zijn uiterste best om toch veroordeeld te worden.
Ongeïnteresseerd hangt hij in de verdachtenbank waar hij de rechters zo onfatsoenlijke mogelijk te woord staat.

Vragen beantwoordt hij vooral met huh?, met ‘wat zeg je?’, dan wel met ‘weet ik niet’ of ‘weet ik veel’.
Wanneer de officier van justitie vraagt waarom hij zo verongelijkt zit te doen, zegt hij: ‘Wat moet ik dan? Janken?
Tegen de rechters: ‘Het interesseert me vrij weinig.’

Een keer maakt hij een wegwerpgebaar.
Een van de rechters meent een middelvinger te hebben waargenomen.
Rechter, gebelgd: ‘U stak toch niet zojuist uw middelvinger naar mij op hè?’
Nico, uitdagend: ‘Zag je dat? Nou, dan heb je dat verkeerd gezien.’

Rechter: ‘Er komt een moment dat u weer vrijkomt.’
Nico: ‘Dat is dan mooi meegenomen.’
Rechter: ‘Maar wat gaat u dan doen, wat zijn uw plannen?
Nico: ‘Dat hoef ik jou toch niet te vertellen?’

Kortom, de proceshouding van Nico was niet zo heel best.
En er ligt nogal wat bewijs dat niet gunstig voor hem is.
Een criminele informant had aan de criminele inlichtingen eenheid van de politie gemeld dat Nico en Martin woninginbraken plegen met grassprietjes.

Nu is een klik geen bewijs.
Vingerafdrukken zijn dat wel.
Bij de uitzetraampjes waar de inbrekers door naar binnen waren geklommen, zijn die afdrukken aangetroffen.
Van Nico.
In een woning werd ook bloed nabij zo’n vernield raampje gevonden.
Ook van Nico.

Rechters: ‘Als u het niet in die woningen bent geweest, hoe komen u vingerafdrukken daar dan, en hoe uw bloed? Kunt u dat verklaren?’
Nico, verveeld: ‘k Zou het niet weten.’

De officier van justitie: ‘Deze verdachte toont geen respect voor de slachtoffers die hier in de zaal zitten.’
Ze eist zestien maanden celstraf voor vier woninginbraken.
Voor de vijfde is net te weinig bewijs om wettig te kunnen zijn.
Voor zes andere inbraken krijgt Nico binnenkort opnieuw een dagvaarding, met naar verwachting nog meer celstraf als eis.

De advocaat van Nico snapt de proceshouding van zijn cliënt wel.
‘Want voor wie moet hij dan respect tonen? Hij heeft het immers niet gedaan.’
Bij zo een stellingname verwacht je van de advocaat dat hij met een scala aan argumenten komt dat nieuw licht laat schijnen.

De advocaat: Martin heeft schulden, dus hij had belang om in te breken. Mijn cliënt niet, die heeft geen schulden. Nico’s vingerafdrukken bij de vernielde ruitjes? Mag zijn, maar dat zegt niet dat hij spullen uit de woningen heeft gestolen. Bloed met zijn DNA in een woning? Nogal vaag. Zijn bloed kan daar ook op een andere manier terecht zijn gekomen. Uit de woningen zijn vooral sieraden, computers en randapparatuur gestolen. Maar zijn die goederen wel van de slachtoffers? Hij heeft in het dossier geen aankoopbonnen aangetroffen.

De advocaat besluit zijn pleidooi dat een gevangenisstraf voor zijn ontkennende cliënt in ieder geval niet hoger mag zijn dan twaalf maanden.

Huh?

Een heel klein stemmetje in mijn hoofd zei dat ik als laatste zin van dit verhaal moet opschrijven dat als een 20-jarige jongeman het slechte pad wil bewandelen, hij dat zelf moet weten, maar dat dat hem nog niet het recht geeft een dito advocaat in de arm te nemen.

Rob Zijlstra

uitspraak op 9 februari

.

extra
de minimumstraf

In de geest van de minimumstraf zoals het kabinet die wil invoeren, zou Nico geen zestien maanden gevangenisstraf horen eisen, maar minimaal 4 jaar en zes maanden.

Wie zich voor de tweede keer schuldig maakt aan een misdrijf waarop minstens 8 jaar staat, krijgt (minimaal) de helft van het strafmaximum opgelegd.

De maximale straf voor diefstal is vier jaar.  Maar er zijn strafverzwarende omstandigheden. Wie ‘s nachts (‘gedurende de voor de nachtrust bestemde tijd’) door middel van braak of inklimming met twee of meer (verenigde) personen steelt uit een woning (of besloten erf) krijgt een gevangenisstraf van ten hoogste 9 jaren opgelegd.

[artikel 311 Wetboek van strafrecht]

Dit laatste heeft met dat eerste te maken.

En dan kan het gebeuren dat zo’n jeugdige verdachte een (iets) lagere straf krijgt dan hij eigenlijk verdient.
Omdat we hem (nog) niet willen afschrijven.

Kay is 20 jaar.
Hij heeft een droom: hij wil auto’s verkopen.
Het openbaar ministerie heeft andere ideeën over zijn toekomst.
De officier van justitie eist naast vijftien maanden gevangenisstraf de maatregel TBS met dwangverpleging.
TBS wordt, of het waar is of niet, wel het afvoerputje van het Nederlandse strafrechtsysteem genoemd.

Mochten de rechters de eis overnemen, dan zal Kay zijn droom voor de toekomst bijstellen.
Dan pleegt hij zelfmoord.
Wanneer hij dat aankondigt, wijst hij met een priemende vinger naar de drie rechters. Zegt, heel boos: ‘Dan zijn jullie daar verantwoordelijk voor.’

In 2009 ontmoette Kay in Stadskanaal zijn huidige vriendin Sofie.
Ze gingen samenwonen.
Eerst was dat leuk, maar toen het 2010 was geworden, werd het allemaal anders.
Steeds vaker hadden ze ruzie en na een tijdje hadden ze samen elke dag mot.
Daarbij vielen klappen, soms ook over en weer, want Sofie is de gemakkelijkste niet.

Maar Kay sloeg harder en nadat hij ook was gaan schoppen, tegen Sofie, door deuren en kasten en tegen keukenlaatjes, tegen ruiten in hun woning, stond regelmatig de politie voor de deur.
Sofie was dan in tranen, had zichzelf opgesloten in de kelder beneden of in de badkamer boven.

Dan deed ze haar verhaal, dat ze na de zoveelste klappen dagenlang suizende oren had, dat ze zo vreselijk bang was voor Kay, bang dat hij haar zou vermoorden.
Daarom wilde ze geen aangifte doen.
Om dan weer monter uit te leggen dat ze helemaal niet bang was.
Ja, wel heel verdrietig.

Een paar keer liep het flink uit de hand, zoals op een dag bij het busstation in Appingedam.
Of die keer op het perron van het treinstation in Scheemda.
De politie moest er aan te pas komen.

In augustus vorig jaar ging het echt mis.
De ruzie liep zo hoog op, dat heel de straat was uitgelopen.
Kay werd aangehouden en de politie maakte foto’s van de ravage in de woning.
De rechters houden de foto’s in de lucht en merken op: ‘Een windhoos is er niets bij.’

Sofie deed haar verhaal, deed aangifte, kwam vervolgens weer met een ander verhaal en trok de aangifte in.
Dan vertelde ze dat ze alles een beetje had overdreven.
Dat ze alleen de nare dingen had verteld, niet de fijne die er ook waren.

Kay tegen de rechters: ‘Ze overdrijft niet. Ze liegt. Van alles wat zij zegt, is 95 procent gelogen.’
Hij zegt dat Sofie hem wekelijks in de gevangenis opzoekt.
Dat Sofie nooit letsel heeft bekomen.
‘Als ik sla, zou ze wel letsel hebben.’
Zegt ook: ‘Ik hou van haar.’

Bijna twee uur lang zagen de rechters Kay door.
Tientallen keren antwoordt hij dat het niet klopt.
Het wordt hem niet gemakkelijk gemaakt.
‘Het klopt niet. Moet ik dat dan blijven zeggen?’

Deskundigen: ‘Hij denkt zeer naïef vooruit.’
Rechters: ‘Bent u een luchtfietser?’

De officier van justitie zegt op zijn beurt dat hij de dossiers die bol staan van huiselijk geweld wel kent.
Dat in die dossiers liefde en haat hand in hand gaan en dat alles in zo’n dossier haaks op elkaar staat.
Maar dat hier sprake is van buitengewoon ernstige feiten, omdat Kay zijn Sofie stelselmatig heeft bedreigd en mishandeld gedurende een lange periode.
‘Sofie heeft het zwaar te verduren gehad.’

Dat Kay een behandeling moet ondergaan, staat voor de officier van justitie als een paal boven water.
Want dat zegt hij.
Hij zegt ook dat Kay zich niet wil laten behandelen.
Want dat zegt Kay zelf.
Hij zegt dat Kay zegt, ik deug, ik functioneer prima, aan mijn lijf geen polonaise, laat mij maar gaan en auto’s verkopen.
Vervolgens formuleert hij zijn strafeis.

Ditmaal wordt niet – aan de andere kant – in overweging genomen dat ook rekening moet worden gehouden met de nog jonge leeftijd van de verdachte.

Het is niet de eerste keer dat Kay tegenover rechters zit.
Hij is vaker veroordeeld wegens geweldsdelicten.
Een deel van zijn jeugd, een keer vier jaren achtereen, heeft hij opgesloten gezeten.
Kay zegt: ‘Ik heb mijn hele jeugd weggegooid. Op een wekelijks gesprekje na, was er nooit iets van behandeling. En nu, nu ik onschuldig ben, moet ik naar de TBS?’

Eerst wijst die priemende vinger richting rechters, daarna volgt een snijdende beweging langs zijn keel.

Op de tribune zit Sofie.
Nadat die nare TBS-eis is gevallen, roept ze: ‘Maar het is gewoon niet waar.’
De rechters roepen bars terug dat het publiek zich stil moet houden.
Kay, wanhopig: ‘Maar zij is geen publiek.’

In zijn laatste woord verzoekt hij de rechters om Sofie opnieuw te horen.
Omwille de waarheid en de leugens.
De rechtbank heeft daar geen trek in.

Met gebogen hoofd, met de grote mensenproblemen tussen de oren, verlaat Kay zittingszaal 14.

Rob Zijlstra

uitspraak op 2 februari

Dion geeft gehoor aan dit gebiedende verzoek.
Hij sjokt rustig de straat over en buigt zich over zijn scooter die aan de overkant tegen de gevel staat.
Hij pakt iets, draait zich om en loopt terug naar het café, vol in het zicht van de camera.

De portier staat nog steeds bij de deur en ziet dat Dion een ketting in zijn rechterhand heeft.
De officier van justitie zal later zeggen: ‘Een ketting van 1.20 meter lang, twee kilo zwaar.’
De portier probeert de glazen deur dicht te trekken, bezoekers deinzen achteruit.

Dion haalt uit.
Het volgende moment ligt de glazen deur in gruzelementen.
De officier van justitie: ‘Een glazen deur van 12 millimeter veiligheidsglas die je met een hamer nog niet kapotslaat.’

Maar dus wel met een ketting.
De portier raakt gewond, door de klap, dan wel door rondvliegend glas, dat blijft wat onduidelijk.’

Nadat hij de ruit aan diggelen heeft geslagen, loopt hij in alle kalmte weg, zonder om te kijken.
Zes seconden later rennen er politieagenten door het beeld (en dus door de straat) en wordt Dion buiten het zicht van de camera gearresteerd.

De rechters vragen aan de verdachte wat nou zijn bedoeling was met die ketting.
Dion: ‘Slaan.’

Volgens hem vertellen de camerabeelden niet het hele verhaal.
Dat hij niet in het café Ritmo (Gelkingestraat, Groningen) mocht komen, klopt.
Maar hij moest even iets ophalen, een sleutel of zo.
En die portier was direct problemen gaan maken.
Het allerergste: ‘Hij spuugde mij in het gezicht. Toen werd ik boos. Had hij dat niet gedaan, dan waren er ook geen problemen geweest.’

De wet van Dion: wanneer een man een man in het gezicht spuugt, dan mag je hem slaan.
Dion zegt: ‘Dan sla je hem gewoon.’

Ook de officier van justitie laat aan duidelijkheid weinig te wensen over.
De klap met de ketting op de glazen deur moet, gezien de gevolgen, een gigantische klap zijn geweest.
Zou die deur er niet zijn geweest, zou de portier de deur niet net op tijd hebben dichtgetrokken, dan had hij het niet kunnen navertellen.
Kortom: poging tot moord.

De officier van justitie: ‘Toen hij het café verliet, riep hij, ‘ik geef je een klap zodat je het nooit weer doet’. Hij koos voor een definitieve oplossing. Hij wilde de portier doodslaan.’

Het bovenstaande gebeurde op 6 november vorig jaar.
Maar het had net zo goed op een andere datum kunnen gebeuren.
Geweld loopt als een rode draad door het leven van Dion.
Hij is in meerdere cafés niet welkom wegens gesodemieter.

Ik kijk naar Dion die als een forse brombeer in het verdachtenbankje zit.
De rode draad loopt niet door een vrolijk leven.
Dion is van Curaçao, opgevoed door zijn opa.
Omdat hij geen school afmaakte, kan hij, ook nu hij 46 jaar is, nauwelijks lezen en schrijven.

Wat ook triest is – en bijna niet te begrijpen – is dat hij nu 24 jaar in Nederland is, maar de taal niet spreekt.
Een tolk moet zijn gebrom vertalen.

Sinds 1997 is hij klant van politie en justitie.
Hij heeft de status van veelpleger bereikt.
Een aanzienlijk deel van de voorbije vijftien jaren bracht hij door in gevangenissen.
Nog een probleem: Dion drinkt whisky, soms meerdere flessen op een dag.

Knijp je in zijn dossier, zegt de aanklager, dan druipt de drank eruit.

Dion wilde wel naar klinieken om af te kicken, maar steeds waren er weer rechtszaken, gevolgd door weer nieuwe celstraffen.

Behalve de poging tot moord, staat Dion terecht wegens diefstal (parfum, laptop) en vernieling (van nog een cafédeur).

De officier van justitie neemt 14 jaar gevangenisstraf in de mond.
Dat is de straf volgens rechterlijke richtlijnen voor moord.
Bij een poging mag het iets minder wezen.
Maar met het oog op de rode draad, de grote kans op recidive moet hier een hoge strafeis komen, zegt de officier.
Al dan niet gecombineerd met TBS.

Om de beste strafeis te kunnen formuleren, wil de officier van justitie dat gedragsdeskundigen nog eens nader naar de psyche van Dion kijken.
Het verzoek is daarom de strafzaak aan te houden, om het nadere onderzoek uit te voeren en dan een nieuwe zitting in te boeken.
De advocaat gaat er niet eens voor staan.
De advocaat zegt: ‘Daar zijn wij het helemaal mee eens.’

De rechters vragen aan Dion: ‘Zou u aan zo’n onderzoek meewerken?’
Dion: ‘Si.’

Rob Zijlstra

De kans verdachte te worden van een (ernstig) misdrijf ligt ook altijd en overal op de loer.
Maar ook hier geldt dat de meeste mensen nooit worden verdacht van het plegen van strafbare feiten.
Zowel in als buiten de stad zijn zij die misdaden plegen ontzettend in de minderheid.
Desondanks raken we er maar niet over uitgepraat.

Wat ook zo is, is dat verdachten veel vaker mannen dan vrouwen zijn.
De meervoudige strafkamer van de rechtbank van Groningen deed vorig jaar in 376 zaken uitspraak.
Het ging om 351 mannen en 25 vrouwen.
Van die vrouwen werden er ook nog eens vier vrijgesproken.

Het navolgende verhaal gaat over twee vrouwen van wie er één verdachte en één slachtoffer werd.
Zomaar en beiden van het ene op het andere moment.

Het gaat vooral over Emma, een vrouw van 25 jaar en hoogopgeleid.
Op haar werk, bij een financiële instelling in de stad, staat ze aan het begin van een mooie carrière.
Zo oogt ze ook een beetje, ook qua kleding.
Alsof ze naar een diploma-uitreiking gaat, of naar de trouwpartij van haar beste vriendin.

Maar dat is niet zo.

Emma is de verdachte en niet zo’n beetje ook.

De officier van justitie zegt dat Emma heeft geprobeerd Jantina van het leven te beroven.
En mocht de rechtbank dat niet geloven, dan heeft ze geprobeerd Jantina zwaar lichamelijk letsel toe te brengen.
Mochten de rechters ook dat niet bewezen achten, dan heeft Emma toch op z’n minst Jantina opzettelijk mishandeld en wel zo dat zij lichamelijk letsel heeft bekomen en /of pijn heeft ondervonden.

Zo zeggen ze zoiets nu eenmaal in de rechtszaal.

Het gebeurde tijdens de feestweek.
Door het dorp reden oldtimers en opgepoetste tractoren, de zon scheen en er was een man die van riet manden kon vlechten, een vrouw draden van wol.
Er was een zweefmolen en zoals ieder jaar waren er suikerspinnen te koop.

‘s Avonds waren de twee cafés vol dorpsbewoners en vrolijkheid.

Emma liep met vrienden en vriendinnen van het ene café naar het andere, naar Het Piratennest.
Het was al na middernacht.

Rechters: ‘Was u dronken?’
Emma: ‘Nee. Ik had vier, vijf glazen bier gehad.’

Ze is nog maar net binnen wanneer er bier over haar heen wordt gegooid.
Daarna was het allemaal heel snel gegaan.
Het bier kwam van links, van daar waar Emma haar ex-vriend Daan zag staan praten met twee haar onbekende vrouwen.

Emma tegen de rechters: ‘Ik gooide een scheutje bier richting Daan.’
Rechters: ‘Wat kinderachtig.’
Emma: ‘Het was actie, reactie.’
Rechters: ‘En toen?’
Emma: ‘Toen kreeg ik bier vol in mijn gezicht. Van een van die vrouwen. Ze schold me ook uit. Met een scheldwoord of zo. Ik schrok. Dacht: waar is dit nou goed voor? Ik kon geen kant op, ik viel en toen gooide ik ook.’

Jantina, zij is een van de vrouwen die bij Daan stond, krijgt niet alleen het bier, maar ook glas in haar gezicht en hals.

Rechters: ‘Hoe kan dat nou?’
Emma: ‘Toen ik gooide, ging het glas kapot. Kapot geknepen.’

De rechters zeggen dat ze dat maar raar vinden.
Dat een hoogopgeleide vrouw met een carrière bij een financiële instelling kennelijk zo boos kan worden dat ze een bierglas kapot kan knijpen.

Emma: ‘Ik was pissig, dat klopt. Maar niet boos. Ik heb ook niet gevoeld dat ik haar heb geraakt.’
Rechters: ‘Toen u later de foto’s van de verwondingen zag, wat dacht dat u toen?’
Emma: ‘O jeetje. Vreselijk.’

In het ziekenhuis moeten drie snijwonden in gezicht en hals van Jantina met dertig hechtingen worden gedicht.
De littekens zullen blijvend zijn.
De artsen hebben gezegd dat Jantina van geluk mag spreken.

De officier van justitie zegt dat Emma met kracht moet hebben uitgehaald, gezien de verwondingen.
In de kin een winkelhaak van vel, in de hals een snijwond van drie centimeter diep.
‘Een paar millimeter dieper en het slachtoffer had hier niet op de publieke tribune gezeten.’

In een brief aan de rechtbank schreef Jantina dat ze nog steeds zenuwachtig wordt wanneer ze een blonde vrouw ziet lopen en dat ze hoopt dat Emma haar verdiende straf krijgt.

De officier van justitie zegt dat het niet ongebruikelijk is dat er tijdens het uitgaan dingen gebeuren.
Dat het wel ongebruikelijk is dat een hoogopgeleide vrouw zo’n bijzonder ernstig strafbaar feit pleegt.
Dat ze met alles wel rekening wil houden, maar dat het feit de doorslag moet geven bij het bepalen van de hoogte van de strafeis.
Dat wie gooit met glas, een kapot geknepen glas, bewust de kans accepteert dat er letsel ontstaat.
Of erger.

De officier van justitie: ‘We praten hier over een poging tot doodslag, goed voor anderhalf jaar gevangenisstraf.’
De advocaat: ‘Carrière weg, een leven vernietigd.’

Rob Zijlstra

.

UPDATE – 26 januari 2012 – uitspraak
De rechtbank heeft Emma vrijgesproken van de poging tot doodslag. Zij heeft roekeloos en ongecontroleerd gehandeld, maar had niet de opzet het slachtoffer te doden. Wel bewezen is zware mishandeling. In beginsel, aldus de rechtbank, goed voor een vrijheidsstraf.  Maar in dit geval – niet eerder met justitie in aanraking en  bij celstraf baan kwijt – kan worden volstaan met een werkstraf van 240 uur. Aan het slachtoffer moet ze 1526 euro  betalen.

.

Een verdachte is al op vrije voeten en is niet komen opdagen.
Veel te confronterend allemaal.
De tweede verdachte zit vast, inmiddels al drie maanden in voorlopige hechtenis.
Vijf minuten nadat de strafzaak tegen hem is begonnen, krijgt hij te horen dat hij per direct naar huis mag.
Hij is even stomverbaasd als aangenaam verrast.
Het openbaar ministerie, vindt de rechtbank, heeft een foutje gemaakt.

Het openbaar ministerie had verzuimd de slachtoffers te vragen of die wel willen dat de verdachten strafrechtelijk worden vervolgd.
Wanneer afdreiging de misdaad is, moet dat van de wet.
Omdat afdreiging een klachtdelict is.
Artikel 318, lid 2, Wetboek van strafrecht.

Het openbaar ministerie was het er niet mee eens.
De slachtoffers hadden immers aangifte gedaan.
Dus.
Er volgde hoger beroep en toen weer cassatie bij de Hoge Raad.
Dat laatste kon helemaal niet, maar nam wel veel tijd in beslag.

Daarom duurde het tot vandaag, donderdag 12 januari 2012, dat het openbaar ministerie in de herkansing gaat.

De twee verdachte mannen zijn er niet.
De een omdat hij een strafzaak wederom emotioneel niet aankan, nog altijd te confronterend, zo luidt de verklaring van de advocaat die er wel is.
De ander is er niet omdat hij toch niets wil zeggen.
En om dan wel te komen en te zwijgen tegen de rechters , zo meldt de tweede advocaat, is ook zo lullig.

Abel en Henk worden verdacht van afdreiging.
Ze hebben gedreigd een geheim te openbaren met het oogmerk zich wederrechtelijk te bevoordelen.

Het zou ongeveer zo zijn gegaan.
Abel en Henk lagen in september 2009 in de bosjes bij een seksclub in Emmen.
Toen een bezoeker het pand verliet, maakten ze foto’s en noteerden het kenteken van de blauwe auto van de vertrekkende bezoeker.
Met die informatie struinden ze het internet af, op zoek naar privé-gegevens.
Toen ze voldoende hadden, belden ze hem op.

Ze zeiden: ‘We hebben foto’s die je vrouw niet leuk zal vinden. En die foto’s gaan we publiceren op het internet. Tenzij je 1000 euro aan ons geeft.’

Er wordt een afspraak gemaakt.
Eerst bij de McDonald’s in Stadskanaal, bij nader inzien op de parkeerplaats bij de Aldi.
De ongelukkige man betaalt de gevraagde 1000 euro en krijgt in ruil een SD-kaartje waarop de foto’s zouden staan.

Een dag later wordt de man opnieuw gebeld.
Ze willen meer geld, want ze hebben nog steeds foto’s.
Ditmaal moet het maar eens 2000 euro wezen.

De nu helemaal ongelukkige man belt ditmaal de politie en doet zijn verhaal.
Op het politiebureau wordt een opzetje bedacht.
Het slachtoffer maakt met zijn afpersers een afspraak nabij de Praxis.
Daar zal hij voor de tweede keer geld afdragen.
Hij zegt dat zijn vriend Johnny het geld zal meenemen.
Johnny is een sterke politieagent uit Friesland.

Abel en Henk happen bij de Praxis niet toe, maar zijn wel opvallend in de buurt.
En worden aangehouden.
In hun auto worden de vermeende bewijzen gevonden.
Briefjes met daarop het adres van de ongelukkige man.
Sms’jes berichtjes die passen bij de misdaad.
Uit de TomTom wordt digitale informatie gevist waaruit blijkt dat het apparaat Abel en Henk naar de parkeerplaats bij de Aldi heeft geleid.
Bij een van de verdachten thuis een cardreader van hetzelfde merk als van het SD-kaartje.
Bij een fotoconfrontatie herkent de ongelukkige man de mannen aan wie hij 1000 euro heeft gegeven.

In diezelfde week doet een tweede man aangifte.
Hij heeft een soortgelijk verhaal, met dit verschil dat hij nooit in die seksclub in Emmen is geweest.

De officier van justitie zegt dat haar bewijsconstructie niets te wensen overlaat.
En dat dit wel een heel agressieve manier is om iemands privéleven overhoop te halen.

Ze eist een jaar gevangenisstraf tegen Henk.
Abel mag boeten met tien maanden zitten.

De advocaat zegt dat Abel een dikke sufferd is.
Dat Abel zo’n sufferd is omdat hij altijd van alles aan iedereen uitleent.
Zijn auto, laptop, zijn telefoon, ja wat niet.
Het is dus heel goed mogelijk dat het iemand anders is geweest dan Abel.
Dat de bewijsconstructie van de officier van justitie niet meer is dan een van de mogelijke scenario’s.
Abel moet dus worden vrijgesproken.

De advocaat van Henk zegt dat Henk is aangehouden zonder dat er een redelijk vermoeden van schuld bestond en dat hij daarom nooit aangehouden had mogen worden.
Omdat dat toch is gebeurd, is het verkregen bewijs onrechtmatig en dat betekent dat ook Henk vrijspraak verdient.
Mocht de rechtbank daar anders over denken dan moeten de rechters zich eens afvragen welk doel het dient Henk terug te sturen naar de gevangenis voor iets wat hij in september 2009 al dan niet heeft uitgevroten.

De officier van justitie zegt nog wat.
Ze zegt dat ze blij is dat de mannen aangifte hebben gedaan.
Dat er bij het openbaar ministerie vaker signalen binnenkomen over zwijgende mannen.
Opdat vrouwen onwetend blijven.

Rob Zijlstra

.

• artikel 318 Wetboek van strafrecht

.

UPDATE – 26 januari 2012 – uitspraken
De rechtbank heeft de twee mannen veroordeeld tot 9 maanden celstraf p.p.

VONNIS

De omstandigheden achter dit verhaal zijn bizar.
De vrouw werd jarenlang en stelselmatig daar haar partner vernederd, mishandeld en verkracht.
Hij had op die fatale avond, tijdens een proefverlof, verzekerd dat ze de volgende ochtend, zodra hij zijn roes had uitgeslapen, weer aan de beurt zou zijn.

Een jongeman schiet in het wilde weg iemand neer die hem, in zijn woning en met anderen, belaagt.
Een van de belagers overlijdt korte tijd later aan de verwondingen.
Het openbaar ministerie eist achttien jaar celstraf wegens moord en pogingen daartoe, maar de rechtbank komt tot het oordeel: noodweer (zelfverdediging).
De jongeman werd niet vrijgesproken, maar ontslagen van alle rechtsvervolging.
Wel schuldig, geen straf.

Er zijn tal van waargebeurde voorbeelden waarbij een verdachte van wie kan worden bewezen dat hij de dader is, geen straf krijgt opgelegd.
De wet voorziet hierin.

In een strafzaak moeten twee kernvragen worden beantwoord.
Kan hetgeen waarvan de verdachte wordt beschuldigd, wettig (met wettig verkregen bewijsmiddelen) en overtuigend (zonder twijfel) worden bewezen?
Zo ja, dan luidt de tweede vraag: is de verdachte ook een strafbare dader?

Zijn er gronden die de verdachte. de dader, straffeloos maken?

Wie te dronken is om zich staande te houden en in die omstandigheid iemand doodrijdt, kan zich niet beroepen op het feit dat hij vanwege de alcohol niet meer wist wat hij deed.
De alcohol heeft hij vrijwillig tot zich genomen en daarmee heeft hij bewust het risico aanvaard – door in de auto te stappen – dat het wel eens mis zou kunnen gaan.
Je bent dan zo strafbaar als het maar kan.

Iemand die ongevraagd ruzie krijgt in het café en de agressieve ruziemaker verwondt (of doodsteekt) met zijn mes, heeft een probleem.
Wie een mes meeneemt naar het café, neemt willens en wetens een risico.
Wie van acht hoog een vuilniszak naar beneden gooit, niet wetende dat beneden iemand loopt, heeft in de rechtszaal ook een probleem.

In Baflo is een jonge vrouw in haar woning doodgeslagen.
Kort daarna is de politieagent doodgeschoten.
De verdachte is de uitgeprocedeerde asielzoeker Alasam S. (26).

Dat hij de vrouw, zijn vriendin, om het leven heeft gebracht en vervolgens de agent heeft doodgeschoten, lijkt vast te staan.
Alasam S. ontkent het niet.
Grote kans dat zijn schuld wettig en overtuigend kan worden bewezen.

Resteert de tweede vraag: is Alasam S. een strafbare dader?
Of zijn er strafuitsluitingsgronden waardoor hij wel schuldig is, maar niet strafbaar?
Tijdens de rechtszaak, vermoedelijk in april of mei, zal het vooral om die vraag gaan.

Dinsdagochtend stond de ‘zaak Baflo’ voor de derde keer als pro forma op de rechtbankrol.
Tijdens de korte zitting werd een klein voorschot genomen op wat straks komen gaat.

In het bloed van Alasam S. is een concentratie van het medicijn paroxetine aangetroffen.
Advocaat Mathieu van Linde wil weten welke invloed dit medicijn heeft gehad op het handelen van S.

S. gebruikte dit medicijn op voorschrift van een arts.

Er zijn deskundigen die naar eer en geweten zeggen dat paroxetine kan leiden tot zeer agressief gedrag.
Er zijn strafzaken geweest waarin deze deskundigen hebben gezegd dat er een verband bestaat tussen het gebruik van dit medicijn en de begane misdaad.
Er zijn deskundigen die beweren dat dit onzin is, dat paroxetine geen dan wel nauwelijks invloed heeft op gedrag.
Er zijn deskundigen die dit zeggen en subsidie hebben ontvangen van de farmaceutische industrie, van de producent van paroxetine.

De officier van justitie erkent dat het medicijn een belangrijk punt is in het Baflo-onderzoek.

Probleem is, zei hij, dat met het kiezen van een deskundige, ook gekozen wordt voor een uitkomst.
De officier van justitie ziet liever dat het Nederlands Forensisch Instituut (NFI) een onafhankelijk, wetenschappelijk literatuuronderzoek doet naar de bijwerkingen van paroxetine.

Het komt vaker voor dat wetenschappers met al hun deskundigheid lijnrecht tegenover elkaar staan. Het kwam voor in de Groninger HIV-zaak.

Dat wettig en overtuigend bewezen kan worden dat Alasam S. de man is geweest die zijn vriendin Renske Hekman en daarna politieman Dick Haveman van het leven heeft beroofd, heeft vermoord, is één ding.
Maar de vraag of hij ook een strafbare dader is, laat zich vooralsnog niet zomaar beantwoorden.

Het antwoord moet wel worden gevonden, maar moet losstaan van de verschrikkelijke gebeurtenissen op 13 april 2011 in Baflo.

Rob Zijlstra

.

• paroxetine

• Bijlmoorden Badhoevedorp, rechtbank Haarlem 2009

• Bijlmoorden Badhoevedorp, gerechtshof Amsterdam 2011

• ontslag van alle rechtsvervolging (ovar)

• pro forma-zitting, 18 juli 2011

.

In vereniging, zei Jan (23) een tikkeltje wijs.
Ik ben medeplichtig, hield Micky (20) de rechters voor.
Paul (19): ‘Ik spreek alleen namens mezelf.’

In koor: ‘Het is gewoon uit de hand gelopen.’

Bij verdachten als Jan, Micky en Paul vraag ik mij als het gaat over wat ze hebben gedaan altijd af: wat zullen ze in de toekomst nog meer doen?

Neem Paul.
Geboren in Seoul, Zuid-Korea.
Opgegroeid en ontspoord in Groningen.
Hechtingsstoornis.
Geldproblemen (schulden).
Hij rookte twintig jointjes per dag, te veel om de baantjes die hij af en toe had te behouden.
Alleen helder wanneer hij sliep.

Of Micky.
Veroordeeld tot vijftien maanden celstraf waarvan negen voorwaardelijk wegens een poging tot doodslag toen hij net 18 jaar was geworden.
Ook hij: het enige dat hij bezit zijn schulden.
Hoeveel?
Dat wil hij in de rechtszaal met al die mensen erbij niet zeggen
Rechters: ‘Zeg maar heel veel.’
Micky: ‘Yes.’

Jan.
Gebruikte net als Paul ongekende hoeveelheden softdrugs om de dag door te komen.
Softdrugs als zelfmedicatie, om zichzelf rustig te houden.
Want?
‘k Heb ADHD.’

De laatste keer dat Jan in zittingszaal 14 zat, waren de zorgen groot.
De laatste keer was in juni 2010.
Hij had toen een straatroof gepleegd.
Het was in de tijd dat hij tussen alle jointjes door dagelijks hele flessen whisky leegdronk.

De officier van justitie had anderhalf jaar geleden aangedrongen op nader onderzoek naar zijn geestesgesteldheid.
Ze had gezegd, een kale detentie kan, maar ik weiger hem, zo jong nog, af te schrijven.
Jan wilde zelf ook wel een onderzoek.
Maar de rechtbank wilde er niet aan en veroordeelde hem in juni 2010 tot vijftien maanden celstraf (vijf voorwaardelijk).

Nadat Jan zijn straf had uitgezeten, keerde hij terug naar Groningen en kwam opnieuw bij Vast en Verder terecht.
Vast en Verder is een oplossing van het Leger des Heils om jonge jongens die vast hebben gezeten verder te helpen.
Maar Jan kwam er niet verder.
Er zou iets voor hem worden geregeld, iets met werken en leren, maar dat liet maar op zich wachten.

En dus vroeg hij op een verveelde avond aan twee medebewoners of die zin hadden met hem mee te gaan, beetje autorijden en zo.
Hij had sleutels van een auto die niet van hem was.
Dus.
Micky en Paul wilden wel.
Zij hadden toch ook niets te doen.

Ze reden eerst naar Winsum.
Daar probeerden ze een auto te stelen.
Dat had Jan gezegd.
Nietwaar, verklaarden Mickey en Paul.
Toen terug naar Groningen.
Om uiteindelijk terecht te komen in Veendam.

Jan tegen de rechters: ‘Onder directie van Micky. Die kende daar de weg.’
Micky: ‘Beetje’

Nabij de Kieler Bocht probeerden ze een Ford Escort Clipper te stelen.
De buit bestond uit slechts een life hammer.
Geen probleem, want zo’n ding kwam goed van pas bij het uit de hand lopen daarna.
Er werden ruiten van (ten minste) zes geparkeerde auto’s ingeslagen.
Goed voor twee brillenkokers, een zonnebril, een frontje van een cd-speler en een navigatiesysteem.
En veel schade.

Hier was het over gegaan tijdens de rechtszaak.
Micky: ‘Ik ben merendeels medeplichtig.’
Paul zegt dat hij het blijkbaar niet meer weet.
Jan dat het zo ongeveer gewoon wel klopt.

Paul hoort tien maanden celstraf eisen, waarvan drie voorwaardelijk.
Plus nog eens twee maanden die hij eerder bij de kinderrechter voorwaardelijk opgelegd had gekregen voor diefstal.
De advocaat wil liever een nader onderzoek naar een mogelijk verband tussen de psyche van Paul en de gepleegde delicten.
De officier van justitie – zij die destijds Jan nader wilde laten onderzoeken – heeft daar geen behoefte aan.

Micky.
Niks medeplichtig, maar medepleger, zegt de officier van justitie.
Maar terug naar de gevangenis hoeft hij niet.
Een gevangenisstraf voor de duur die hij heeft vastgezeten (32 dagen) en een werkstraf van 240 uur.
De negen maanden die hij eerder voorwaardelijk kreeg, mogen als stok achter de deur blijven staan.

Dacht, Micky met je veroordeling wegens poging tot doodslag, je mag de officier van justitie wel op je blote knieën danken.

En dan Jan.
Eis: een jaar.
Kaal.
Plus twee van de vijf maanden van de vorige voorwaardelijke veroordeling.
Nader onderzoek?
Dezelfde officier van justitie kijkt wel uit.
Jan zegt dat het zo niet verder kan, dat hij structuur nodig heeft.
En dat hij gemotiveerd is om er nu wel iets van te maken.

Rechters: ‘Waarom nu wel?’
Jan: ‘Ik heb niet veel meer, geen woonruimte, niets. Ik ben veel mensen kwijtgeraakt. M’n ouders. Maar ik heb mijn schoonmoeder nog. En die wil ik niet kwijt.’

Rob Zijlstra

.

• medeplichtige
• medepleger

• Jan en de blije knuffel, 17 juni 2010

.

UPDATE – 23 januari 2012 – uitspraken
De rechters zien het een tikkeltje anders dan de officier van justitie wat de straffen betreft: Jan heeft 9 maanden celstraf gekregen, Paul 6 maanden waarvan 2 voorwaardelijk.  Micky is conform: 32 dagen die hij al vast heeft gezeten en de taakstraf van 240 uur.

Een en ander neemt niet weg dat de Nederlandse strafrechtspraak zich kenmerkt door een efficiënte aanpak.
Wanneer er voor één strafbaar feit twee (of meer) verdachten zijn, staan die twee (of meer) meestal gelijktijdig voor de rechter.
Dat is omwille proceseconomische reden.
Twee voor de prijs van één.

Dat is zowel handig als lastig.

Want wanneer er twee verdachten voor hetzelfde feit terechtstaan, worden op één zitting twee rechtszaken tegelijkertijd behandeld.
Rechters zijn in zo’n geval verplicht vooraf tegen de verdachten te zeggen dat hun zaken gelijktijdig worden behandeld, maar niet gevoegd.
Dat betekent dat wat de ene verdachte zegt in zijn zaak, niet gebruikt zal (mag) worden in de zaak van de andere verdachte.

Branko en Stanley worden verdacht van straatroven, in augustus en september in de stad Groningen.
Stanley wil wel toegeven dat hij het heeft gedaan.
Hij moest zich melden bij de gevangenis en had geld nodig ‘voor in de bak’.
Daarom.

Branko ontkent zijn betrokkenheid, want hij heeft niks gedaan.
Stanley is het met zijn medeverdachte eens.
Hij zegt tegen de rechters: ‘Deze man kunnen jullie naar buiten gooien. Hij heeft er niets mee te maken.’

Branko kijkt tevreden naar Stanley en vervolgens naar de rechters.
Hij zegt: ‘U hoort wat die kerel zegt. Ik heb er niets mee te maken.’

Maar zo gemakkelijk is het niet.

Want wat Stanley roept – behoorlijk ontlastend – kan niet zomaar worden gebruikt in de zaak van Branko.
De strafzaak zal moeten worden aangehouden om Stanley bij de rechter-commissaris als getuige te kunnen horen.
Daar mag hij herhalen wat hij zojuist heeft geroepen.
Daarvan wordt proces-verbaal opgemaakt en dat wordt toegevoegd aan het dossier van Branko.
Dan telt het wel.

Weg handig voordeel.

De twee strafzaken worden aangehouden (uitgesteld) om over maanden na nader onderzoek te worden voortgezet.
Branko blijft verdachte, zij het dat de voorlopige hechtenis per direct wordt opgeheven.
Hij hoeft niet terug naar de gevangenis; hij mag – ook van de officier van justitie – zijn proces in vrijheid afwachten.
De aanklager is niet meer zo zeker van haar zaak.

De eerste zittingsdag van het nieuwe jaar in zaal 14 was ‘s ochtends begonnen met Tido en Harm.
Ook hun zaken dienen gelijktijdig, maar niet gevoegd.

Samen zouden ze op een nacht in oktober van het vorige jaar Wilco hebben geslagen, geschopt en vervolgens beroofd van zeventig euro, identiteitspapieren en zijn fiets.

Tido en Harm zitten naast elkaar in de verdachtenbank.
Harm zegt dat het klopt.
Tido niet.
Tido zegt dat toen het gebeurde, Harm lag te slapen.
Tettert: ‘Dus wat kan hij nou weten?’

Rechters: ‘Wat is er dan gebeurd?

Tido vertelt dat ze ‘s nachts bij café Bos in Vledderveen een krat bier hadden gekocht. Toen ze weer buiten stonden, kwam die Wilco stomdronken achter hen aan.
Ze dronken samen biertjes uit hun krat.
Tido: ‘Maar ineens ging die man slaan en schopte hij mij. Hij mij! Dat is de waarheid.’

Rechters: ‘Waarom sloeg hij u?’
Tido zou het niet weten.
‘Portemonnee?’
Tido: ‘Niet gehad.’
Fiets?
‘We zijn lopend weggegaan. Op de fiets. Nou ja, hoe weet ik ook niet meer.’

Harm heeft een andere lezing van de gebeurtenis.
Hij sliep helemaal niet.
Die ochtend had hij met zijn zoontje kastanjes gezocht en toen was hij Tido tegen het lijf gelopen.
Die moest een auto op naam laten zetten.
Bij de C1000 kochten ze een krat bier.
Toen de flesjes leeg waren, schakelden ze over op Beerenburg en Jägermeister en toen benzine op was, liepen ze naar een café om een nieuw krat te kopen.
Ze waren buiten gaan zitten en toen kwam die man er aan.
Eerst dronken ze nog wat samen, rookten ze wat van zijn shag.
Daarna hadden ze hem nadrukkelijk om geld gevraagd.

Harm: ‘Tido gaf hem twee klappen. Hij viel. Ik heb hem twee keer geschopt. Hij gaf zijn portemonnee. Die heb ik aangepakt. Daarna zijn we op zijn fiets weggereden. Tido stuurde, ik zat achterop met het krat bier. De fiets hebben we later in het kanaal gegooid.’

Het slachtoffer mocht bij een woning met het licht nog aan de politie bellen.
Op basis van het signalement, zei de buurtagent: ‘Dat moeten Harm en Tido zijn geweest.’

De officier van justitie komt niet toe aan het eisen van straf.
Het onderzoek in de zaak van Tido is klaar, maar in de zaak van Harm ontbreekt het reclasseringsrapport.
De rechters willen de twee strafzaken niet splitsen, maar een maand uitstellen.

Tido is het daar heel erg mee oneens.
Hij wil weten waar hij aan toe is en nog liever naar huis.

Zouden de rechters in zijn zaak over twee weken uitspraak doen, dan nemen ze daarmee een voorschot op hun oordeel over Harm.
En dat kan niet, want zijn strafdossier is nog niet compleet.
Een oordeel over Tido betekent dat de rechters in de zaak van Harm besmet zijn.
Kan opgelost worden: door de strafzaak van Harm opnieuw te doen.
Met drie andere rechters.

Dat is niet efficiënt.
En dus gaan Harm en Tido om proceseconomische reden, terug naar de gevangenis.

Rob Zijlstra

schandstenen

De meervoudige strafkamer van de rechtbank Groningen – de club van zittingszaal 14 – behandelde in 2011 een record aantal strafzaken: 376.
Het waren er 18 meer dan in 2010 en 33 meer dan in 2009.

Wat vooral opvalt, is dat er fors meer gevangenisstraf is opgelegd.
In 2010 legde de meervoudige strafkamer 280 jaar onvoorwaardelijke celstraf op.
In 2011 was dat opgeteld: 370 jaar.

Nu is het trekken van conclusies op basis van cijfers verleidelijk.
En al snel onjuist.
Is er strenger gestraft of waren de delicten ernstiger?
Of beide?

Een verklaring voor de toename van het aantal jaren celstraf kan zijn  dat er in 2011 relatief veel verdachten terechtstonden voor gewapende overvallen.
Aan deze, vaak jonge, verdachten werden stevige straffen uitgedeeld.
Anders dan in voorgaande jaren lijken rechters minder rekening te houden met de vaak jonge leeftijd van overvallers (18, 19, 20 jaar).

De zwaarste straffen die vorig jaar werden opgelegd, bedroegen 12 en 10 jaar celstraf wegens doodslag.
Het openbaar ministerie had in deze zaken, die zich in Hoogezand afspeelden, 18 en 15 jaar geëist voor moord.

Verreweg de meeste opgelegde gevangenisstraffen waren korter dan 3 jaar.
In 37 van de 376 strafzaken werd 3 jaar en meer opgelegd.

Het aantal (volledige) vrijspraken bedroeg 26 tegen 18 een jaar eerder.
In 6 van die 26 zaken had het openbaar ministerie ook om een vrijspaak gevraagd.

De daling van het aantal opgelegde uren werkstraf zette  vorig jaar niet door.
In 2009 werd voor 21.576 uur aan werkstraf opgelegd, in 2010 kelderde het aantal uren naar 14.186.
Vorig jaar werden 14.568 ‘werkuren’ opgelegd.

De maatregel TBS is nog steeds een beetje uit: 3 mannen werden vorig jaar met dit stempel naar een kliniek gestuurd (tegen 6 in 2010).
Opmerkelijk hierbij is dat in één zaak een TBS met dwangverpleging werd opgelegd wegens stalking.

De veroordeelde is fysiek gezien ongevaarlijk, oordeelde de rechtbank. De samenleving loopt vooral gevaar door het  psychische geweld.

De veelplegersmaatregel ISD lijkt weer iets aan populariteit te winnen.
In 2010 kregen slechts 4 veelplegers de twee jaar durende maatregel opgelegd, vorig jaar gebeurde dat 10 keer.

Opvallend is het aantal ontzeggingen van de rijbevoegdheid.
Zowel in 2010 als in 2011 werden opgeteld voor 26 jaar en tien maanden ontzeggingen opgelegd.
In 2010 ging het om 20 automobilisten, vorig jaar om 19.

Er is ook misdaadgeld geplukt.
In totaal moesten vijftien mensen samen 557.538 euro en 65 eurocent inleveren.
Het gaat hierbij vooral om geld dat is verdiend met de handel in hennep.

Rob Zijlstra

   -  meer cijfers over de opgelegde straffen en maatregelen staan: hier

.