Benno’s

uienIk luister naar en lees over de kwestie van de Brabantse zwemleraar Benno L. in Leiden.
Hij bood zijn computer ter reparatie aan.
Een medewerker ontdekte kinderpornografisch materiaal op het apparaat wat uiteindelijk leidde tot de ontdekking van een omvangrijke ontuchtzaak met tientallen jonge slachtoffers.
En een veroordeling tot 7 jaar gevangenisstraf.

Ik beklom de Martinitoren en keek uit over stad en ommeland.
Dacht: arme burgemeesters.

Tussen april 2004 en vandaag stonden voor de meervoudige strafkamer van de rechtbank in Groningen 386 mannen en 4 vrouwen terecht wegens de verdenking van een zedenmisdrijf.
Van hen werden er 42 vrijgesproken.
Maakt dat er 348 zedendelinquenten straffen kregen opgelegd.
Die straffen varieerden van een maand voorwaardelijke tot tien jaar gevangenisstraf; van een taakstraf van 80 uur tot 7 jaar in combinatie me tbs met dwangverpleging.

De veroordeelde zedendelinquenten waren tussen de 18 en 82 jaar oud.
Vooral vieze oude mannetjes?
Vijf procent was ouder dan 65 jaar.

Qua aantal werden de meeste zedenmisdrijven die tot een veroordeling leidden gepleegd in Groningen-stad: 135.
Oost-Groningen volgt op de voet: 115.
Noord-Groningen en Eemsmondgebied: 56.
Het Westerkwartier: 29.
De overige 13 kwesties speelden zich af in meerdere plaatsen, ook buiten de provincie.

Ongeveer 40 procent van de getelde zaken heeft betrekking op ontucht, in de meeste gevallen betreft het dan gebeurtenissen waarbij volwassenen kinderen seksueel misbruikten.
Soms eenmalig, vaker jarenlang achtereen.
Een kwart betreft kinderporno, bijna altijd alleen maar het in bezit hebben, niet het produceren of verspreiden van het verboden foto- en filmmateriaal.
Nog eens een kwart betreft verkrachting dan wel pogingen daartoe.
Er waren een paar schennisplegers en aanranders.

Zij waren niet allemaal zwemleraren.
Lang niet zelfs.
Er was één frotteur; een man die seksueel opgewonden raakte door onbekenden heel even aan te raken.
Er waren twee journalisten die logen dat ze aan onderzoeksjournalistiek deden.
Er waren mannen met leidinggevende banen die aan rechters vertelden dat ze liever dood waren geweest.
Die tijdens de rechtszaak alleen maar moesten huilen.
En dan snotterden dat ze wel wilden, maar niet konden stoppen.

Er was eens een brief van een werkgever van een man die zijn dochters jarenlang gruwelijk en avond na avond had misbruikt.
In die brief schreef de werkgever aan de rechtbank dat hij het de dochters zeer kwalijk nam dat zij aangifte hadden gedaan.
Omdat hij daardoor een goed werknemer was kwijtgeraakt.
Hij, maar ook de kerk, zou het de dochters nooit vergeven.

Er waren zaken waarbij alleen de vaders terechtstonden, terwijl uit veel bleek dat de moeders jarenlang de ogen en oren dichtdeden als hij de kinderen naar bed bracht.
Een zaak van een verliefde jongen van net 18 23 die helemaal vanuit Den Haag naar Delfzijl was gekomen om haar van internet  vurig te zoenen, toen niet wetende dat ze nog maar 15 was.
Dronken studenten en cocaïne snuivende bankmedewerkers die onbedoeld met medestudenten en collega’s in bed belandden en elkaar toen niet goed begrepen.

Een man met kleine kinderen en een geit.

Enzovoort.

Een enkeling zit nog in het gevang, de meesten wonen weer ergens.

De genoemde cijfers tonen de top van de ijsberg.
Officieren van justitie verzuchten in de rechtszaal met enige regelmaat dat er zoveel zedenzaken zijn en zo weinig capaciteit om alles te kunnen onderzoeken en vervolgen.
Aangiftes van ernstige zaken blijven soms maanden liggen, soms nog langer.
Er zijn kwesties die niet worden vervolgd; niet omdat het niet zo is, maar omdat het domweg nooit te bewijzen zal zijn.
Er worden kinderen misbruikt zonder dat ooit iemand anders dat zal weten.
Dat gebeurde gisteravond bij u thuis, in uw straat, in de wijk, in uw dorp.
En vanavond gebeurt het weer.

Arme burgemeesters.
Maar nog meer: arme wij allemaal.

Rob Zijlstra

In de aanbieding: verdriet

aanbiedingHeeft een moeder wiens wier kind seksueel is misbruikt door haar ex (tevens vader van het slachtoffer) recht op een schadevergoeding?

Man heeft zijn kind gedurende een jaar meerdere keren seksueel misbruikt. Het kind is nu vijftien jaar en eist schadevergoeding, een bedrag van 12.500 euro.

De officier van justitie onderschrijft dat het kind schade heeft geleden, maar vindt het gevorderde bedrag te veel van het goede.
Volgens de officier van justitie is een bedrag van 7.500 euro billijk.
Zij verzoekt de rechtbank dit bedrag aan het slachtoffer toe te kennen en de schadevergoedingsmaatregel op te leggen.
Die maatregel houdt in dat het Centraal Justitieel Incassobureau (CJIB) namens het slachtoffer het geld bij de veroordeelde gaat innen.

De moeder claimt in dezelfde strafzaak ook schade: 2.500 euro.

Haar ex-partner is eerder veroordeeld wegens seksueel misbruik van haar dochter.
Hij werd uit de ouderlijke macht gezet en mocht geen contact hebben met zijn dochter.
Na gevangenisstraf te hebben uitgezeten, vergreep hij zich aan de zoon die zo nu en dan bij hem op bezoek kwam.

Gedragsdeskundigen hebben vastgesteld dat er sprake is van een ziekelijke stoornis: pedofilie.

De officier van justitie verzoekt de rechtbank de schadeclaim van de moeder af te wijzen.
Alleen het slachtoffer kan zich met een claim voegen in het strafproces.
Dat de moeder schade heeft geleden, dat ze is beschadigd,  staat volgens de officier van justitie niet ter discussie.
Dat heeft en is ze.
Maar de schade die ze heeft geleden, is niet een rechtstreeks gevolg van de gedragingen van haar ex.
Wil ze haar schade hebben vergoed, dan moet ze zich wenden tot de civiele rechter.

Bovenstaande is de standaard redenering van het Openbaar Ministerie omdat die overeenkomstig zou zijn met de bedoelingen van de wet.
De officier van justitie: ‘Voor de moeder biedt de wet onvoldoende mogelijkheden.’

De advocaat van de verdachte vader kan zich daar in vinden.
De advocaat zegt (vrij vertaald): ’Moeder is geen rechtstreeks slachtoffer.
Zou zij wel in aanmerking komen voor een vergoeding dan is er sprake van een vercommercialisering van verdriet. Dat wil de wet niet en dat moeten wij ook niet willen.’

De advocaat van de moeder ziet het anders.
De moeder, zo luidt zijn filosofie, is rechtstreeks getroffen.
Ze was geen beoogd slachtoffer (van het seksueel misbruik), maar ze is wel geraakt.
Bovendien: ze is moeder, er is sprake van een vereenzelviging van moeder en zoon.

De advocaat maakt een vergelijking met brand en brandstichting.
Ook daarbij kunnen slachtoffers vallen, ook slachtoffers die de brandstichter niet had beoogd.
Van vercommercialisering van verdriet is hier geen sprake.
Met de regel dat er sprake moet zijn van rechtstreekse schade, heeft de wetgever niet bedoeld om moeders uit te sluiten.

Wie heeft het meest gelijk?

Rob Zijlstra

 bovenstaande speelt in een strafzaak die vorige week diende en waarin de rechtbank volgende week uitspraak doet
•• als het aan Opstelten en Teeven (veiligheidsmannen van justitie) ligt gaat de veroordeelde verdachte straks diep in de buidel tasten – eigen bijdrage 

Weer beter

na drie maanden wisten ze genoeg…

hoe-beterWim (52) heeft een probleem en niet zo’n kleintje ook.
Dat probleem is dat hij zijn huurwoning in Groningen dreigt kwijt te raken.
Als dat gebeurt, dan heeft hij niet alleen niks meer, maar wordt het nog erger.

De dreiging wordt veroorzaakt doordat Wim in de gevangenis zit.
Zijn advocaat legt het de rechters maar even voor. Wim zelf zegt niet zo veel.

De advocaat komt ook met een oplossing.
Als de rechters nou eens de voorlopige hechtenis opheffen dan kan hij de gevangenis verlaten en dan kan hij zorgen voor de huur.
Mochten de rechters hem over twee weken toch veroordelen tot een straf die zijn vrijheid beneemt, dan komt hij gewoon terug.

Het probleem is omvangrijker dan tot hier is geschetst.
Zodra Wim eenmaal zijn woning kwijt is, zal het een hels karwei worden iets anders voor hem te vinden.
Wim is pedofiel.
De advocaat: ‘Een zoektocht naar een nieuwe woning zal gepaard gaan met maatschappelijke onrust.’
Niemand die hem wil.

Wim wordt ervan verdacht dat hij tussen 2009 en maart vorig jaar een meisje seksueel heeft misbruikt.
Toen het stopte omdat hij was aangehouden, was het kind 11 jaar.
Een gezinsvoogd had aan de bel getrokken.
Het slachtoffertje maakte deel uit van een gezin waar Wim regelmatig als huisvriend over de vloer kwam.
Hij was vaker huisvriend.
Drie jaar geleden leidde een stevige verdenking tot een vrijspraak omdat de rechters twijfelden.
Tien jaar geleden niet.
Toen werd hij in een vergelijkbare kwestie veroordeeld.
Ditmaal hangt hem drie jaar celstraf en een tbs met dwangverpleging boven het hoofd.

Of een zwervend bestaan.

Het nieuwe jaar telt al twee nare strafzaken rond seksueel misbruik.
Vorig jaar is nog gezegd dat de politie te weinig capaciteit heeft om alles wat er op dit akelige gebied gaande is, adequaat aan te kunnen pakken.

De tweede zedenzaak betreft Eildert (41).
Zijn zoon van toen 14 jaar was op een dag in juli vorig jaar overstuur thuisgekomen.
Niet bij hem thuis, maar thuis bij de nieuwe vriend van zijn moeder.
Zoon vertelde in tranen dat hij was misbruikt.
Door zijn vader Eildert.
Niet een keertje, maar vaak.
De nieuwe vriend belde moeder, moeder belde de hulpverlener, de hulpverlener de politie en de politie ging met de zoon praten in een speciale verhoorstudio.
Na drie maanden wisten ze genoeg en werd vastgesteld dat de jongen geen onzin of onwaarheden vertelde.
In oktober werd Eildert aangehouden.
Sindsdien zit hij vast.

Rechters: ‘U was een gewaarschuwd mens.’
Eildert snikt, ja, dat was hij.
Rechters: ‘En toch ging u door. Waarom?’
Eildert zegt dat hij dat zelf ook niet weet.
Rechters: ‘U bent eerder veroordeeld wegens misbruik van twee meisjes, onder wie uw eigen dochter.’
Eildert: ‘Ik weet dat het fout is wat ik doe.’
Rechters: ‘Ga door.’
Eildert: ‘Het is een bepaalde drang die in mij opkomt. Ik ben er zelf ook bang voor.’

Rechters: ‘U heeft uw zoon een aantal keren beloofd dat u zelf naar de politie zou gaan. Dat heeft u niet gedaan.’
Eildert: ‘Mijn advocaat zei dat ik dat niet moest doen.’

Een psychiater en een psycholoog hebben Eildert bekeken en bevraagd en vastgesteld dat er sprake is van de ziekelijke stoornis pedofilie.
Eildert moet – net als Wim – worden behandeld om herhaling (kans daarop is groot) te voorkomen.
De officier van justitie ziet maar een mogelijkheid: tbs met dwangverpleging waar achttien maanden gevangenisstraf bij wijze van vergelding aan vooraf moeten gaan.
Eildert vindt dat te veel en veel te zwaar, maar zegt: ‘Als ‘t moet, dan moet het maar. Ik wil niet dat het weer gebeurt, anders hoeft het voor mij niet meer.’
Met dat laatste bedoelt hij leven.

In de strafzaak van Wim werd door deskundigen opgemerkt dat mannen die met de ziekelijke stoornis pedofilie de tbs ingaan, er moeilijk weer uitkomen.
Soms nooit.
De officier van justitie tegen Eildert: ‘Ja, ‘t kan heel lang duren.’

Wat in dit soort zaken niet heel gebruikelijk is, is dat het jonge slachtoffer het woord krijgt.
De zoon is inmiddels 15 jaar, maar hij oogt veel jonger.
En kwetsbaar.
In zijn trillende handen houdt hij een briefje vast waar de woorden staan geschreven die hij wil zeggen.
Tranen biggelen over zijn bleke wangen.
In de rechtszaal wordt het stiller dan stil.

Diepe zucht.

Dan ineens, een luide en zelfverzekerde stem: ‘Papa, luister goed. Ik vind het jammer dat het zo is. Waarom doe je dit? Je verpest je hele leven. Waarom wilde je kinderen? Je bent het niet waard.’
Een laatste zin, bedoeld voor de rechters, die raakt: ‘Ik vind dat hij een lange straf moet krijgen zodat hij weer beter wordt.’

Rob Zijlstra

UPDATE – 23 januari 2014 – uitspraak
Eildert is veroordeeld tot tbs met dwangverpleging. De gevangenisstraf die daaraan vooraf moet gaan bedraagt 2 jaar, zo oordeelde de rechtbank. De geëiste 18 maanden doet geen recht aan de ernst van de feiten.
Het vonnis is niet gepubliceerd.

De stiefvader

Het is in dit verhaal het een of het ander.
In het ene geval is Tom (44) het slachtoffer van een heel akelig spel.
In het andere geval is Tom een heel akelige man.

Zelf zegt hij dat er sprake is van het eerste.
Hij zegt: ‘Het verwijt dat ik mij schuldig heb gemaakt aan seksueel misbruik heeft mij diep geschokt. Niets is erger, het heeft mij kapot gemaakt.’

De ware schuldigen zijn in zijn beleving die drie rotkinderen van zijn partner van wie hij net is gescheiden na een geweldig huwelijk.
Die kinderen hebben het bedacht en dat hebben ze gedaan met maar een doel: geld.
En dat terwijl hij zo zijn best had gedaan hen op te voeden, wat ook niet gemakkelijk was geweest.
Hij was streng geweest doch rechtvaardig.
Nu krijgt hij stank voor dank.

Aan het huwelijk lag het niet, want hij had een heel goed huwelijk.
Ze hadden elkaar op het internet ontmoet.
Het had niet heel lang geduurd en zij kwam al naar Groningen om met haar drie kinderen bij hem in te trekken.
Dat was in 2000.

Toen zij vorig jaar zei dat ze wilde scheiden was dat rauw op zijn dak gevallen.
Zegt tegen de rechters: ‘Ik heb het niet zien aankomen, familie en bekenden ook niet.’
Hij had haar toen wel een klap gegeven.
Goed, dat had hij eerst ontkend, maar later toen hij met de camerabeelden werd geconfronteerd, met de beelden van zijn eigen beveiligingscamera’s in de winkel, gaf hij het toe.
Tegen de rechters: ‘Fout. Punt uit. Het had niet mogen gebeuren.’

De drie kinderen, inmiddels grote tieners en jong volwassen, eisen ruim 20.000 euro schadevergoeding.
Tom ziet daarin zijn gelijk: ‘Daar is het hen om te doen.’

Dit is kort gezegd de ene kant van het verhaal.
De andere kant is het verhaal van de twee dochters en de zoon van zijn ex.

Coby – de middelste – was 9 jaar toen ze in 2000 in Groningen kwam wonen.
Tom leek een leuke, nieuwe vriend voor moeder, een leuke nieuwe vader ook voor hen.
Heel lang duurde dat niet.
Het seksueel misbruik was al na een paar maanden begonnen en zou acht jaar voortduren.

Vier jaar geleden was ze naar de politie gestapt en had ze alles verteld.
Dat heette een informatief gesprek.
Haar moeder bleef bij hem, zodat Coby er alleen voor stond.
Dat trok ze niet en ze zette de aangifte niet door.

Toen ze vorig jaar 18 werd, deed ze alsnog aangifte.
Haar zus en broertje deden dat ook.

Coby van seksueel misbruik, broer en zus van stelselmatige mishandeling.
Ook de ex deed aangifte.
Ze was in al die jaren veel vaker dan die ene keer geslagen en geschopt.

De officier van justitie zegt dat het een verschrikkelijk strafdossier is met de meest vreselijke details.
Verkrachting en vernedering gaan er hand in hand.

De kinderen kregen vaak straf.
Dan werden ze geschopt, geslagen, geknepen, aan de haren getrokken de trap op, of aan de oren er af.
Zij kon strafvermindering verdienen in ruil voor seks.
Jarenlang – maand in, maand uit – was Coby bang dat ze zwanger zou raken.
Ook toen ze nog kind was.

In de rechtszaal spreekt ze de rechters toe.
Ze zegt: ‘Ik onderging het, om te overleven.’
Het gebeurde twee, drie keer in de week, soms vaker,
Op vakanties, tijdens ritjes met de auto, langs de kant van de weg.
Ze zegt dat ze nog steeds bang is, ook nu hij in de gevangenis zit.
Ze zegt ook dat het heel veel over haar gaat, dat dat niet helemaal eerlijk is, omdat hij ook het leven van haar broertje en zus kapot heeft gemaakt.

Ze zei het niet zoals het hier staat.
Ze sprak met hartverscheurende woorden.

Tom zegt zelfverzekerd: ‘Ik kan hier niets mee. Ik sta machteloos in dit verhaal. Zij zeggen het en ik kan mij niet verdedigen. Ik heb het niet gedaan en wat niet is gebeurd, is niet gebeurd.’

Volgens de officier van justitie is Tom een narcistische en dominante man die op alles een antwoord heeft en altijd een leidende rol wil hebben.
Tom knikt: ‘Dat laatste klopt wel. Dat is het ondernemerschap, dat zit in mij.’

Enigszins verbaasd is hij dat hij vanuit de gevangenis niet in de gelegenheid wordt gesteld zich bezig te houden met de boekhouding van zijn twee winkels.
Zegt: ‘Ik heb een complexe boekhouding, met 6, 12 en 21 procent btw. Dat kan ik eigenlijk alleen zelf doen. Nu wordt de financiële situatie steeds nijpender. Dit kan echt niet te lang meer duren.’

De officier van justitie: ‘Bekennen ligt niet in de rede van deze verdachte. Ik eis een gevangenisstraf van 6 jaar.’

Rob Zijlstra

.

UPDATE – 28 oktober 2013 – uitspraak
Tom is conform de eis van het Openbaar Ministerie veroordeeld: 6 jaar celstraf. Al hetgeen hem ten laste is gelegd acht de rechtbank bewezen.

de rechtbank heeft het vonnis niet gepubliceerd

Huisbezoek

huisbezoek2Ben werkt keihard, zo’n 75 uren in een week en dat doet hij met veel plezier, want de frituur is zijn lust en zijn leven. Hij heeft, al zegt hij het zelf, leuke medewerkers en hij organiseert ook van alles.  Dat doet hij niet lukraak of zo, maar vanuit een visie. Tegen de rechters: ‘Ik heb een formule op de zaak zitten.’

Het enthousiasme waarmee hij over zijn werk praat steekt schril af bij de toon die hij aanslaat als het over dat andere gaat.
Ook wel logisch misschien, want wie nou geeft graag publiekelijk toe opgewonden te geraken van volwassen vrouwen die seks hebben met paarden en honden?
Om over de foto’s en films waarop kleine kinderen door volwassen mannen worden verkracht nog maar te zwijgen.

Ben, berouwvol: ‘Het had niet mogen gebeuren.’
Rechters: ‘Hoe kwam u er aan?’
Ben: ‘Nou gewoon…’

Hij zegt dat hij niet lekker in zijn vel zat.
Dat kwam door haar, zijn partner, de moeder van zijn dochter.
Zegt: ‘We hadden steeds ruzie. Zij liep steeds weg en dan werd ik steeds kwader.’
Dat mondde uit in huiselijk geweld en daarna in therapie.

In de rechtszaal ontpopt Ben zich nu als zijn eigen psychiater.
Hij vertelt: ‘Ik wilde leven als een goed mens. Ik wilde met mezelf in het reine komen. Daarom heb ik het verteld. Alleen kwam ik er niet uit. Aan de therapeute heb ik verteld dat ik bezig was met kinderporno. Dat was een uiting van frustratie.’

Rechters: ‘En de dieren?’
Ben: ‘Zelfde verhaal, zelfde frustratie.’
Rechters: ‘Om uw frustratie een plek te geven maakte u er een misdrijf van.’
Ben herhaalt het nog maar een keer: ‘Het had niet mogen gebeuren.’

Het ziet er niet best voor hem uit.
In 2001 is hij veroordeeld wegens ontucht met minderjarigen.
Dat had hem een jaar celstraf opgeleverd.

De officier van justitie vraagt aan Ben of hij zich realiseert dat hij opnieuw gevangenisstraf kan krijgen?
Ben krimpt ineen en mompelt: ‘Dat behoort tot de mogelijkheden, ja.’
Officier van justitie: ‘Wat betekent dat voor u?’
Ben, wat een ellende: ‘Dan ben ik bang dat ik de zaak kwijt zal raken.’

De officier van justitie zegt dat ze de feiten kan bewijzen.
Zegt dat het feiten zijn dat op de computer van Ben kinderporno en dierenporno is aangetroffen.
Dat niet alleen kinderen, maar ook dieren moet worden beschermd tegen dit soort misbruik.
Komt bij, zegt de aanklaagster, het is ook een misdaad tegen de zeden: ‘Wij willen dit gedrag niet.’

Misschien denkt Ben nu wel dat hij een bordje zal moeten maken, voor aan de deur.
‘Wegens omstandigheden gesloten.’
De officier van justitie zegt dat ze op grond van de richtlijnen wel 480 dagen celstraf kan eisen. En dat Ben eerder voor een zedenzaak is veroordeeld. Dat er grote zorgen zijn.
Ben’s gedachten: ‘t zwartste scenario, einde oefening.

De officier van justitie: ‘Of moet Ben een kans krijgen om zijn leven op de rit te houden?’
Ben kijkt op: ‘?’

De officier van justitie: ‘Ik sla door naar dat laatste. De wetgever verplicht mij een gevangenisstraf op te leggen. Daarom eis ik één dag onvoorwaardelijke celstraf, acht maanden voorwaardelijke celstraf en een forse taakstraf van 200 uur met een proeftijd van vijf jaar.’
Ben recht de rug, kijkt naar zijn advocaat en denkt vast iets als: hier had ik niet op gerekend.

De officier van justitie is nog niet helemaal klaar.
Aan het voorwaardelijke deel wil ze een bijzondere voorwaarde gekoppeld zien.
Vijf jaar lang mag de politie onaangekondigd bij Ben thuis op bezoek komen om de computers te controleren op ranzigheid.
Een controle op internetgedrag.
Werkt hij daar niet aan mee, dan zal justitie hem met die acht maanden voorwaardelijke celstraf om de oren slaan.

De advocaat van Ben kan zich in grote lijnen vinden in de keuzes van de officier van justitie, maar vindt de onaangekondigde huisbezoeken door de politie te veel van het goede: ‘Er bestaan toch ook filters?’

Rob Zijlstra

uitspraak op 5 september

Lichtjes uit

Er was eens een man die dreigde aan zijn leven abrupt een einde te maken in het geval zijn strafzaak in het openbaar zou worden behandeld.
Hij vond dat de deuren van de rechtszaal gesloten moesten worden.
Hij wilde zich wel verantwoorden, maar zonder pottenkijkers.
De rechters namen het verzoek in beraad en zeiden vervolgens dat de belangen van een openbare terechtzitting zwaarder moeten wegen dat de persoonlijke belangen van de verdachte.

Niks deuren op slot.

Eenmaal is het de afgelopen tien jaar in Groningen voorgekomen dat er alle, maar dan ook echt alle reden was de deuren op slot te doen, om pers en publiek voor even uit zittingszaal 14 te weren.
Maar zelfs toen bleven de deuren geopend.

Deze week werd er opnieuw een verzoek gedaan door zowel de advocaat als de officier van justitie.
De achtergrond van dat verzoek was dat zij die nog onwetend zijn, onwetend moeten blijven in het belang van de slachtoffers.
Maar weer schudden de rechters van neen.
De openbaarheid is een controle, spraken zij, op een eerlijk proces.
En ze zeiden na de belangenafweging dat de maatschappij het recht heeft te weten wat er is gebeurd.

U heeft dus recht op dit verhaal waar u waarschijnlijk niet op zit te wachten.

De verdachte is een 47-jarige en zo op het oog een niks bijzondere man.
Een paar keer wordt hij emotioneel, moet hij even huilen, maar steeds weer weet hij zich te herpakken.
Dan beantwoordt hij de vragen van de rechters alsof het gaat om een verkeersquiz.
Het zijn dan ook vooral de vragen van de rechters die door merg en been gaan.
Zijn antwoorden zijn kort en afgemeten: ‘Het klopt.’ Of hij zegt: ‘Helaas is dat zo.’

De officier van justitie speelt haar aanklagende rol snoeihard.
De betuigde spijt en zijn tranen noemt ze ‘gratuit’.
De officier van justitie zegt: ‘Overdag zat meneer in praatgroepjes, ‘s avonds lag hij op zijn dochters.’
De man: ‘Ik heb een klotenkarakter.’

De officier van justitie: ‘Alle artikelen die in het Wetboek van strafrecht staan met betrekking tot zeden gaan op voor deze zaak.’
De man: Hoe lang ik tussen vier muren moet zitten, het maakt me niet uit. Wat ik heb gedaan is fouter dan fout.’
De rechters merken op dat het hen opvalt dat hij steeds van die sociaal wenselijke antwoorden geeft.

Hij zegt dat hij het niet kan ontkennen.
Dat het klopt dat hij seksueel opgewonden raakt van zijn eigen kinderen. Naarmate zijn kinderen ouder werden, borsten kregen, werd het ook steeds moeilijker zijn handen thuis te houden.
In plaats daarvan misbruikte hij zijn dochters op alle mogelijke manieren waarin het Wetboek van strafrecht dus voorziet.
Jaar in en jaar uit verkrachtte hij zijn eigen kinderen, daar komt het op neer.

De officier van justitie zegt dat het misschien wel 15 jaren heeft geduurd. Soms gaf hij zijn dochters wijn en sigaretten.
De wijn dronken ze dan gretig op, in de hoop er minder van mee te krijgen. Een van zijn dochters liet zich misbruiken in de hoop dat haar vader dan haar jongere zusje met rust zou laten (misschien moet u deze zin nog een keer lezen).
Dat deed hij niet, hij liet ze niet met rust.

Zijn kinderen stonden onder de hete douche om de pijn van gloeiend heet water te voelen, opdat de innerlijke pijn minder zou worden.
Hij maakt filmpjes van die momenten dat zijn dochters hem moesten bevredigen.
Die filmpjes bewaarde hij dan op een usb-stick of hij voegde het materiaal toe aan zijn collectie kinderporno die hij van het internet downloadde.
Dat deed hij al een jaar of tien.
Soms moesten zijn dochters daar naar kijken.

De rechters: ‘Ging er dan bij u nooit het licht branden. Zodat u kon zien dan wat u deed niet kon?’
De man: ‘Oh, die lichtjes ter waarschuwing die hebben heel vaak gebrand. Maar ik heb die lichtjes uitgedaan. Ik heb altijd gehoopt dat ik er mee weg zou komen. Dat ze het nooit aan iemand zouden vertellen.’
Hij zei vaak dat als mama het zou weten, papa dan naar de gevangenis moest.

Vorig jaar kwam het uit. Een van de dochters vertelde alles aan een vriendinnetje die het vertelde aan een vriendje die zei dat ze naar een vertrouwenspersoon moesten gaan.
De vertrouwenspersoon was geschokt en belde onthutst met het bureau kindermishandeling.
Uiteindelijk kwam de politie, volgde familieberaad waarin werd besloten aangifte te doen.
Wereld na wereld stortte in.

De man was tien jaar geleden ook al eens veroordeeld wegens ontucht met een buurmeisje.
Onderdeel van de toen opgelegde straf was een behandeling overdag in praatgroepjes.
Het misbruik ging ‘s avonds door.

Rechters: ‘Moet u opnieuw een behandeling?’
De man: ‘Sluit me maar levenslang op, dan heb ik geen behandeling nodig.’ Even later zegt hij: ‘Ze mogen me morgen behandelen, dat interesseert me geen hol.’

De officier van justitie komt met een van de hoogste strafeisen die ooit in een zedenzaak in Groningen op tafel is gelegd: tien jaar gevangenisstraf gevolgd door een tbs met dwangverpleging.

De man had tegen de advocaat gezegd dat hij niet tot in den treure verdedigd wil worden.
Hij had het immers gedaan.
De advocaat wil de rechters nog wel meegeven dat ‘mijn cliënt op een afdeling in de gevangenis komt waar hij beschermd moet worden tegen de jongens die wel raad weten met dit soort verdachten’.

Dat klonk niet als een verzachtende omstandigheid.

Rob Zijlstra

.

UPDATE – 8 juli 2013 – uitspraak
Tien jaar celstraf in combinatie met tbs met dwangverpleging vindt de rechtbank te veel, zegt de rechter die uitspraak doet. Het te vele zit vooral in de combinatie. Niet te veel is zeven jaar in combinatie met tbs met dwang. Alles wat aan de man ten laste is gelegd, acht de rechtbank bewezen.

UPDATE – 30 januari 2014 – hoger beroep
Het Openbaar Ministerie heeft het hof verzocht het vonnis van de rechtbank te bevestigen: dus 7 jaar en tbs met dwangverpleging. De verdediging heeft een tbs met voorwaarden voorgesteld.  Het hof volgt de rechtbank en legt opnieuw 7 jaar cel en tbs met dwangverpleging op.

HET ARREST 

Twee croissantjes

hij schrok best wel even

crfotoEen dag op de rechtbank loopt nooit op rolletjes.
Wat op het ene moment zo lijkt, blijkt even later helemaal niet zo te zijn.
De enige zekerheid is dat strafzaken (bijna) altijd te laat beginnen.

De strafzaak van de dag is niet die van Manzu die schichtig om zich heenkijkend de rechtszaal betreedt, alle aanwezigen begroet met grote vragende ogen en dan met zijn veel te grote spijkerbroek aan maar gaat zitten.
Manzu heeft last van psychoses, er is sprake van een schizofrene ontwikkeling (werd gezegd) en in de gevangenis ging het niet goed met hem.
Maar nu wel weer, klinkt het bijna blij uit zijn mond, misschien wel blij omdat hem ook eens iets werd gevraagd.

’Op maandag en vrijdag werk ik en ik voetbal elke zaterdag.’

Manzu komt uit Sierra Leone en heeft bij de Albert Heijn twee croissantjes gestolen.
Dat is de verdenking.
De officier van justitie vertelt hoe ze daar bij komt en zegt vervolgens dat het wettig en overtuigend kan worden bewezen.
Manzu zegt dat hij honger had en geen geld en toen de broodjes in zijn jaszak stopte.
Maar de kassa was hij nog niet gepasseerd.
Dus.

De officier van justitie eist een week celstraf.
En omdat hij opnieuw in de fout is gegaan, komen daar de 180 dagen bij die hij in 2012 voorwaardelijk opgelegd had gekregen.
In 2004 was Manzu ook al eens voor een winkeldiefstal veroordeeld.
De drie rechters zeggen dat ze er goed over zullen nadenken en dat ze dan over twee weken uitspraak doen.

De strafzaak van de dag is ook niet die van Wim die agressief wordt wanneer hij alcohol drinkt en cocaïne snuift.
In juli 2009 kreeg Wim in zittingszaal 14 al eens een laatste kans.
Zou hij ooit weer de fout in gaan, dan wacht hem tbs, werd toen dreigend gezegd.
Wim hield zich lang koest, maar eind vorig jaar sloeg hij weer toe.
Een andere officier van justitie: de tbs is het voorland dat lonkt, maar hij krijgt een laatste kans: tien maanden zitten.

Niet de zaak van Leo uit Bedum die inbreekt wanneer zijn dorpsgenoten te kerke gaan.

Ook de zaak van de 20-jarige Lubbe is niet de strafzaak van de dag.
Lubbe wilde nog even naar Dirk, naar zijn kameraad, maar kon de fiets niet vinden.
Dan maar de auto.
Hij had al een paar flesjes bier gehad.
En 28 rijlessen, maar nog geen rijbewijs.
De auto was van zijn vader, maar straks zou het zijn Opel Vectra zijn.
Lubbe had ruzie met zijn vader gehad, omdat hij eens stiekem toch had gereden.
Maar nu, nu was zijn vader er niet.

Bij Dirk tikte hij nog twee flesjes bier weg, ze namen wat bier mee voor in de auto en toen stapte ook Anneke in, Anneke die bloemist wil worden.
Zonder doel, maar met hoge snelheden reden ze richting Stadskanaal.

Getuigen verklaren later dat ze wel met honderd door Stadskanaal scheurden,
maar Lubbe ontkent dat, hij houdt het op zeventig, tachtig.
Maar daarna ging het weer harder, hij schrok ’best wel even’ toen hij 160 op de teller aangewezen zag staan.
Er kwam een flauwe bocht, het rechter wiel graasde door de berm en een fractie van een seconde later was Lubbe alle controle kwijt.
Lubbe: ‘Ik had het gas al losgelaten, ik reed tachtig, vijfentachtig.’
Het Nederlands Forensisch Instituut: minimaal 112, maximaal 144, voor 99 procent zeker.

Wat volgde was een crash tegen bomen over vijftien meter.

Dirk en Anneke werden zwaargewond afgevoerd, Lubbe moest met wat
kneuzingen ter controle naar het ziekenhuis.
Dirk en Anneke zijn nu, ruim een jaar later, nog altijd niet hersteld.
Anneke kan een arm niet meer gebruiken en denkt daarom geen bloemist meer te kunnen worden.
En ons Dirk, vertelt de verdrietige moeder in de rechtszaal, is niet meer ons Dirk van voor het ongeluk.

Lubbe zegt dat hij de bocht verkeerd heeft ingeschat, dat hij sowieso die dag
niet goed had nagedacht.
En dat hij spijt heeft.
De reclassering spreekt van een onbezonnen jeugddaad, maar de officier van justitie kan daar niet mee leven: ’Er is sprake van een opeenvolging van foute beslissingen. Hij heeft nota bene zelfs bier in de auto gedronken.’
Lubbe: ’Maar een paar slokjes.’

Lubbe hoopt stilletjes op een taakstraf.
Om in de rechtszaal goed voor de dag te komen, heeft hij een colbertje aangetrokken.
Het jasje hangt ruim over zijn tengere postuur en is te lang.
Daardoor lijkt het alsof hij een jurkje aan heeft.

Zijn advocaat zegt dat Lubbe een opleiding volgt en werkt.
‘Laat in vredesnaam zijn leven doorgaan en onderbreek dat niet.’

Lubbe zelf heeft dan al de beide handen voor de mond geslagen.
Hij heeft de officier van justitie zojuist horen zeggen dat hij zijn baan en opleiding maar een tijdje moet opschorten omdat hij wat de aanklaagster betreft een jaar naar de gevangenis moet.

Nee, de zaak van de dag is die van het stel, een man, een vrouw, die worden verdacht van ontucht.
Samen zouden ze een meisje van 15 jaar seksueel hebben misbruikt, zij net zo erg als hij.
De voltallige regionale en digitale pers was voor deze pikante zaak komen opdraven, want een 22-jarige ontuchtige vrouw is geen dagelijkse kost, zij is zeg maar gerust een zeldzaamheid in de rechtszaal.

Omdat de zaak van Lubbe een uur langer duurde, begon de zaak van de dag een uur later.
Na een uur wachten was het na nog geen tien minuten voorbij: de strafzaken tegen de man en de vrouw worden over een paar maanden voortgezet.
Eerst moet er een psychiatrisch onderzoek komen naar de ontuchtige vrouw van 22 jaar.
Zij heeft het verstandelijke vermogen van een 7-jarige.

Nooit kun je na een dag op de rechtbank zeggen: dit was een leuke dag.
Maar het is altijd bijzonder.

Rob Zijlstra

.

UPDATE – 30 mei 2013 – uitspraak
De rechtbank heeft vervroegd uitspraak gedaan in de zaak van Manzu: een week celstraf wegens diefstal. Maar geen 180 dagen erbij als bonus. Wel wordt zijn proeftijd met een jaar verlengd. Komt er op neer dat Manzu kort na de uitspraak is vrijgelaten.

UPDATE – 6 juni 2013 – geen uitspraak
De rechtbank heeft geen uitspraak gedaan in de kwestie Lubbe. De rechters willen twee deskundigen aan de tand voelen met betrekking tot de remsporen. Er komt een vervolg in de vorm van een extra zitting. Wanneer is onbekend.

Het meisje

Het was schokkend nieuws, in maart vorig jaar.
Een meisje van 12 jaar uit Groningen was bevallen van een baby.
Het gebeurde tijdens een uitje van school, op het toilet.
Het meisje wist het, ze wist dat ze zwanger was en dat zoiets negen maanden zou duren.

Al snel werd duidelijk, na dna-onderzoek, dat de vader van het meisje waarschijnlijk de verwekker is.
Bloedverwanten zouden het ook gedaan kunnen hebben, maar die waren er toen niet.

Maandagmiddag tijdens de rechtszaak, kwam er nog een ijskoud feit bij.
Het meisje zou niet alleen door haar eigen vader zijn verkracht waardoor ze zwanger raakte.
Het meisje zou ook jarenlang – zes jaar, zei de officier van justitie – door haar vader zijn misbruikt.
Dat zou zijn begonnen toen ze een jaar of 6 was.

De officier van justitie had een hele nare rekensom gemaakt en de nauwelijks te bevatten uitkomst was dat niet uitgesloten moeten worden dat het meisje ten minste 300 keer is misbruikt.

Daarmee zei de officier van justitie niet meer en niet minder dat deze vader zijn bloedeigen kind misschien wel 300 keer heeft verkracht.
Want dat wordt met het woordje ‘misbruikt’ bedoeld: verkracht.

Seksueel binnendringen.

De officier van justitie eiste een gevangenisstraf van 10 jaar.

Niet eerder werd in Groningen een zo hoge straf geëist in een zedenzaak
Bij het bepalen van deze strafeis is rekening gehouden met een gebeurtenis uit het verleden van de verdachte vader die zelf 53 jaar is.
In 1995 werd hij veroordeeld tot 18 maanden cel wegens het verkrachten van een andere dochter, zijn oudste.

Daar zit je dan, aan de perstafel van zittingszaal 14 waar ik al zoveel rotvaders heb gezien die hun rotpoten niet konden thuishouden.
Dacht zelfs even: ik heb het nog wel erger meegemaakt dan dit.
Bestonden er maar grenzen.

De pers kreeg ook tikken op de vingers.
Hijgerig waren wij toen het schokkende nieuws bekend werd, naar het schoolplein gegaan.
Via Twitter waren journalisten op zoek gegaan naar klasgenootjes, omdat wij zogenaamd alles willen weten.
We belaagden het huis waar een angstig broertje van 11 jaar alleen was, omdat de vader had besloten ergens onder te duiken.
De directeur van de school had op de televisie een indringende oproep gedaan, hij had de journalistiek opgeroepen eens na te denken over haar eigen grenzen.
Die oproep moet verloren zijn gegaan, vrees ik, in een volgend incident.

In de rechtszaal werden maandag de feiten en de vermeende feiten gepresenteerd.
Maar moet ik die hier nu uitvoerig gaan beschrijven?
Om duidelijk te maken hoe afgrijselijk het is als een kind wordt verkracht?
En dat dan misschien wel driehonderd keer?
Verzin het zelf maar.

De vader had in de rechtszaal niet veel te vertellen.
Want waarom zou hij, zei een keer, als iedereen zijn conclusies toch al heeft getrokken?
Even later zei hij, hard in de microfoon, dat hij niemand heeft vermoord, misbruikt, niemand heeft verkracht.
En dat hij van zijn kinderen houdt.
Dat was het wel.
De vele vragen die door de rechters werden gesteld, beantwoordde hij met staren en stilzwijgen.

Rechter na een uur: ‘Hebben we wel contact?’
De vader, afgemeten: ‘U praat, ik luister.’

Bij de politie had hij aanvankelijk veel verteld en ook willen vertellen.
Dat hij zich voelde als Shrek, het groene monster, maar met een goed hart.
Later, toen hij niets meer wilde zeggen, had hij zichzelf een voetbal zonder randjes genoemd, zonder randjes omdat er te veel en te lang tegen hem was aangetrapt.

Op Sint Maarten zou het zijn begonnen.
Buren hadden hem een aardige man genoemd, behalve als hij dronken was, wat meestal zo was.
Familieleden hadden ‘ernstige vermoedens’.
Er gingen praatjes over het eiland, op school bestond een ‘niet pluis-gevoel’ over de vader en zijn kinderen.
Toen een en ander ter ore kwam van de onderbezette voogdijraad van Sint Maarten, keerde hij met de kinderen terug naar Nederland, naar Groningen.
Ze gingen bij zijn moeder wonen, bij oma.
Dat was ergens in 2008.

Aanvankelijk werd de vader alleen verdacht van eenmalig misbruik, negen maanden voor de bevalling.
Hij had dat ook bekend, hij had het een illusionerende passie genoemd.
Hij had drie slechte weken gehad, met veel paracetamol en rare dromen.
Toen hij werd geconfronteerd met de uitkomsten van het dna-onderzoek, was de reactie dat hij dus toch niet had gedroomd.

Omdat er veel vragen onbeantwoord bleven, werd het onderzoek voortgezet.
In februari van dit jaar werd de jonge moeder onderworpen aan een speciaal studioverhoor.
Eerst wilde ze dat beslist niet.
Ze deed het wel.

Ze vertelde dat ze dacht dat het normaal was, dat vaders seks hebben met hun dochters, terwijl op de televisie mensen te zien zijn die datzelfde doen.
Ze dacht dat alle meisjes die dingen deden.
Ze vertelde dat haar vader soms aardig was en soms ook niet.
Was hij lief, dan gebeurde het vaker.
Daarna ging hij altijd roken.

De rechters zien overeenkomsten met gebeurtenissen in de jaren negentig toen hij zijn oudste dochter verkrachtte en daar in 1995 voor werd veroordeeld.

De vader: ‘Geen commentaar.’

In het Pieter Baancentrum heeft hij niet meegewerkt aan onderzoeken.
De conclusie, vervat in 55 pagina’s, is dat de onderzoekers niets zinvols over de vader kunnen zeggen.

De advocaat vindt 10 jaar celstraf veel te veel.

Dat de vader de verwekker van het kind is, mag zo wezen, dat hij zijn dochtertje zes jaar lang heeft misbruikt, staat allerminst vast, vindt de raadsvrouw.
Die beschuldigingen zijn gebaseerd op de verklaringen van het meisje zelf, afgelegd tijdens dat speciale studioverhoor waar ze eerst niet aan wilde meewerken.
De verklaringen zouden daarom wel eens niet waar kunnen zijn, of onbetrouwbaar.

Volgens de advocaat is het openbaar ministerie veel te ver gegaan in de jacht op meer strafbare feiten.
Tegen het meisje is gezegd dat als ze niet wilde praten tijdens het studioverhoor, dat ze dan zou moeten praten in de rechtszaal.
Met iedereen er bij.
De advocaat: ‘En dat is laakbaar.’

De officier van justitie zegt dat er in de communicatie wat foutjes zijn gemaakt, dat er wat misverstanden zijn ontstaan.
Maar dat niet opzettelijk valse informatie aan het meisje (en aan haar pleegouders) is verstrekt.
Uiteindelijk, zegt de officier van justitie, heeft ze haar verklaringen in vrijheid afgelegd.

En dat advocaat 10 jaar veel te veel vindt, mag ze vinden, maar moet ze moet niet zeuren, zei – vrij vertaald – de officier van justitie: ‘Want ik had 16 jaar kunnen eisen.’

De rechters doen vandaag over tien dagen uitspraak (27 april).

Rob Zijlstra

• seksueel binnendringen
• kritiek op media

.

UPDATE – 27 april 2012 – uitspraak
De rechtbank heeft de vader conform de eis veroordeeld tot 10 jaar gevangenisstraf. Niet alleen de verkachting is wettig en overtuigend bewezen, maar ook het jarenlange seksueel misbruik. Volgens de rechtbank is er geen reden te twijfelen aan de verklaringen die de 12-jarige dochter tijdens de studioverhoren heeft afgelegd. Haar verhaal vindt bovendien steun in verklaringen van getuigen. Het feit dat de man geen verantwoordelijkheid neemt, wordt hem door de rechtbank zwaar aangerekend.

HET VONNIS

.
UPDATE – 14 februari 2013 – eis in hoger beroep
Het OM heeft in hoger beroep een gevangenisstraf van tien jaar geëist tegen de inmiddels  53-jarige vader die zijn dochter misbruikte waardoor zij zwanger raakte en op 12-jarige leeftijd beviel. Dat laatste gebeurde tijdens een schoolreisje. Het meisje zou jarenlang seksueel door haar vader zijn misbruikt. In hoger beroep is opnieuw 10 jaar cel geeist, gelijk de straf die de rechtbank in Groningen hem op;legde. Hij ging tegen deze straf in hoger beroep.

UPDATE – 28 februari 2013 – uitspraak
Het hof heeft de vader veroordeeld tot 10 jaar celstraf, conform de eis, en gelijk aan de straf die de rechtbank Groningen in april 2012 oplegde. Ook toen was de eis 10 jaar.
HET ARREST [volgt]

Foto’s

Nelis (46) is een excentrieke man uit Noord-Groningen.
Ziet hij een nieuw woord, een woord dat hij nog niet kent, dan zoekt hij dat op, op het internet.
Hij heeft wel zijn voorkeuren.
Vrouwen.
Dat wil zeggen: foto’s van vrouwen.
Nelis is vooral geïnteresseerd in de ontwikkeling van de vrouw en haar lichaam.
Maar ook in radioactiviteit.

Aan geweld heeft hij een broertje dood.
Daar wordt hij emotioneel van.
Een paar keer had hij een e-mail gestuurd naar de Amerikaanse ambassade.
Of ze daar wel wisten dat er vreemde dingen gebeurden op de website van Britney Spears.
Zegt: ‘Dat bracht me in verwarring.’

De rechters zeggen dat ze het verband niet helemaal begrijpen.
Nelis: ‘Ik heb het blijkbaar verkeerd gedaan.’
Rechters: ‘De harde schijf van uw computer was twee terabyte groot.’
Nelis: ‘Vroeger moest je daar honderden euro’s voor betalen, maar nu niet meer.’

Nelis is ook een eenzame man.
In de afgelopen veertien maanden, vertelt hij, had hij tien naasten weg moeten brengen.
Ook daardoor is het gekomen dat zijn huis zo vol staat met inboedel, er kan nauwelijks nog iets bij.
Het is er ook een beetje vies.

Zegt: ‘Oude vrouwen kunnen heel mooi zijn. Je hebt ook lelijke jonge vrouwen die dan een bloeiperiode meemaken. Maar het mooiste is een serie, van baby tot oude vrouw.’

Zijn computer was kapot gegaan.
Niet zo heel vreemd, want Nelis zat vaak achter de computer.
Zo’n negentien uur per dag.

Hij had de kapotte computerkast naar Saturn in Groningen gebracht.
Saturn seinde de politie in.
Kinderporno.

Onderzoek wees uit dat Nelis 2,4 miljoen foto’s van het internet moet hebben gedownload.
Een flink deel daarvan had hij ook weer verwijderd.
Opgeteld stonden er nog zo’n 800.000 foto- en filmbestanden op harde schijf.
De politie vond tienduizenden foto’s met het predicaat ‘verdacht’.
Uiteindelijk werden 16.000 foto’s aangemerkt als kinderporno.

Een paar foto’s hingen bij hem thuis aan de muur.
Nelis: ‘Kunst.’
De aanklaagster: ‘Ook kinderporno, de meest ernstige vorm van kindermisbruik.’

Nelis zegt dat hij er nooit bewust naar op zoek is geweest.
Wel naar het woord.
Nelis: ‘Ik heb zelfs de universiteit gebeld en gevraagd naar de betekenis van het woord kinderporno. Ik bedoel, een woord kan meerdere betekenissen hebben. Op een kussen kun je zitten, maar kussen kan ook erotiek zijn.’

De rechters: ‘U gebruikte zoektermen die gerelateerd zijn aan kinderporno. Bijvoorbeeld Lolita.’
Nelis: ‘Ja. Daar is zelfs een boek over geschreven.’

Zelf denkt Nelis dat het cultuurgebonden is. Dat als je in Japan zou zijn geboren, het dan weer anders is. Een nudistische opvoeding hoeft op zich niet schadelijk te zijn. Of neem dat socialistische meisje dat in Groningen studeerde en nu bij de FARQ zit in Peru.’
Rechters: ‘Colombia.’

Nelis: ‘Die 16.000 foto’s moeten er tussendoor zijn geglipt.’

De officier van justitie zegt dat Nelis wil doen geloven dat hij tegen geweld en kinderporno is, maar dat zijn computer iets anders bewijst.’
Nelis stelt voor dat er een schaduwcomputer aan zijn ip-adres wordt gekoppeld, zodat hij een beetje in de gaten kan worden gehouden.

De officier van justitie heeft andere voorstellen.
Zij vreest op basis van de rapporten van psychiater en psycholoog het ergste.
Dat Nelis met zijn impulsiviteit, zijn parafilie, zijn depressiviteit en zijn eenzaamheid wel eens een echte kinderverkrachter kan worden als de druk te groot wordt.

Er volgt een verhandeling over het leven van Nelis tot nu toe, over zijn immer dronken en agressieve moeder die hem altijd kleineerde, over de hervormde en de gereformeerde de kerk.
Nelis is overgestapt op Bhagwan.
Zegt: ‘Met liefde en respect kun je meer krijgen dan met onderdrukking.’
Rechters: ‘U komt niet veel buiten de deur.’
Nelis: ‘Ik heb tot mijn 23ste in de kroeg gezeten. Toen was het geld op.’

De reclassering denkt met wat controle en begeleiding Nelis onder de duim te kunnen houden.
De officier van justitie denkt van niet.
Zij zegt dat de reclassering misschien wat te optimistisch is en stelt voor Nelis een tbs met voorwaarden op te leggen.
Zegt dat dat kader de beste garanties biedt.

De advocaat: ‘Daar ben ik absoluut op tegen. Als je de samenleving zo veilig wilt maken zoals de officier van justitie wil, dan moet je Nelis voor altijd opsluiten in een hut, het liefst ver buiten de stad en zonder computer. Dan doet ie het nooit weer.’
De officier van justitie: ‘Mee eens. Je kunt geen mensen opsluiten en dan doen alsof het probleem is opgelost. Maar ik zoek een balans tussen recidivebeperking en veiligheid.’

Mocht de rechtbank niets in het tbs-met-voorwaarden-voorstel van de officier van justitie zien, dan moet Nelis wat het openbaar ministerie betreft een gevangenisstraf krijgen van twee jaar, waarvan acht maanden voorwaardelijk met een proeftijd van tien jaar.

Nelis heeft het laatste deel van de strafzitting met gebogen hoofd en de handen gevouwen aangehoord.
Hij merkt op dat hij veel op het internet had gezocht, maar dat de wetgeving zeer moeilijk bereikbaar is voor de gewone burgerij.

Rob Zijlstra

.

extra
tbs met voorwaarden
Bij een tbs met voorwaarden wordt iemand niet onder dwang behandeld in een kliniek. Wel krijgt zo iemand allerlei voorwaarden opgelegd waaraan hij zich moet houden. Vaak is dat een verplichte (ambulante) behandeling in een psychiatrische kliniek, aangevuld met andere voorwaarden, bijvoorbeeld een verbod op het gebruiken van alcohol of drugs. Wie zich niet aan de afspraken houdt, kan – na tussenkomst van de rechter – alsnog de maatregel tbs met dwangverpleging opgelegd krijgen.

.

UPDATE – 1 maart 2012 – uitspraak
De rechtbank ziet het heel anders. In beginsel, staat in het vonnis, is een langdurige gevangenisstraf passend, maar in dit geval kan worden volstaan met een taakstraf van 240 uur en 12 maanden voorwaardelijke celstraf met een proeftijd van 4 jaar. De reclassering krijgt de opdracht toezicht te houden waarbij Nelis openheid moet geven over zijn internetgebruik.

Vrijwillige dwang

Ik probeer deze dag te laten voor wat die is, maar moet ik steeds denken aan de officier van justitie van vandaag.
Ze zei (uit mijn hoofd) : ‘Dwang is iets wat je doet, dat je zonder die dwang niet had gedaan.’
Dat klinkt logisch.
Maar toen zei de officier van justitie dat dit een te beperkte uitleg is van het begrip dwang.

Tijdens de rechtszaak werd gezegd dat een 14-jarige meisje had verklaard dat ze vrijwillig sm-seks had gehad met de verdachte man van 41 jaar.
Dat klinkt niet logisch, maar in een rechtszaak is de logica wel vaker zoek.
Het meisje zei dat ze het (slaan) toen fijn vond, en achteraf niet.
Maar, zei ze, toen het gebeurde, was van dwang geen sprake geweest.

De officier van justitie zei (uit mijn hoofd): ‘Er was eens een man die besloot dat hij al zijn geld zou schenken aan de eerste de beste persoon die hij zou tegenkomen. De eerste de beste bleek een overvaller. Hoewel de man zich had voorgenomen zijn geld weg te geven, kan hier toch sprake zijn van dwang, omdat de eerste de beste, de overvaller, de gulle gever angst had ingeboezemd. ’

Anders gezegd, volgens mij: hoewel de man vrijwillig afstand wilde doen van zijn geld, gaat de overvaller niet vrijuit.

Vervolgens zei de officier van justitie (…): ‘Iemand gaat parachutespringen en stapt in het vliegtuig om hoog in de lucht te worden gebracht. Maar als die iemand op het hoogtepunt moet springen, is er ineens angst en wil hij (zij) niet meer.
Hij/zij roept: ‘Ik durf (wil) niet (meer).’
Maar hij/zij krijgt (hup) een zetje, want de afspraak was immers springen.
En daar gaat hij (zij) .
Is er door dat zetje (hup) sprake van dwang?

Neen, niet als dat vooraf met de instructeur is afgesproken.
Ja, als de springer boven in de lucht aangeeft echt niet (echt niet) te willen.

Dus: Ook al heb je je voorgenomen iets te doen, en je doet het vervolgens ook, dan kan er achteraf best sprake zijn van dwang.
Vrijwillig gedwongen

De officier van justitie (): ‘Onze filantroop wil 1000 euro weggeven aan de eerste de beste. De eerste de beste, die overvaller weer, dwingt echter tot afgifte van  2000 euro. Dat die eerste 100 vrijwillig is afgegeven, maakt niet dat er ten aanzien van de rest van het geld geen dwang is.

Dus dat 14-jarige meisje kan wel zeggen dat het ene wel vrijwillig was, maar het andere achteraf niet. Er is sprake van dwang.

Dacht ik zo.
Gaat dit ook nog ergens over?
Jazeker.

Een man van 41 jaar kan seks hebben met een meisje van 14 die dat wel wil.
Maar dat is gezien haar en zijn leeftijd hoe dan ook verboden.
Meestal heet dat dan ontucht.
Maar als er sprake is van dwang, van gedwongen ontucht, dan mag het volgens de wet verkrachting heten.

En dat was wat de officier van justitie met haar aangehaalde voorbeelden beoogde: meisje van 14 kan wel ingestemd hebben met sm-seks , maar ondanks die instemming is er sprake van dwang en dus van verkrachting.
In de strafmaat (eis) maakt dat nogal verschil.
Het verkrachten van een kind is een ernstiger vergrijp (misdaad) dan het plegen van ontuchtige handelingen dat strafbaar is vanwege het verschil in leeftijd.

De officier van justitie eiste in dit geval 3 jaar celstraf en tbs met dwangverpleging.

Rob Zijlstra

.

♦ De officier van justitie baseerde zich op het onderzoek van Kai Lindenberg,
Strafbare dwang (2007) .

♦ Het rechtbankverslag

♦ Het deel van het requisitoir van de officier van justitie dat betrekking heeft op bovenstaande staat hier [pdf]

.

Hellig

Het strafrecht – de meningen zijn verdeeld – is nooit bedoeld om het kwaad van de criminaliteit uit te bannen.
Het strafrecht huppelt altijd achter de misdaad aan.
Zodra het strafrecht in beeld komt, is het leed al geschied.
Daarom bestaan er meningen dat zwaardere straffen ook niet helpen de boel veiliger te maken.

Een van de gedachten achter het strafrecht is om te voorkomen dat we elkaar bij vermeend onrecht de hersenen inslaan.
Eigenrichting is sinds 1809 niet langer de bedoeling.

Voor Roel en Rikus is dat een hele uitkomst, want ze zouden een volksgericht waarschijnlijk niet hebben overleefd.

Roel (49) uit Groningen probeerde vorig jaar als oppas het 7-jarige dochtertje van zijn vriendin Lucia te verkrachten.
Hij zou dat volgens het openbaar ministerie op alle mogelijke manieren hebben geprobeerd, maar tevergeefs.
Het meisje was nog te klein, maar desondanks oud genoeg om het aan haar moeder te vertellen.

Roel zegt dat de moeder liegt en doet er verder het zwijgen toe.
De rechters zoeken het maar uit.
Het openbaar ministerie eist een gevangenisstraf van twee jaar, waarvan acht maanden voorwaardelijk.

Ook Rikus (63), eveneens uit Groningen, zou waarschijnlijk akelig aan zijn einde zijn gekomen.
Hij kan kleine jongens niet weerstaan.
Als conciërge op een basisschool en organisator van kerkelijke kinderkampen in Oost-Europa had hij het daarom met zijn pedofiele gevoelens zwaar te verduren.
Zijn kerk heeft hem (voorlopig) verbannen, maar Rikus blijft bidden en hoopt op genezing.

De rechters houden hem voor dat hij er rekening mee moet houden dat bidden niet helpt en dat een behandeling wellicht meer zoden aan de dijk zet.
Rikus knikt.
In de gevangenis zit hij voortdurend lang na te denken.
Hij heeft al bedacht dat kinderen er helemaal niet van genieten als ze worden vastgebonden en verkracht.
Aanvankelijk dacht hij dat wel, op basis van 2.800 foto’s en 636 films die hij van het meest ranzige deel van het internet haalde.
Of kreeg van andere mannen uit zijn vriendennetwerk.

Ook Rikus hoort een strafeis van twee jaar cel, waarvan acht maanden voorwaardelijk.

Wim (39) uit Winschoten brengt een ander verhaal mee naar de rechtbank.
Hij zou misschien in vroegere tijden als held op een krakende kar door het dorp zijn gereden.
Wim weet inmiddels beter.
Hij had het niet moeten doen.

De rechters: ‘Maar u was boos.’
Wim: ‘Ik was hellig in de pokkel.’
Rechters: ‘Ontzettend kwaad.’
Wim: ‘Ja.’

Hij was op bezoek bij de vriend van zijn dochter en net toen hij zijn zevende glas Berenburg tot zich had genomen, vertelde die vriend dat zijn dochter seksueel was misbruikt.
Door John.
Wim: ‘Iedereen wist daar van. Behalve ik. Er knapte iets.’

Het geval wil dat John zijn oude vriend van vroeger is.
Samen hadden ze een hoop uitgevroten, tot aan inbreken toe.
En dat niet alleen.
John is nu de partner van Els.
Els is zijn ex.
John is dus ook de stiefvader van zijn dochter.
Nachtenlang hadden hij en John er destijds over gepraat, over de vraag of het wel kon. Of het wel kon dat John met Els verder ging.
Ze vonden uiteindelijk dat dat moest kunnen.

En dan moest hij dit horen.

Wim griste laaiend een halfvolle fles Rosé van tafel en marcheerde 3,6 kilometer door Oost-Groningen, naar het huis van zijn oude vriend.
Toen hij daar aankwam, was de fles leeg en sloeg hij de ruiten van de achterdeur in en denderde naar boven, naar de slaapkamer.
Daar lagen John en Els vredig te slapen.

Wim riep eerst nog ‘jij hebt aan mijn kind gezeten’ en begon vervolgens met de rechtervuist te meppen op het hoofd van zijn oude maat.
Met de linkerhand sloeg hij de lege fles kapot tegen het deurkozijn om vervolgens John er mee te bedreigen.
Beide belandden in het ziekenhuis.
Wim met een gebroken linkerhand, John met een bloederig en toegetakeld hoofd.

Wim: ‘Ik heb geslagen, maar hem niet met die fles geraakt. Met die fles wilde ik hem alleen maar bang maken.’

John zal later verklaren dat hij geen fles heeft gezien.
Els die doodsbang was geweest, wel.
De officier van justitie zegt dat ze dat met de fles niet kan bewijzen en maakt daarom van de ten laste gelegde poging tot moord een poging tot het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel.

Dit alles speelde zich een jaar geleden af.
Wim zegt dat hij John en Els sindsdien nooit meer heeft gezien.
Komt hij ze tegen, dan zal hij hen negeren.
Hij is er helemaal klaar mee.

De officier van justitie zegt dat Wim voor eigen rechter heeft gespeeld.
Zegt dat ze zich daar ook wel iets bij kan voorstellen, gezien de aanleiding, maar benadrukt dat ‘dit niet de manier is’.

De officier van justitie zegt ook dat Wim na de scheiding met Els een nieuwe relatie kreeg, een internationale baan, een huis en dat het uiteindelijk goed is gekomen met zijn leven.
En dat het openbaar ministerie deze positieve ontwikkelingen niet met een gevangenisstraf wil doorkruisen.

De eis: een taakstraf van 240 uur en vier maanden voorwaardelijke celstraf.
‘En dan mag hij van geluk spreken’, voegt ze er een tikkeltje bozig aan toe.

De dochter van Wim heeft uiteindelijk aangifte gedaan tegen John.
Die aangifte ligt al bijna een jaar te wachten op een plank bij het openbaar ministerie.
Want zo werkt het vandaag de dag ook.

Rob Zijlstra

.

zie ook: eigenrichting

.
UPDATE – 3 maart 2011 – vervroegde uitspraak
De rechters hebben over Roel nagedacht en vastgesteld dat de verklaringen van de moeder en het dochtertje veel vragen oproepen, te veel. Het strafdossier biedt onvoldoende bewijs om tot een veroordeling te komen. Oftewel: Roel is vrijgesproken en onmiddellijk in vrijheid gesteld.

UPDATE – 10 maart 2011 – uitspraak
Wim heft zich niet schuldig gemaakt aan een poging moord, dan wel doodslag dan wel aan een poging tot het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. Wim heeft zich wel als eigenrechter, schuldig gemaakt aan mishandeling en vernieling. Zo staat het volgens de rechters niet vast dat hij heeft geslagen met die fles. Het vonnis: een taakstraf van 100 uur.

.

knalhard

Ik droomde dat de Grote Markt in Groningen op een ochtend volstroomde met kinderen.
Duizenden kinderen.
En dat het nieuws van deze gebeurtenis zich razendsnel via Hyves verspreidde en dat daarna ook de pleinen in andere steden door kinderen werden bezet.
En die kinderen deden in mijn droom niet vrolijk of jolig, zoals grote mensen doen als ze samen ergens tegen zijn.

De kinderen keken boos en riepen: ‘Wij willen niet langer seksueel worden misbruikt.’ En: ‘Papa, ik wil veilig naar bed.’

In mijn droom keken de volwassenen vol schaamte toe.
Ze zeiden zachtjes tegen elkaar: ‘Kijk, onze kinderen pikken het niet meer.’
Er werden briefjes uitgedeeld.
Daarop stond, zo droomde ik, dat de kinderen pas naar huis gaan als de burgemeester en de president in het Jeugdjournaal beloven dat er iets aan wordt gedaan.

Ik schrik wakker, blijk in zittingszaal 14 te zitten en hoor de verdachte tegen de rechters zeggen dat het een geintje was, een grapje, dat zijn jongste zoontje in zijn mond moest plassen.
En dat het helemaal niet waar is dat zijn echtgenote vaak had gezegd dat het altijd wel lang duurde als hij de jongens naar bed bracht.
Volgens Auke staan de verklaringen op gespannen voet met de waarheid.

Dat de jongste ‘s avonds de deur van zijn slaapkamertje barricadeerde, uit angst voor zijn komst, klopt ook niet.
Zoontje deed dat omdat er een keer was ingebroken.
Ja, hij ging wel eens op bed liggen.
Nee, niet in bed, dat is wat anders.
En ja, dan zat hij wel eens aan de piemel van zijn zoontjes.
Ja, dat zijn seksuele handelingen.
Nee, het had geen seksuele lading.
Het was liefde.

Om die reden ook hielp hij de jongens met douchen, ook toen ze dat al lang zelfs konden.
Ze stonden dan in een rijtje, te wachten op hun beurt.

De rechters kijken ernstig en in de rechtszaal is het stiller dan normaal.

De rechters zeggen dat hij zijn zoontjes aftrok, want dat hadden ze gelezen in de verklaringen.
Auke: ‘Ik ben wel eens te ver in de liefde gegaan. Nou, dat spijt me dan.’

Auke is 65 jaar, vader van drie zonen en twee dochters.
Die zijn nu volwassen.
Alleen de jongste zoon heeft aangifte gedaan.
Dat deed hij in 2008 toen hij 28 jaar was.
Het misbruik had plaats in de jaren negentig.

Alle broers en zussen hebben verklaringen afgelegd tegen hun vader.
Ze hebben al jaren geen contact meer met hem.
Zo’n vader, schreef de jongste zoon in een brief aan de rechters, kun je ook missen als kiespijn.
Auke: ‘Het is knalhard om dat te horen als je altijd alles voor je kinderen hebt gedaan.’
Binnen de familie waren vermoedens.
Ook was een keer een vertrouwensarts op bezoek geweest, samen met een ouderling van de kerk om te praten.
En zijn echtgenote had hem vaak gewaarschuwd.
Toen ze dat te vaak had gedaan, ging ze bij hem weg.

Auke: ‘Ja, van de een op de andere dag. En ik weet nog steeds niet waarom.’
Hij weet wel waarom de kinderen hem niet meer willen zien: ‘Dat komt door die scheiding.’

De verdachte wordt omgeschreven als een rigide, dominante man.
Er is sprake van narcisme en pedofilie.
Op de website van zijn eigen automatiseringsbedrijf staat dat de wensen van de klant bij hem centraal staan.
Maar thuis duldde hij geen tegenspraak en was zijn wil wet.

Na de aangifte door de jongste zoon, ondersteund met verklaringen van de anderen, begon de politie een onderzoek dat resulteerde in 2009 in de aanhouding in de tuin achter zijn woning.
Binnen viel het oog van een agent op een computerbeeldscherm: hij zag een foto – als screensaver – van een bloot jongetje.
Voor de zekerheid werden computers en toebehoren meegenomen.

Jawel, kinderporno.
Welgeteld 5.816 foto’s en 47 films waarop is te zien hoe kleine kinderen door volwassenen worden verkracht en nog erger.
Auke zegt dat hij het niet heeft gedownload, maar dat hij wel wist dat het op zijn computer stond.
Hoe dat zo is gekomen?
Hij zegt: ‘Geen idee.’

De rechters confronteren hem met gesprekken via MSN die hij voerde met een man die een lotgenoot wordt genoemd.
Ze wisselden foto’s uit en voorzagen die van commentaar.
Auke: ‘Om onze afkeuring te uiten.’
Rechters: ‘Nietwaar, het zijn gesprekken tussen twee mannen die hun seksuele belangstelling uitwisselen. En daarbij waande u zich onbespied.’

De officier van justitie zegt dat Auke met zijn lustgevoelens aan de haal is gegaan.
Dat hij zijn kinderen jaren achtereen misbruikte en dat hij zich tien jaar later inliet met kinderporno.
Dat een deel van zijn misdaad zo oud is dat die nu is verjaard, maar dat er voldoende overblijft: ‘Ik eis vier jaar celstraf waarvan een jaar voorwaardelijk.’

Omdat Auke heeft laten weten niet het nut in te zien van een behandeling en daar dus ook niet aan zal meewerken, wil de officier een proeftijd van tien jaar in plaats van de gebruikelijke twee.

Vijf van de zes zaken die de rechtbank van Groningen donderdag behandelde betroffen (nare) zedenzaken.
Er wordt wel gezegd dat de zedenzaken die voor de rechter komen, maar het topje van de ijsberg zijn.
Dat er bij de politie onvoldoende capaciteit is het aanbod te onderzoeken, waardoor aangiftes maandenlang en nog langer op de plank blijven liggen.

Ik ben zo bang dat als de kinderen uit Groningen die op dit moment (vanavond bijvoorbeeld) seksueel worden misbruikt naar de Grote Markt gaan, dat het plein dan vol staat.
En dat wij volwassenen dan niet toekijken, maar gewoon doorlopen en tegen elkaar zeggen dat zoiets toch niet waar kan zijn.

Rob Zijlstra

.

UPDATE – 24 februari 2011 – uitspraak
De rechtbank heeft Auke veroordeeld tot een gevangenisstraf van 30 maanden. HIj heeft zijn positie als ouder misbruikt. Een voorwaardelijk deel – zoals geeist – ziet de rechtbank niet zitten omdat de man niet wil meewerken aan een behandeling. De rechters noemen dit laatste zorgelijk. Daar tegenover staat dat de kans op herhaling nihil is, omdat de kinderen inmiddels volwassen zijn, zo staat in het vonnis.

HET VONNIS (volgt)

Seks in de rechtszaal

Met enige regelmaat duiken malle onderzoeken op die vertellen hoe vaak wij aan seks denken.
Kranten maken daar ter verstrooiing steevast kleine nieuwsberichtjes van, omdat er al genoeg ellende valt te melden.

Dus dan willen wij u doen geloven dat u, man, 13 keer per dag aan seks denkt en u, vrouw, 5 keer.
Of 34 keer.
Volgens recent Brits onderzoek is dat omgerekend een uur per vrouw per dag.
Het zal zo wezen.

In de zalen van het strafrecht speelt seks een grote rol.
In zittingszaal 14 gaat het vaker over seks dan over drugs, woninginbraak of gewapende overvallen.
Seks kent misschien ook wel meer variaties dan de misdaad.

Bloednerveus stapt Leo (20) donderdag zittingszaal 14 binnen.
Hij zegt dat hij altijd van het ergste uitgaat.
In dit geval van tbs.
De rechters proberen hem een beetje gerust te stellen.
Ze zeggen dat als je een ontwikkelingsstoornis hebt, dan heb je die.
‘Daar kun jij niks aan doen.’

Leo knikt.
Er hadden vorig jaar verhalen over hem in de krant gestaan, over de aanrander van het Noorderplantsoen in Groningen.
Want die is hij.
In september en oktober werden in het plantsoen joggende vrouwen, steeds op vrijdagochtend, lastiggevallen.
Ze werden plotseling vastgegrepen en dan betast en beknepen.
Daar bleef het bij, maar de impact was er niet minder om.

Leo had tegen de politie gezegd dat hij het een keer of vijf had gedaan.
Justitie houdt het op drie keer, gelijk het aantal aangiftes.
Leo vertelt dat nadat het was gebeurd, hij kwaad was op zichzelf.
En dat hij op het moment zelf net zo bang was als misschien wel die vrouwen.
Dan vroeg hij zich af: waar ben ik nou mee bezig?

Gedragsdeskundigen hadden hem bestudeerd en concludeerden dat bij Leo sprake is van frotteurisme.
Daar hadden de rechters ook nog nooit van gehoord, maar Wikipedia had hen iets wijzer gemaakt.
Een frotteurist raakt seksueel opgewonden door lichamelijk contact met onbekenden.
Even aanraken is al voldoende.
‘t Schijnt op popfestivals veel voor te komen, aldus Wikipedia.

De rechters: ‘Als je die neiging niet kunt onderdrukken, dan is er dus iets aan de hand. Want het is niet normaal.’
De officier van justitie: ‘Dit moet in de toekomst worden voorkomen.’

Dat wil Leo ook.
Hij ervaart, zegt zijn advocaat, een zware lijdensdruk.
De advocaat zegt dat Leo nu 89 dagen vastzit en dat hij eind januari terecht kan voor een intakegesprek voor behandeling.
Dat het nu dus qua straf mooi genoeg is geweest.
De officier van justitie wil hem nog een maand vasthouden en eist daarom tien maanden celstraf waarvan zes voorwaardelijk.

De rechters zeggen dat ze er over zullen nadenken.

Zo zenuwachtig Leo de rechtszaal was binnengekomen, zo rustig is Kees (21).
Kees wordt verdacht van het in bezit hebben van kinderporno en dat is ook zo, zegt hij.
Hij was gaan zoeken en verzamelen.
Niet goed, daar niet van, maar hij had er toen hij begon niet bij stilgestaan.

Hij maakte op zijn laptop filmpjes voor de zangclub en toen deed de laptop het niet meer.
Hij bracht het apparaat naar de winkel en daar ontdekte de reparateur tussen 19.000 bestanden op de harde schijf de ranzigheid (213 foto’s en 88 films).
De reparateur belde de politie, want dat zijn afspraken, en de politie nam de laptop in beslag.
Negen maanden later werd Kees gearresteerd.

Alsof het een sollicitatiegesprek betreft, vertelt Kees de rechters dat hij op een moment wel besefte dat wat hij deed niet goed was.
Dat die kinderen, in zijn geval jongens van een jaar of tien, twaalf, op ernstige wijze zijn misbruikt om die trieste foto’s en films te kunnen maken.

Rechters: ‘Maar u ging er ondanks dat besef wel gewoon mee door.’
Kees: ‘Het besef ebde ook wel weer eens weg.’

De rechters hadden in het strafdossier gelezen dat Kees, die rechten studeert, een stoornis heeft op het autistische spectrum en een intelligente jongeman is met ambitieuze dromen voor de toekomst.
Rechters: ‘Maar waarom speelt u dan zo met uw toekomst? U kunt diploma’s halen bij de vleet, maar met een aantekening op uw strafblad is het voorbij.’

Kees begrijpt dat.
Hij is in behandeling.

De officier van justitie zegt dat ze bij wijze van uitzondering geen gevangenisstraf zal eisen, maar een taakstraf van 200 uur met vier voorwaardelijke maanden cel als stok achter de deur.
Ook dat begrijpt Kees: ‘Want ik heb gedaan, kan natuurlijk niet.’

De advocaat van Kees: ‘Gelukkig kennen we geen minimumstraffen. Nog niet tenminste.’

Voor Kees stond Herman terecht.
Herman (40) had, eerst in het park en later thuis, een keer of tien orale seks gehad met een 12-jarige plaatsgenoot.
De eerste keer had hij het initiatief genomen, maar daarna was de jongen voor een tientje per keer blijven komen.
Herman: ‘En ik zei geen nee.’
Zijn verhaal stond de afgelopen week in alle kranten en op alle nieuwssites.

Herman is onderzocht in het Pieter Baancentrum en daar zijn geen stoornissen vastgesteld.
Ook geen pedofilie.
Er was wel een alcoholverslaving, in combinatie met een leeg bestaan.
Wat er is gebeurd, hebben de gedragswetenschappers van het PBC niet kunnen verklaren.
Hij heeft altijd vriendinnen gehad van zijn eigen leeftijd.

De officier van justitie vindt een gevangenisstraf van een jaar netto gepast.
De rechtbank veroordeelde hem drie dagen later al tot tien maanden wat betekende dat hij donderdag naar (een) huis mocht.
Herman heeft bijna twaalf maanden in voorarrest gezeten.

Tussen alle bedrijven door zei de officier van justitie dat het aanbod aan zedenzaken momenteel zo groot is dat de zedenpolitie het werk (opnieuw) nauwelijks tot niet aankan.

Soms wil je er niet aan denken.

Rob Zijlstra

.

strafbare feiten:  artikel 246 (Leo) – artikel 240b/1 (Herman) – artikel 245 (Kees)

extra: parafilie (frotteurisme) – Brits onderzoek

.

UPDATE - 28 januari 2011 – vervroegde uitspraak
Inzake Herman
HET VONNIS

 

UPDATE – 31 januari 2011 – uitspraak
Kees krijgt een lagere straf: een taakstraf van 240 uur waarvan de helft voorwaardelijk.

UPDATE – 3 februari 2011 – uitspraak
Leo is conform de eis veroordeeld tot 10 maanden celstraf waarvan 6 voorwaardelijk.
HET VONNIS

.

.

Nooit op zondag

De officier van justitie zegt dat hij maar één positief ding over de verdachte kan zeggen.
‘Hij heeft zijn dochter niet geneukt.’
Maar voor de rest, zegt de officier van justitie, ontstaat als je het dossier leest een onthutsend beeld.
Een beeld van een vader die niet met zijn tengels van zijn kinderen af kon blijven.
De officier van justitie zegt dat hij had moeten denken aan de film Festen, het beklemmende Deense familiedrama over incest.

De vader in dit verhaal heet Thomas.
Hij is 50 jaar, is vader van tien kinderen en werkte voor een ingenieursbureau in Veendam.
Daar is hij, sinds hij op 31 mei werd aangehouden en vastgezet, op non-actief gesteld.
Bij een veroordeling volgt ontslag.
Anderhalve week na zijn aanhouding, vroeg zijn echtgenote de scheiding aan.
Zijn kinderen heeft hij niet meer gezien.
Die willen hem ook niet meer zien, zo ook niet zijn vrouw, de aanstaande ex.
In de gevangenis krijgt hij van niemand bezoek.

Hun woning staat sinds een paar maanden te koop.
Op Funda staat dat het om een goed onderhouden woonhuis gaat met zes slaapkamers, met een royale moderne keuken en veel opbergruimte, een sfeervolle tuin.
En dat dit huis in een kindvriendelijke woonomgeving staat.
Uitgerekend dit huis.

Er staan ook foto’s bij.
Van de kinderkamers met Nijntjes aan vrolijk geschilderde muren en met knuffels in de kasten van Ikea.
Van het echtelijke bed in de meest smaakloze smakeloze slaapkamer ooit.
Raar, een dergelijke foto erbij.

Op zondag ging het gezin naar de kerk.

Thomas zegt dat hij zich aanvankelijk heel erg slachtoffer voelde.
Nee, nu niet meer.
Dat hij zo boos kijkt en verongelijkt doet, komt omdat hij boos is op zichzelf, zegt hij.
Dat het zover is gekomen.

Zegt: ‘Ik ben dader, ik ben schuldig. Klaar.’
De rechters: ‘Waarom is het gebeurd?’
Thomas: ‘Ik zou het niet weten.’
Rechters: ‘U heeft bij anderen gezocht, wat u bij uw vrouw niet kreeg.’
Thomas zegt dat jong volwassen meiden een grote aantrekkingskracht op hem hebben.

Officier van justitie: ‘Gebeurde het ook tussen de kerkdiensten door?’
Thomas: ‘Nee. Nooit op zondag.’

Gedragsdeskundigen ontwaarden bij Thomas een sterke fascinatie voor ontluikende meisjeslichamen, maar ook hier en daar een snufje pedoseksueel gedrag.
Thomas: ‘Mijn dochter was lichamelijk volwassen.’
Zegt ook dat hij in het begin dacht – dochter was toen 13 jaar – haar te plezieren.
Later kwam hij tot het inzicht dat het allemaal om hem draaide.
De gedragsdeskundigen: ‘Thomas is een egocentrische man.’

De officier van justitie zegt dat er vermoedens zijn dat meer kinderen in het gezin slachtoffer zijn geworden van vader’s tengels.
Dat vaststaat dat het met Thea is gebeurd, vier jaar lang.
En met Jolanda van zes.

De officier van justitie zegt, kijk maar naar Festen, dat seksueel misbruik niet alleen een verwoestend effect heeft op slachtoffers, maar dat heel het gezin hier op losse schroeven staat.
Dat het leed nauwelijks is te overzien.
En dat ‘we’ ook niet kunnen bevroeden wat de effecten op de lagere termijn zullen zijn.

Zegt dat er ook in dit gezin een kind was dat er uiteindelijk niet mee kon leven.
Dat er misschien andere kinderen zijn die niets willen zeggen.
Dat Thea uiteindelijk voldoende leeftijd, voldoende lef had er mee naar buiten te komen.

Thea had gezegd dat ze wil dat haar vader wordt gestraft, omdat hij misbruik heeft gemaakt van haar kinderlijke onschuld.
Maar ze heeft ook gezegd dat ze aangifte heeft gedaan omdat ze wil dat haar vader wordt geholpen.
De officier van justitie zegt dat hem dat heeft ontroerd.
Hoorbaar: ‘Ze wil pa nooit meer zien, maar in de kern zegt ze: hij moet geholpen worden.’

Thomas zegt dat hij stom is geweest, dat hij eerder hulp had moeten zoeken.
Dat hij de stap niet had durven zetten, omdat hij bang was, bang om alles – zijn vrouw en kinderen, zijn goed onderhouden woonhuis met veel opbergruimte en zijn baan – te verliezen.
Zoals nu het geval is.

De gedragsdeskundigen zijn niet gerust op een mogelijk helende werking van gevangenisstraf alleen.
Een klinische behandeling is noodzakelijk om ellende in de toekomst te voorkomen, luidt het dwingende advies.

De officier van justitie eist twintig maanden gevangenisstraf, waarvan tien voorwaardelijk en een klinische behandeling van maximaal zes maanden.
De advocaat zegt dat de officier van justitie helemaal gelijk heeft, dat je met je tengels van dochters af moet blijven.
Dat Thomas dat nu ook wel inziet.
Dus, zegt de advocaat, doe maar een zo kort mogelijke gevangenisstraf zodat de behandeling snel kan aanvangen.

De strafzaak werd vanaf de publieke tribune ademloos gevolgd.
Er zat een schoolklas met twintig jong volwassen vrouwen.

Rob Zijlstra

.

UPDATE – 29 november 2010 – uitspraak
Thomas is veroordeeld tot een gevangenisstraf van 18 maanden waarvan 9 voorwaardelijk. Aan dat laatste is gekoppeld dat hij zich moet laten behandelen.

.

Trouwdag

Van de driehonderd verdachten die dit jaar voor de meervoudige strafkamer in Zittingszaal 14 terecht moesten staan, kwamen er maar veertien uit het westelijk deel van de provincie Groningen, uit het Westerkwartier.
Voor het idee: Oost-Groningen leverde tot nu toe honderd verdachten.
De stad Groningen 136.

Misdaad is kennelijk niet erg in trek in de westelijke regio.
Misschien dat het daardoor kwam dat politie en justitie de zaak waren vergeten.
Het dossier had ergens op een plank gelegen en er was niemand die een keer dacht ‘wat gek is dat’ of aan de bel trok.

Hotse (61) zul je er niet over horen klagen.
Hij is dit jaar die veertiende verdachte uit het Westerkwartier.
De officier van justitie zei dat ze Hotse graag voor langere tijd in de gevangenis had gezien, dat dat ook passend zou zijn vanwege de ernst van de zaak.
Maar helaas.
Het dossier heeft veel te lang op de plank gelegen en die fout dient voor rekening te komen van justitie.

Om die reden eiste de officier van justitie een taakstraf van 240 uur en acht maanden voorwaardelijke celstraf.
Ze voegde daar aan toe dit heel teleurstellend te vinden voor het slachtoffer.

Het vergeten dossier bevat geen vrolijk verhaal.

Hotse heeft zijn stiefdochter Jetje seksueel misbruikt.
Hij deed van alles bij haar en zij moest van alles bij hem doen.
Ze deden dat op haar kamer, bij hem thuis in het kippenhok in Grootegast en als ze samen gingen vissen in Lettelbert of in de buurt van Visvliet.

Het had nooit mogen gebeuren, zegt Hotse tegen de rechters.
De rechters zeggen dat hij het nooit had moeten doen.
‘Gebeuren’ klinkt alsof het hem is overkomen.
Hotse vindt dat ook.
Zegt: ‘Zij nam vaak het initiatief.’

In de rechtszaal is dat doorgaans een heel fout antwoord.

Als Jetje 2 jaar en vier maanden oud is, komt Hotse in haar leven.
Hij trouwde toen met haar moeder die de vader had zien vertrekken.
Moeder en Jetje gaan bij Hotse wonen met de bedoeling zo nog lang en gelukkig te leven.

Jetje wordt groter, maar haar geestelijke vermogens groeien niet mee.
Ze bezoekt speciale scholen en als ze 19 jaar wordt – het is dan november 1998 – gaat ze zelfstandig, maar onder de hoede van stichting De Zijlen begeleid wonen, eerst in Marum, later in Tolbert.
Hotse beschouwt Jetje als zijn eigen dochter.
Hij bezoekt haar vaak, zomaar of om klusjes te doen op haar kamer.
Regelmatig neemt hij haar mee om te vissen langs de waterkant.

Zo wordt het 2003.
Jetje vertelt dan aan haar begeleiders dat ze seksueel wordt misbruikt door haar stiefvader.
Ze vertelt dat omdat ze zo bang is dat haar zusje, die dan 13 jaar is, hetzelfde zal overkomen.
De politie wordt erbij gehaald.
En ook Hotse.

En dan gebeurt er iets bedenkelijks: begeleiders, politie en Hotse komen overeen dat hij Jetje niet meer alleen zal bezoeken.
En dat niemand iets aan de moeder van Jetje, de echtgenote van Hotse, zal vertellen.

Met haar verstandelijke beperking wordt Jetje opgezadeld met een groot geheim.
De verstandelijk volmaakten denken op deze manier een nare kwestie te hebben opgelost.

Maar Jetje mag dan beperkt zijn, helemaal gek is ze niet.
Het geheim dat ze met zich mee moet dragen, wordt steeds zwaarder.
Haar stiefvader had gedreigd zich te zullen verhangen als ze het toch zou vertellen.
In oktober 2007 wordt de last ondraaglijk.
Jetje vertelt alles aan haar moeder.

Hotse tegen de rechters: ‘Mijn vrouw kwam op een dag thuis, helemaal over de rooie. Uitgerekend op onze trouwdag.’
De scheiding volgt twee maanden later.
In juni 2008 doet Jetje, samen met haar begeleiders, alsnog aangifte.
In september van dat jaar wordt Hotse aangehouden en verhoord.
Hij bekent.

En daarna wordt de zaak vergeten en riep geen van de betrokkenen ‘wat gek’.

Hotse is nu boos.
Hij is boos omdat de afspraak die in 2003 was gemaakt – we vertellen niks en er wordt geen aangifte gedaan – is geschonden.
Bij volle verstand zegt hij dat zijn scheiding en het feit dat hij Jetje nu niet meer mag zien, de schuld is van de begeleiders.

Hotse: ‘Ze zouden er geen ruchtbaarheid aan geven.’
De rechters: ‘U voelt zich een beetje slachtoffer.’
Hotse: ‘We zijn beide schuldig aan deze zaak.’
Rechters: ‘U maakte misbruik van een kwetsbaar mens.’
Hotse: ‘Zij nam het initiatief.’

Rechters: ‘U geeft anderen de schuld.’
Hotse: ‘Het zal niet weer gebeuren.’
Rechters: ‘Seksueel uitgeblust?’
Hotse: ‘Ja. Het boeit me niet meer.’

De rechters merken nog op dat Jetje eerder, toen ze 13 jaar was, ook seksueel is misbruikt. Toen door pake.
En dat Hotse die man de deur heeft gewezen en nota bene aangifte deed.

De advocaat zegt dat het misschien helemaal niet waar is, dat Jetje door haar gebrekkige ontwikkeling van de geestvermogens niet in staat was haar wil te bepalen, die kenbaar te maken of daartegen weerstand te bieden toen Hotse voor klusjes of met de vishengels langskwam.
Dat in het vergeten dossier ook te lezen valt dat ze wel eens weigerde en dan wegliep. En dat Jetje vroeger op school al uitdagend was naar jongens.
De advocaat zegt dat wat Hotse heeft geflikt laakbaar mag heten, maar in juridisch opzicht misschien niet strafbaar is.

Jetje ziet dat anders.
In een brief aan de rechtbank schrijft ze dat ze het ‘niet leuk vindt’ en hoopt dat haar stiefvader, ‘die wijzer is dan ik’ een straf krijgt die hij nooit zal vergeten.

Dus dat de vergeten zaak altijd in zijn herinnering blijft.

Rob Zijlstra

uitspraak op 25 november

.

UPDATE – 12 november 2010 – vergeten
Hoe kan het openbaar ministerie een dossier vergeten? Justitiewoordvoerster Kirsten Smit zegt desgevraagd: ‘Het dossier is onder een verkeerde code ingeboekt. Het gevolg was dat het dossier op een een verkeerde afdeling belandde en vervolgens is gaan rondslingeren. Het is gewoon een domme fout, iets anders kunnen we er niet van maken.’

.

UPDATE – 25 november 2010 – uitspraak
Uiterst laakbaar. Dat hebben de rechters in het vonnis geschreven. De feiten zijn gekwalificeerd als aanranding van een eerbaarheid, meermalen gepleegd. De termijn waarin de zaak is afgehandeld, mag onredelijk heten en heeft ook consequenties voor de straf: een korting van 2 maanden.  Het vonnis: niks werkstraf van 240 uur, maar een gevangenisstraf van 28 maanden.