Duizenden mensen worden op dit moment, in de zin van nu, gestalkt.
Een enkele keer komt een stalker voor de strafrechter.
Zo stonden in de voorbije vijf jaar 25 mannen en vrouwen in zittingszaal 14 terecht voor het stelselmatig lastigvallen van een man of een vrouw.
Dader en slachtoffer zijn meestal exen.

Er is een rode draad.
De stalker vindt het vaak maar overdreven dat hij verdachte is.
De gestalkte leeft in een nachtmerrie.
En bijna altijd vloeit de ellende voort uit iets wat eens zo mooi was.

Gabriël en Henny leerden elkaar drie jaar geleden kennen in het zwembad.
Daar waren ze omdat hun kinderen er leerden zwemmen.
Tijdens het wachten begonnen ze elkaar leuk te vinden en toen kwam natuurlijk van het een het ander.

Zij is getrouwd met een man op zee.
Dus die was lekker vaak weg van huis.
Hij hielp haar aan een baantje op zijn werk.
Zo werden ze behalve intiem ook collega’s.

In oktober vorig jaar kwam aan alles een einde.
Dat wil zeggen: Henny wilde dat.
Gabriel liever niet.

In februari dit jaar deed ze voor de eerste keer aangifte.
Onlangs de laatste.
Tegen de rechters zegt ze: ‘Ik ben mijn vrijheid kwijt. En hij gaat door tot op de dag van vandaag.’
Gabriël ontkent dat.
Hij zegt: ‘Na februari heb ik niks meer gedaan. Daarvoor ben ik misschien wel een beetje te ver gegaan. Ik vond het ook best moeilijk dat Henny niet meer wilde.’

Gabriël voert aan dat hij nooit het idee heeft gehad dat Henny er echt tabak van had. Van hem.
‘Dat is bij mij nooit duidelijk doorgekomen. Ze had eens gezegd, dat als er wat is, ik altijd bij haar zou kunnen komen. Nou.’

Hij stuurde haar wel eens 250 sms’jes.
Zij stuurde dan 100 berichtjes terug dat hij moest ophouden.
Gabriël: ‘Ze reageerde dus wel steeds.’

Nadat Henny begin dit jaar aangifte had gedaan, vertelde Gabriël aan zijn vrouw en zoon wat er allemaal wel niet en wel was gebeurd.
Wat hij toen niet wist, was dat zijn vrouw en zoon het al lang in de smiezen hadden.
Als sinds 2006.
Als hij onder de douche stond, checkten ze zijn telefoon en zagen al die berichtjes over en weer.
Ze hielden het bij, maar op de een of de andere manier meer ook niet.

Op het werk werd het ook een probleem.
Henny’s banden waren een paar keer lek gestoken.
Wist Gabriël niks van, zegt hij.
Toch werd hij overgeplaatst.
Hij moest zijn werkplek dicht bij huis verruilen voor een plek ver weg, uur rijden heen, uur terug.

Vaak, zegt de officier van justitie, rijdt hij langs het huis van Henny.
Of staat hij ineens in haar straat.
Gabriël zegt dat dat niet waar is. Hij zegt dat hij daar langs moet rijden om naar zijn werk te gaan. Bij haar langs is de kortste weg.

De rechters, die toch al niet heel erg gecharmeerd lijken van de verdachte, zeggen dat ze het maar eerlijk zullen zeggen: ‘We hebben even zitten te googelen en dan blijkt dat u niet de kortste weg naar uw werk neemt, maar de meest ingewikkelde.’

Gabriël – er staat voor hem nogal wat op het spel – doet nog een poging de rechters op andere gedachten te brengen.
Hij draait de boel om.
Zegt dat hij ook wordt lastiggevallen.
Dat er auto’s bij hem in de straat staan.
Misschien wel collega’s van hem die op de hand van Henny zijn.
Dat die collega’s van voor de overplaatsing hem dus in de gaten houden.

De officier van justitie is daar niet van onder de indruk.
Hij ziet in Gabriël de klassieke stalker.
Zij zegt duidelijk nee, maar hij accepteert dat niet.
Mevrouw, zegt de officier, heeft de geloofwaardigheid aan haar kant.
‘Ze is ook een keurige mevrouw.’

Hij geeft Gabriël wel een plusje omdat die zegt te willen meewerken aan een behandeling als dat moet. Maar de officier van justitie zegt dat hij ook een gebaar wil maken naar het slachtoffer.

Hij eist dan een werkstraf van 180 uur en twee maanden voorwaardelijke gevangenisstraf, gekoppeld aan een proeftijd van twee jaar.
Daarnaast: reclasseringstoezicht om een behandeling te kunnen afdwingen, een contactverbod en een straatverbod in de ruime omgeving van de woning van Henny, met uitzondering van de afrit van de snelweg opdat hij nog wel ingewikkeld op zijn werk kan komen.

Zijn werk.

Bij een veroordeling verliest Gabriel zijn baan.
Zijn werkgever houdt niet van verdachten die door rechters tot daders worden veroordeeld.
Tijdens de rechtszaak bleef lang onduidelijk wat Gabriel nou precies deed.
Maar ineens zag ik het: hij werkt bij justitie.
Dat kon je zien aan het witte justitielogo op zijn zwarte sokken.

Gabriël bewaakt mannen die net als hij in zittingszaal 14 terechtstaan.

Rob Zijlstra

naschrift (25 november 2009)
Ik ben er op gewezen dat ik in het bovenstaande verhaal de suggestie wek dat er tussen Gabriel en Henny meer was dan een vriendschappelijke relatie. Tijdens de zitting is dit gezegd door Gabriel.
Wat in het verhaal echter niet tot uiting komt is dat van de kant van Henny nadrukkelijk is aangevoerd dat er van een intieme relatie geen sprake is geweest. De officier van justitie heeft dit laatste tijdens de zitting ook herhaald.
De suggestie in mijn verhaal is dus eenzijdig. En daarmee doe ik geen recht aan de positie van Henny.

(rz)

UPDATE – 26 november 2009 – uitspraak
De rechtbank heeft Gabriel veroordeeld tot een werkstraf van 180 uur en twee maanden voorwaardelijke celstraf. Stalking bewezen, aldus het oordeel van de rechtbank. Naast deze straf moet hij aan Henny 2000 euro schadevergoeding betalen. Volgens de rechtbank ziet L. nog altijd niet in dat hij fout is geweest en zijn gedrag onaanvaardbaar.

De eis dat hij geen contact meer met de vrouw mag opnemen en ook niet in haar buurt mag komen, wees de rechtbank af.

Eerst het schrijnende verhaal.
Daarna enig wantrouwen.

Darina, de naam is door mij verzonnen, mocht niks.
Zelfs toen ze in 2005 en ten einde raad zelfmoord wilde plegen, verbood hij dat.
Hij is Ivan, 37 jaar.
Volgens justitie is hij de verschrikkelijke.

Acht jaar lang dwong hij Darina te werken als prostituee in de rosse buurt van Groningen.
In die acht jaar zou ze 1.581.868 euro hebben verdiend.
Stel dat ze 50 euro per keer kostte, dan zou ze tussen 2000 en eind 2008 – even voor het idee – 31.637 Groninger mannen hebben ontvangen.
Dat is ongeveer een derde van de mannelijke bevolking van de stad Groningen.
Goed, misschien waren er mannen die vaker kwamen, dat kan.
Maar dan nog.

De prostitutiepolitie in Groningen – die bestaat – kende Darina. Het was de agenten op hun rondgangen wel opgevallen dat zij vaak werkte, vaak en lang.
Maar in gesprekjes met haar duidde volgens de politie niets op mensenhandel, op niets dat ze tegen haar zin met al die piemelmannen bezig was.

Het moet de politie dan ook hebben verrast dat Darina zich eind 2008 op het politiebureau meldde met de mededeling dat ze aangifte wilde doen.
Ze was slachtoffer van mensenhandel, vertelde ze.
Dus toch.
De politie schreef alles op en dat resulteerde in een aangifte van tweehonderd pagina’s vol leed.

Er kwam een onderzoek (onderzoek Kolibrie) naar haar telefoonverkeer, naar ontvangen en verstuurde sms’jes, telefoons werden getapt, er werd financieel onderzoek gedaan en er werden observaties uitgevoerd.
Op 22 januari dit jaar werd Ivan gearresteerd.

Acht jaar lang zou deze verschrikkelijke Bulgaar zijn landgenote als een seksslavin hebben behandeld.
Haar leven werd door hem van minuut tot minuut gecontroleerd.
Zo vond hij dat zij in haar peeskamertje moest staan, want hoeren die zitten, zei hij, die verdienen niks.

Soms ging Darina wel even zitten.
Bijvoorbeeld omdat ze wat moe was.
Soms was ze een beetje moe omdat ze 16 tot 20 uur per dag moest werken.
Soms moest ze ook de klok rond werken, om maar die dagelijkse duizend euro binnen te halen.
Duizend was het minimum.

Soms viel ze in slaap.

Het gebeurde dat als ze even moe ging zitten, ze een sms’je kreeg vanuit Bulgarije.
Van Ivan.
Die berichtte dan dat ze moest gaan staan.

Hij beheerste haar leven.
Aanvankelijk was ze verliefd op Ivan.
Het plan was dat hij het zou regelen en dat ze het fifty-fifty zouden doen.
Hij zou voor haar een spaarrekening openen.
Om het allemaal wat eenvoudiger te maken, papte Darina het aan met Koos.
Ook dat moest.
Koos was een klant en ja, Koos wilde ook wel trouwen.
Zo werd Darina na een tijdje Nederlandse.
Koos had lang niet in de gaten dat hij maar een nep-echtgenoot was.
Hij gaf haar geld, in totaal zo’n 150.000 euro.
Dat geld ging, wist Koos veel, rechtstreeks naar Ivan.
Zo maakte ze het goed dat ze soms haar minimum niet haalde.

Met regelmaat kwam Ivan naar Groningen.
Volgens de aangifte kwam hij dan vooral om Darina te slaan, hard op het hoofd zodat klanten geen nare blauwe plekken konden zien.
En om haar te verkrachten.
In Bulgarije bedreigde hij de moeder en het broertje van Darina.

Als Darina een A naar hem sms’tje, dan was dat het teken dat ze die dag duizend euro binnen had.
En wanneer hij sms’te ‘hoe gaat het?’ dan moest ze melden hoeveel geld ze tot dat moment bij de  Groninger mannen had vergaard.

Soms kreeg ze een cadeautje van Ivan.
Dan moest ze naar Bulgarije komen en dan verrastte hij haar.
De ene keer met grotere borsten, een andere keer met volle lippen.
Meerdere operaties werden tegen haar zin uitgevoerd, maar ook in Bulgarije hoor je een gegeven paard niet in de bek kijken.

En terwijl Darina half Groningen onderhield, kocht Ivan dure horloges voor protserig om de pols, kocht hij auto’s voor op de weg en een mooie villa in een wijk.
Hij leefde in welstand en luxer dan de meeste andere varkensboeren in Sliven.
Zijn familie deelde mee, maar had wel een vermoeden.
Zo legden zijn moeder, schoonmoeder en zijn zus belastende verklaringen af.
Ja, achteraf.

In november 2008 zou het Darina duidelijk zijn geworden dat er nooit een spaarrekening was geopend, dat nergens veel geld op haar lag te wachten.
Een persoonlijke kredietcrisis.
Dat ze acht jaar lang was gebruikt, misbruikt.
Ze besluit aangifte te doen.

De politie jubbelt als zij aangifte doet.
Intern wordt gesproken over een triomf.
Er begint een groots onderzoek.
De politie van Groningen zou de mensenhandel wel eens even een lesje leren.
In Sliven wordt alvast beslag gelegd op de bezittingen van varkensboer Ivan.
Conservatoir beslag.

In een brief aan de rechtbank schrijft Darina over haar eenzaamheid, over haar schaamte en angst dat hij haar familie zou inlichten. Dat ze op de tweede dag dat ze in Groningen was, al aan het werk moest. Zeven dagen per week. Dat ze zich toen was doodgeschrokken. Ze mocht geen klanten weigeren. Dat ze vaak rugpijn had, ook door die twintig centimeter hoge hakken waarop ze van hem uren moest lonken.
Dat hij haar met messen bedreigde, een keer met een pistool op het hoofd.
Dat hij dreigde haar onderste boven aan een brug op te hangen.
Ze schrijft dat ze niet meer weet wie ze is, dat haar leven is verwoest, dat het gevoel van zelfbeschikking helemaal is verdwenen.
Dat ze op den duur niet meer leefde als mens, maar als een ding.
Als seksding.
Dat ze nu de hoop koestert op een menswaardig bestaan.

Darina vordert 1.581.868 euro en daarnaast nog eens 20.000 euro aan immateriële schade.
Ze is in therapie en dat kost wat.
De officier van justitie heeft de rechtbank verzocht die vordering, want aannemelijk, toe te wijzen.
Daarnaast eist de officier een gevangenisstraf van vijf jaar.

Tegenover de politie heeft Ivan een summiere verklaring afgelegd.
Maandag in zittingszaal 14 weigerde hij antwoord te geven op vragen van de rechters.
Consequent verwees hij naar zijn eerder afgelegde verklaringen.
De rechters werden er gek van.

Op alle mogelijke manieren probeerden ze hem aan de praat te krijgen.
Door op zijn gemoed in te spelen, door zijn zoontje erbij te halen, met wie hij eens een gezellige dag had beleefd in Amsterdam. Daar hadden zo toch samen gezellig een worstelwedstrijd bijgewoond?
Ivan bleef nurks kijken.
De rechters zeiden dat ze daar niks van snapten.
Dat de beschuldigingen toch fors zijn.
Dat als het allemaal niet waar is, wat kan, wat Darina ook beweert, hij dat toch kan zeggen.
Juist.
Maar Ivan bleef zwijgen als een varkensboer.

Alleen in zijn wettelijk gegunde laatste woord zei hij dat hij nooit iemand tot iets heeft gedwongen, nooit geen geld ontvangen, dat hij vader is van twee kinderen die hem nodig hebben, dat hij iedere ochtend in de gevangenis transpirerend wakker wordt en dat hij hoopt op een rechtvaardig besluit en dat hij daarna zo snel mogelijk naar huis wil.

Is dit alles waar?
Is dit de waarheid?
Nou en of, zegt de officier van justitie.

Nietes, zegt de advocaat.
Die zegt dat het een feit is dat de verdenkingen vrijwel uitsluitend zijn gebaseerd op de aangifte van Darina.
Wat zij, het slachtoffer, ook zegt, het wordt door justitie beschouwd als de waarheid.
Maar waarom?

De advocaat van Ivan zegt dat justitie de plank volledig misslaat.
Dat de politie en justitie van Groningen hebben willen scoren.
Dat de politie daarom met instemming van justitie een journalist van Dagblad van het Noorden tot in detail informeerde over het lopende onderzoek.
Dat die journalist daar ook over publiceerde, terwijl het onderzoek nog gaande was.
Zoiets had de advocaat nog nooit meegemaakt, zelfs niet eens in de Holleeder-kwestie.

Volgens de advocaat duiden de publicaties op vooringenomenheid van de politie.
Op tunnelvisie.
‘Mijn cliënt is in de media al veroordeeld.’
Trial by media.
Dat is niet alleen niet fair, maar ook in strijd met artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM).

Een ieder tegen wie een vervolging is ingesteld, wordt voor onschuldig gehouden totdat zijn schuld in rechte is komen vast te staan.

Zo’n schending, zeggen de leerboeken, is een vormverzuim en dat moet leiden tot niet–ontvankelijkheid van de officier van justitie.
En dan moet Ivan zo snel mogelijk naar huis.

De officier van justitie is niet onder de indruk.
Zegt: ‘Het openbaar ministerie en de politie hebben een taak om het publiek te informeren. De DvhN-journalist kreeg slechts een kijkje in de keuken van de mensenhandel. Embedded.’

Waarom deed Darina pas na acht jaar schrijnende uitbuiting aangifte?
Is misschien maar de helft waar?
De helft van 31.637?
Of nog minder?
Maar 8.319?
Maal vijftig euro?

De advocaat zegt: ‘Merkwaardig is dat Darina nog altijd, ja, nu nog steeds, in de prostitutie werkt.’
De officier van justitie: ‘Dat is wel zo.’
De advocaat van Darina die op toevoeging de claim van anderhalf miljoen euro indiende: ‘Het een sluit het ander niet uit.’

Ik kan mij voorstellen dat de rechtbank over twee weken niet tot een uitspraak komt.
Dat de rechtbank eerst, in het belang van de waarheidsvinding, nog veel meer wil weten.

Maar ik denk vooral ook aan al die 31.637 Groninger piemelmannen à 50 euro.
Dat zijn meer mannen dan een Grote Markt en Vismarkt vol.

Rob Zijlstra

UPDATE – 12 oktober 2009 – uitspraak
Ivan is veroordeeld tot vier jaar celstraf. De rechtbank acht minder feiten bewezen dan de officier van justitie ten laste had gelegd. Wel stelde de rechtbank dat als alles bewezen zou worden zoals de officier van justitie dat had voorgesteld, er een aanzienlijk hogere straf was opgelegd dan de geeiste vijf jaar.

De claim van anderhalf miljoen euro is afgewezen. Over de omvang van het bedrag bestaat te veel onduidelijkheid. De vrouw zal moeten proberen haar geld via de civiele rechter te krijgen. Wel werd 20.000 euro smartengeld toegekend.

De rechtbank heeft geen oordeel over het feit dat een journalist van Dagblad van het Noorden meeliep met het politieonderzoek.  De advocaat meende dat justitie om deze reden het recht op vervolging had verspeeld, omdat de verdachte in de media al zou zijn veroordeeld.

Hij had haar een keertje een sms’je gestuurd met de tekst: ‘Vergeet je niet om acht uur je tabletje in te nemen?’ Als je zoiets doet, dan ben je bezorgd, dan ben je geen loverboy.
Toch?

De officier van justitie knikt van welles en spreekt van een klassieker.
Zij, de volgens de aanklager even bloedmooie als kwetsbare Kova, keek vanuit haar armoede naar iets moois, maar eindigde naakt in een lelijke vitrinekast in de Nieuwstad, te grabbel in de hoerenstraat van Groningen.

Amin: ‘We waren vrienden. Ik was verliefd op haar, zij op mij. Ik heb haar geholpen. Ik controleerde haar niet. Ik belde haar wel vaak als ze aan het werk was, in verband met haar epilepsie. Omdat ik bezorgd was. Alleen daarom. Ik ben er in geluisd.’

Amin’s advocaat hekelt de officier van justitie. Die heeft wel alle sms’jes die Amin stuurde aan het dossier toegevoegd, maar niet één van haar. Was dat wel gebeurd, dan zou een heel andere beeld ontstaan. Dan zou Kova misschien helemaal niet als slachtoffer worden beschouwd.

Een keertje had ze hem via een sms’je laten weten: ‘Moet ik nou bang voor je worden? Ben je van de maffia of zo?’
Er is één strafdossier, maar met verschillende waarheden.
Het is maar net hoe je het dossier interpreteert.
De officier van justitie begrijpt dus best dat de advocaat pleit voor Amin’s onschuld.
‘Maar met alle respect en helaas voor de verdachte, is dat niet mijn waarheid.’

Kova was naar de politie gestapt met het verhaal dat ze onder valse voorwendselen naar Nederland was gelokt en eenmaal hier werd gedwongen de hoer te spelen. Het verdiende geld moest ze afdragen want anders zwaaide er wat.
Ook thuis is Slowakije.

Haar eerste ‘boys’ waren twee Albanezen, Tony en Berto. Na een half jaar keerde Kova terug naar Slowakije om enig verdiend geld af te geven aan de familie.

Maar daarna kwam ze alleen terug.
Amin pikte haar op op Schiphol.
Zoals hij al had gezegd: we waren verliefd.
Hij had haar leren kennen toen ze nog van Tony en Berto was.

Toen ze in Groningen arriveerden, was de vitrine waarin Kova te grabbel werd gegooid al gehuurd.

De officier van justitie: ‘Prostitutie is legaal in dit land, maar als de ZZP’er gedwongen wordt al haar geld af te geven, dan is ‘t anders. Dan heet het uitbuiting. Amin heeft haar misleid door verliefdheid te veinzen.’
Even later zal de officier zeggen: ‘Het veinzen van verliefdheid is een misdaad die in de wereld van de criminaliteit onderbelicht is.’

Misschien dat Amin – die veel onschuld uitstraalt – nu denkt dat hij voor jaren de bak indraait. Had hij haar daarom al die cadeautjes gegeven? Was hij daarom zo bezorgd geweest vanwege haar ziekte?

Maar de officier eist een gevangenisstraf van zes maanden, dat is zo een beetje de tijd die Amin in voorarrest heeft gezeten. Daarnaast eist de aanklager acht maanden voorwaardelijke celstraf.
Niet als stok achter de deur, zegt hij, maar als honkbalknuppel.

Misschien is Amin nu wel opgelucht, maar er om lachen doet hij niet.
Dat wordt ook niet anders als de officier tot slot een schadevergoeding eist van 45.000 euro. Daarmee moet de inkomstenderving waaronder Kova heeft geleden ietwat worden verzacht.

Kova grabbelde onder Groninger mannen per dag 250 euro bijeen.
Dat wil zeggen, aldus de officier, dat ze van Amin net zo lang moest werken tot ze 250 euro per dag kon afdragen.
Uit onderzoek bleek dat Amin tijdens zijn relatie met Kova vier, vijf auto’s had gekocht.
Omdat hij verder geen werk had, besteedde hij zijn tijd vooral aan het rondrijden in die auto’s.
Ook steeds langs haar.

Misschien is het waar dat Amin het vliegretourtje betaalde toen Kova even naar Slowakije moest in verband met haar zwangerschap en de daarop volgende abortus. Toen ze terugkwam had ze op verzoek van Amin, zegt justitie, een vriendin meegebracht.
Amin dacht, zo luidt de verdenking, zo zijn inkomsten te kunnen verdubbelen. Toen bleek dat de vriendin nog maagd was, zou Amin iemand geregeld hebben die dit euvel kon doorbreken.

De rechters – die straks moeten bepalen wat de waarheid in dit verhaal is – vragen aan Amin waar het geld bleef, al met al toch zo’n zesduizend euro maandelijks, dat Kova, vriendin dan wel slaaf, verdiende?
Amin: ‘Ze smeet er mee. Soms moest ik geld lenen om de kamerhuur te kunnen betalen.’ De politie had getuigen gevonden die verklaren dat Kova niet met geld smeet omdat ze nooit iets had.

Amin: ‘Ze was jaloers en boos omdat ik het ook met mijn ex deed. Daarom heeft ze me er in geluisd.’ Amin wil maar zeggen dat hij geen loverboy is, dat hij niets heeft gedaan, niets in de zin van iets strafbaars.

Zegt, de interpretatie van de officier ten spijt, dat die even zielige als bloedmooie Kova nu te grabbel staat in Antwerpen.

Rob Zijlstra

UPDATE – uitspraak – 3 september 2009
Mensenhandel bewezen. In de strafmaat is de rechtbank een tikkeltje milder: 349 dagen celstraf waarvan 180 dagen – zes maanden – voorwaardelijk. De gevorderde 45.000 euro hoeft Amin in het kader van deze strafzaak niet af te dragen.

Zelfs de advocaat zegt dat het allemaal wel een beetje raar is.
Maar dat raar, laat staan een beetje raar, strafrechtelijk gezien niks zegt.
Raar is geen bewijs.
Vooralsnog niet.

Twee jaar geleden werd Mike – over hem gaat dit verhaal – nog veroordeeld wegens oplichting via het internet.
Iets met gestolen motoren.
Ditmaal zou hij zich schuldig hebben gemaakt aan mensenhandel.
Hij zou twee vrouwen als waren het koeien hebben aangeschaft en het tweetal hebben gedwongen seks te hebben met zo veel mogelijk mannen.
Het geld dat de mannen hiervoor moesten betaalden, was voor Mike.

De officier van justitie vindt het bijvoorbeeld raar dat Mike een incassobureau had, dat op naam stond van een vriendinnetje en als enige werknemer een professioneel kickbokser op de loonlijst had staan.
Dat is toch raar, zei de officier van justitie.

Op 19 november 2007 melden twee vrouwen zich aan de balie van het hoofdbureau van politie in Groningen.
Het zijn Love en Joy, ze zeggen dat ze van oorsprong uit Bulgarije komen.
En dat ze opgesloten hadden gezeten in een woning aan de Coehoornsingel in Groningen.
En dat ze zojuist, nu net, in een onbewaakt ogenblik, zijn ontsnapt.
Dat ze gedwongen moesten werken in de prostitutie met zoveel mogelijk mannen.
En dat hij Mike heet.

Raar is ook, zegt de officier van justitie, dat Mike vaak naar Bulgarije ging. Soms wel twee keer in de maand. Raar is dat, omdat de officier zich niet kan voorstelen dat Mike dit onderneemt vanwege de schoonheid van de Bulgaarse cultuur en natuur.
Zo is hij niet.
Mike haalt de schouders op, mompelt wat.
Hij is niet zo’n prater.

De politie biedt de vrouwen daar op het hoofdbureau de B9-regeling aan. Dan mogen ze illegaal of niet hier een tijdje blijven, krijgen ze slachtofferzorg, eten en onderdak en uiteindelijk gratis een ticket voor naar huis.
In ruil daarvoor moeten ze wel aangifte doen.
Dat doen Love en Joy.

Love vertelt dat ze thuis in de geldproblemen was geraakt omdat haar ex haar belazerde. Via een kennis hoorde ze een oplossing: ze kon werken in Wenen, Oostenrijk. Met vriendin Joy stapt ze in Boekarest (nee, niet Sofia) op de trein.
In Wenen lag al een kamertje voor haar klaar.
Het moest zonder condoom.
Daarnaast moest ze in de blote kont dansen in een bar met schreeuwmannen.
Joy ook.

Het duurde niet lang, zo vertellen de vrouwen aan de politie, of ze wilden daar weg. Opnieuw komen ze via via tegen en die weet wel werk in Nederland.
Bij Mike.
Volgens Love zijn ze als slaven verkocht.
In Groningen worden ze opgesloten, ze mogen zelfs niet zonder toestemming naar het toilet. Er is een 24-uur-bewaking. Ze moeten zeven dagen per week werken, ook als ze niet kunnen. Ook krijgen ze te horen dat ze nu een schuld hebben die dringend afbetaald moet worden.
Mike weet wel hoe.

Ze vertellen dat ze bang zijn voor Mike. Hij had gezegd dat hij van de maffia is en dat hij hen zo door het hoofd kan schieten. En dat ‘pas op‘ de politie geen optie is, want die heeft hij omgekocht.

Raar, zegt de advocaat.
Ze kregen wel allebei een mobiele telefoon van Mike.
Daar konden ze mee gewoon mee bellen en sms’en.
Ze hadden een paar keer ‘met ons gaat het goed’ naar huis ge-sms-t.
Gek dat ze dan bij de politie iets anders beweren.

Omdat Love en Joy geen echte paspoorten hebben, kunnen ze niet aan de slag in de rosse buurt van Groningen.
Wel in die van Leeuwarden, want daar in Friesland gelden andere regels.
Dat is ook heel erg raar.

Er worden duizenden euro’s verdiend. Uit taps (afgeluisterde telefoongesprekken) zegt de politie te denken te weten dat Mike via via in Bulgarije al weer op zoek is naar meer vrouwen om nog meer geld te incasseren.
Hij heeft immers niet voor niets een incassobureau.

De officier van justitie rept van koelbloedige uitbuiting door een verdachte die gewetenloos is. Iemand die mensen als dingen, als wegwerpartikelen, ziet.
Zegt: ‘Hij heeft willens en wetens misbruik van vrouwen gemaakt en dat enkel voor het eigen gewin.’

De advocaat werpt tegen dat de twee dames gewoon een sleutel hadden van de woning, boodschappen deden en ook een keertje uit waren geweest, op stap. Van dwang is helemaal geen sprake geweest en als ze anders beweren, dan kan dat maar een ding betekenen, meent de advocaat: dan zijn Love en Joy hartstikke onbetrouwbaar.
En dan is het weer niet zo raar dat ze allerlei onzin over Mike vertellen.
Ofwel: vrijspraak voor Mike.
Kan hij ook verder met zijn incassobureau dat na de vorige detentie een doorstart heeft gemaakt. Ja, daarbij is de enige medewerker ontslagen.

Mike was nadat Love en Joy aangifte hadden gedaan, niet alleen getapt, maar ook een tijdje door de politie geobserveerd. Daarna deden ze een inval in zijn woning, toen nog in Appingedam. Een grote Mercedes, zegt niks, werd in beslag genomen. Mike zelf werd in de gevangenis opgeborgen. Na acht maanden werd zijn voorlopige hechtenis na tussenkomst van rechters geschorst.

Dat laatste vindt de advocaat logisch, want acht maanden is een lange tijd.
Wat wel weer raar is dat als het allemaal zo erg is geweest, zo vals, dat de strafzaken tegen drie medeverdachten, de bewakers, zijn geseponeerd.

De officier van justitie vindt dat niet raar. Zij wil Mike. Die moet terug achter de tralies. Ze eist drie jaar gevangenisstraf, waarvan een jaar voorwaardelijk en een bonus van nog eens zes maanden cel. Dat zijn de zes maanden die Mike voorwaardelijk opgelegd had gekregen bij de laatste veroordeling.

Rob Zijlstra

UPDATE – 29 juni 2009 – UITSPRAAK
Mike lijkt goed weg te komen: hij hoeft niet terug naar de gevangenis. De rechtbank vindt de tijd die hij al heeft vastgezeten – 139 dagen – voldoende. Dat wordt dan als volgt opgelost: een gevangenisstraf van 360 dagen waarvan 121 voorwaardelijk.
Daarnaast moet Mike wel werken: 480 uur, dat is tweemaal het maximale. Dat kan om dat de helft hiervan een ten uitvoerleging is van een eerder voorwaardelijk opgelegde straf. Dit betrof zes maanden cel. Die zijn weer omgezet in 240 uur.
Mensenhandel is een ernstige aangelegenheid, schrijft de rechtbank in het vonnis, maar omdat er hier sprake is van een relatief korte periode, is een gevangenisstraf van lange duur niet gepast.

Gelukkig verscheen halverwege de dag ook nog een gewone crimineel voor de rechtbank. Gewoon een gewone dief die voor geld uit stelen gaat als de duisternis is gevallen.

Uit woningen, scholen, het zwembad van Stadskanaal, brugwachtershuisjes, voetbalkantines, uit het kluisje van de autowasstraat, bij een vriend in Oldehove van wie de ouders op vakantie waren, uit het spoorwegmuseum.

Hemmo draaide er ook niet om heen.  Hij gaf eerlijk toe wat ‘ie had geflikt en ontkende op geloofwaardige wijze wat hij niet had gedaan.

Het is niet dat Hemmo een lintje heeft verdiend, want je zult hem maar over de vloer krijgen.  Al een jaar of vier, vijf verdwijnen spullen daar waar Hemmo opduikt.

Maar hij wil nu, zoals zo veel gewone criminelen die in de rechtszaal verschijnen, een ander leven.  Hij wil een huis, een boom, een beest en met vast en zeker een lieve vrouw.

Ben en Bennie hadden lieve vrouwen.

Bennie was zelfs eens gelukkig getrouwd.

Ben hield van zijn mooie Angela, met haar lange zwarte haren.

Ze leefden er beide ook goed van.

Bennie had een mooi huis in Haren en een eigen bedrijf met winst.

En Ben had een tijdje als lid van een criminele organisatie in harddrugs gedaan en van de opbrengsten konden hij en zijn Angela leuke dingen doen.

Maar zoals dat hier en daar gaat, ging het soms mis met de liefde.  Goed mis.

Bij Bennie was het zo goed mis gegaan dat hij in februari van dit jaar door de rechtbank werd veroordeeld wegens onder meer stalking van zijn ex-liefde. Hij kreeg toen 315 dagen celstraf waarvan 240 dagen (acht maanden) voorwaardelijk en een taakstraf van tachtig uur. Dat zou ‘m leren.

Bij Ben ging het zo goed mis dat hij nu al een jaar bij wijze van voorarrest in de gevangenis zit.

Ben en Bennie hebben verder niet veel gemeen. Ze zaten donderdag, de een ’s ochtends, de ander ’s middags, op dezelfde stoel in dezelfde zittingszaal – 14 – en beide werden juridisch bijgestaan door de Amsterdamse advocaat Peter Plasman.

Bennie zat er nu alweer omdat hij daags na de uitspraak in februari gewoon door was gegaan.

Zo stuurde hij weer akelige mailtjes naar collega’s van zijn ex.  Ditmaal maakte hij ook een profiel aan op Hyves met daarop schunnigheden over haar. En omdat hij de kinderen niet mag zien, maar wel graag wil, was er een confrontatie bij de manege die hij dreigde in de brand te steken.

De rechters uitten hun teleurstelling.  Hadden ze in februari verdorie een mooi vonnis geschreven in de hoop dat, en nu dit. Bennie beaamde dit en dat.  Maar hij zei dat hij boos was, boos is en nog een hele tijd boos zal blijven.

Zei dat hij net als die man in Apeldoorn 38 jaar is en ook alles kwijt. En dat iemand die alles kwijt is, tot alles in staat is.

De rechters reageerden met gefronste wenkbrauwen.

Wat een gekke opmerking maakt u ineens, zei een van de rechters.

Plasman zou later zeggen dat Bennie soms een ongeleid projectiel is, maar dat hij bedoelde dat hij, juist hij, niet tot alles in staat zal zijn.

Bennie hoorde uiteindelijk 159 dagen celstraf eisen waarvan ditmaal 120 voorwaardelijk en een taakstraf van 240 uur vanwege de vorige keer.

Om zijn enkel zit al een bandje.

Ook Ben – hij is 39 – is een heel gedoe. Zijn Angela wilde na acht jaar niet verder.

En hoewel Angela maar een van zijn vrouwen is, zat hem dat niet lekker.  Dus toen Angela nog wat spullen kwam ophalen, greep hij haar vast, ging op haar zitten en knipte eerst haar lange donkere haren met een botte schaar af.

Toen haar nagels.  Een worsteling met een mes leidde tot vier doorgesneden pezen in haar vingers.  Hij wilde haar toen wel naar het ziekenhuis brengen, maar dan moest zij hem eerst oraal bevredigen.

Daar maakte hij met zijn Samsung-telefoon een filmpje van.  Zo kon hij haar ook later nog vaker vernederen.

Ben had dit alles al een jaar lang ontkend.  Maar Plasman – sinds vorige week zijn advocaat – sprak 25 minuten met hem en zei dat hij moest ophouden met dat ontkennen. Want als je eigen advocaat je al niet gelooft, wie dan wel? Dat had Plasman gezegd en zo kwam het dat Ben tot verrassing van de officier van justitie ineens met een bekentenis kwam.

De officier van justitie zei vervolgens dat ze de moordpoging niet kan bewijzen, maar de rest mede dankzij de bekentenis nu wel.  Goed voor een eis van drie jaar cel. Veel te veel vond Plasman weer, want Ben is geen geweldenaar.  Hij is een man die gewoon zijn verbroken relatie niet kan accepteren.

Relationeel geweld komt wel vaker voor, zei Plasman nog.

Ik dacht, wat een sneu gedoe eigenlijk, twee van die grote mannen die door de liefde uiteindelijk eindigen bij de strafrechters, met 32 nieuwsgierige studenten op de tribune en dan ook nog een stuk in de krant.

Het was daarom dat ik schreef dat er gelukkig ook nog gewone criminelen voor de rechter verschijnen.

Hemmo zei dat hij wel wat hulp kan gebruiken om het inbreken te laten.  De eis van twaalf maanden celstraf waarvan vier voorwaardelijk leek hem redelijk.  En als hij straks vrijkomt, wil graag ict’er worden. 

Of metselaar.

Rob Zijlstra

Dit is een verhaal over hoe het mis kan gaan na een goed huwelijk.

Het ging zo.

Zij moest de kinderen wegbrengen en net toen ze de kamer wilde verlaten, zag ze het.

Een foto, op het beeldscherm van de computer.

Van haar, die del, heel erg intiem met hem.

Ze ontsteekt in grote woede.

Ze mogen dan al besloten hebben te scheiden, die foto kwetst haar tot op het bot.

De woede-uitbarsting vertaalt zich in een enorme dreun in het gezicht van haar aanstaande ex.

Dan brengt ze de kinderen weg. Als ze thuiskomt, lijkt de woede iets bekoeld.

Ze zegt: ‘Sorry voor die dreun.’

Hij zegt: ‘Sorry voor die foto.’

Ze gaat de was opvouwen.

Hij gaat verder met het zoeken naar een andere woning.

Maar dan ineens, zegt zij dat het zo is gegaan, ineens grijpt hij haar.

Hij bindt haar vast, met boeien, de hondenriem en telefoonsnoeren.

En verkracht zijn vrouw op wie hij ooit verliefd was.

Zij gilt, maar in hun grote woning met dito tuin horen de buren dat in het welgestelde deel van Haren nooit.

Als hij eindelijk klaar is met zijn brute misdaad, vlucht zij overstuur naar haar moeder die de politie belt.

Nee, zo is het niet gegaan.

Het ging zo.

Ineens, zomaar, krijgt hij een enorme dreun in zijn gezicht.

Ze had die intieme foto gezien, het tastbare bewijs van zijn vreemdgaan.

Stom.

Maar als ze terugkomt – ze heeft de kinderen naar opa en oma gebracht – zegt ze sorry, sorry voor die dreun. Kennelijk was ze niet meer zo boos.

Hij had toen ’sorry voor die foto’ gezegd.

Zij was de was gaan opvouwen.

Hij was verder gaan zoeken naar een andere woning.

Maar dan ineens, zegt hij dat het zo is gegaan, ineens grijpt hij haar.

En ze hebben seks.

Hij mag dan met haar in scheiding liggen, dit hebben ze nog wel samen.

Goedmaakseks.

Na een tijdje gaan ze samen klaar en voldaan koffiedrinken in de tuin.

Daarna gaat hij weg en is er niks aan de hand.

Nietes, welles.

Zij zegt dat hij, haar ex, een bruut is, een verkrachter.

Hij zegt dat hij haar intens haat, omdat ze hem vals heeft beschuldigd.

Daar had hij 66 dagen voor in de gevangenis gezeten.

Nota bene hij, die niet de eerste de beste is.

Hij stalkte en belaagde, schreef lelijke dingen naar haar werkgever, stuurde ontelbare onsmakelijke sms’jes naar haar mobiel, bedreigde, joeg haar de stuipen op het lijf door met zijn auto op haar in te rijden, bestelde allerlei goederen en diensten op haar naam, mishandelde haar in de kerk, bedreigde haar op het voetbalveld, gooide met vuurwerkbommen naar haar ramen van zijn vroegere woning.

Hij geeft toe, ik heb haar getreiterd.

Dat had hij niet moeten doen.

Maar zijn haat en zijn frustratie zit zo diep, zo intens.

Vanwege die valse aangifte.

En zij kan wel van alles beweren over daarna, maar hij heeft lang niet alles gedaan, wat zij ook beweert.

Het zit hem niet mee.

Eigenlijk had de rechtszaak vorig jaar september moeten dienen.

Twee dagen voor de zitting was hij met zijn nieuwe vriendin er even tussen uitgegaan.

Vanwege de stress voor de komende strafzaak.

In het vijfsterrenhotel aan de zee krijgen ze ruzie, door de drank en omdat zij nogal temperamentvol is.

De vijfsterrenmanager heeft geen zin in een scène en belt de politie.

Tegen de agentjes, ‘van die broekies van 24 jaar’, zegt hij, hij die toch niet de eerste de beste is en al 38, zegt hij dat hij niet geboeid wil worden. In zijn verzet spuiten ze hem neer met pepperspray.

Sindsdien haat hij niet alleen zijn ex, maar ook alles wat politie is.

Ook in de december gaat de uitgestelde rechtszaak niet door.

Kort voor de zitting was hij gevallen en zodoende niet in staat terecht te staan.

De zitting wordt uitgesteld naar begin februari.

Rechters: En u ging maar door hè.

Hij: ‘Machteloze woede. Had niet gemoeten.’

In de kerk zou hij in een poging zijn kinderen even te zien, zijn ex en haar moeder hard in de nek hebben gegrepen en geknepen.

Mishandeling.

Hij gooit vuurwerkbommen tegen haar slaapkamerraam.

Hij dreigt dingen van haar af te snijden.

Hij vernielt zijn vroegere schutting.

Hij is bloedlink op het voetbalveld waar ook zij is met de kinderen. Ik kan doen wat ik wil, zou hij geroepen hebben. Hij is zo link dat de gealarmeerde politie – die hij het liefst door heel de politieauto heen wil schoppen – hem geboeid afvoert.

Tegen de rechters: ‘Ik sta erop dat het protocol aanhouding wordt herzien.’

Kortom, hoe het ook gegaan is die ene dag, het was daarna flink uit de hand gelopen.

Zegt: ‘Alles wat bij haar mis gaat, komt door mij, daar krijg ik sowieso de schuld van.’

Rechters: U bent een hardwerkende zakenman en heeft succes gehad in uw ondernemen. Ooit veertien man personeel. Maar u bent ook dominant en als het misgaat, snel gekrenkt.

Hij: ‘Ik ben met mijn nieuwe vriendin in therapie gegaan.’

Rechters: U komt over als een redelijke man. Maar als je dan leest wat er allemaal over u in het dossier staat, dan wringt er iets.

Hij: ‘Ik ben niet narcistisch.’

Na uren is de officier van justitie aan de beurt.

Zegt dat zij, de ex, door hem tot op het bot is geïntimideerd.

Dat hij haar leven goed zuur heeft gemaakt.

Dat hij haar recht gevrijwaard te zijn van angst met de voeten heeft getreden.

Dat hij, de officier, haar wel gelooft.

Maar dat hij ten aanzien van de verkrachting, waar het allemaal mee was begonnen, onvoldoende bewijs in het dossier heeft aangetroffen.

En dat hij daarom voor die verkrachting een vrijspraak zal eisen.

Voor het overige, zegt de officier, zal hij een relatief forse straf eisen: 77 dagen gevangenisstraf, gelijk de opgetelde tijd die hij al achter de tralies had gezeten, een werkstraf van tachtig uur en acht maanden voorwaardelijke celstraf met een proeftijd van twee jaar.

Advocaat Peter Plasman: ‘Dat was een evenwichtig requisitoir van de officier van justitie. Dat maak je niet elke dag mee.’

Zegt dat zij, de ex, hem vals heeft beschuldigd.

Dat de dagen die hij al heeft gezeten, hem niet in de koude kleren zijn gaan zitten.

Dat het dus alleszins redelijk is de geëiste werkstraf maar achterwege te laten.

Rob Zijlstra

UPDATE – 16 februari 2009 – uitspraak

De rechtbank volgt het openbaar ministerie: de verkrachting is niet bewezen. Het overige grotendeels wel. Het vonnis: 315 dagen gevangenisstraf waarvan 240 voorwaardelijk – gelijk het voorarrest – en een werkstraf van 80 uur.

UPDATE - 20 april 2009 – opnieuw

Het heeft misschien niet geholpen. Op 7 mei 2009 moet de man opnieuw terechtstaan voor soortgelijke feiten, daterende uit maart van dit jaar.

UPDATE – 7 mei 2009 – opnieuw (2)

Hij moest vandaag – 7 mei – opnieuw  terechtstaan, voor aweliswaar andere, maar nagenoeg soortgelijke feiten in de stalkingssfeer. Hij beloofde nu echt beterschap en een nieuw leven te beginnen met ambitieuze plannen in heel het land. Maar justitie wil wel eerst afrekenen: 159 dagen celstraf waarvan 120 voorwaardelijk (tijd gelijk aan het voorarrest). Daarnaast moeten vier van de acht maanden die hij in februari voorwaardelijk kreeg opgelegd, nu tenuitvoer worden gelegd. Dat mag, van de officier van justitie, middels een taakstraf. Vier maanden staan dan gelijk aan 240 uur nuttig werk. Hij kondigede wel aan nog altijd boos op zijn ex te zijn en dat voorlopig ook te zullen blijven. Van zijn kinderen heeft hij in ieders belang zo zei hij, afstand gedaan. Hij loopt momenteel met een gps-enkelband om de enkel opdat justitie hem in de gaten kan houden.  uitspraak op 20 mei.

UPDATE – 20 mei 2009 – uitspraak (2)

De rechtbank vonnist vrijwel conform de eis: een gevangenisstraf van 99 dagen waarvan zestig voorwaardelijk, een contactverbod met zijn ex en kinderen, zes maanden elektrionisch toezicht en een werkstraf van 240 uur (de omgezette vier maanden die hij bij de vorige veroordeling voorwaardelijk opgelegd had gekregen).