Sinterklaasavond

petra

Vijf uur lang is zittingszaal 14 gevuld met de hatelijkste blikken.
De twee verdachten blikken boos richting de twee slachtoffers.
En de slachtoffers blikken op hun beurt woest richting de twee beklaagden.
Er is uit voorzorg extra politie in de zaal.

De twee verdachten wordt diefstal met geweld verweten.
Het geweld leverde een akelige steekwond op in de pols van een van de slachtoffers.
Met een honkbalknuppel werd de inboedel kapotgeslagen.
En overal bloed, als gevolg van de slagaderlijke bloeding.
Ook een van de verdachten raakte gewond: steekwond in de rug.

Er zijn foto’s gemaakt.
Te zien is een slagveld.

Na het geweld was er de diefstal.
Wederrechtelijke toegeëigend: een Old English Bulldog.
De diefstal van een hond.

Tijdens de zitting wordt al snel duidelijk dat verdachten en slachtoffers al lange tijd met elkaar in onmin leven.
Dat er eerder incidenten zijn geweest.
De rechters willen het daar zo weinig mogelijk over hebben.
Zij willen vooral praten over wat er is gebeurd op de avond van 5 december vorig jaar in Ter Apel.

Jan en Jans – de slachtoffers – zaten op de bank cadeautjes uit te pakken die ze eerder op de dag in Groningen hadden gekocht.
Martin en Guus – de verdachten – vierden Sinterklaasavond bij de buren van Jan en Jans.

Jans en Martin kennen elkaar.
Jans had in de fokkerij van Martin gewerkt toen het eventjes niet goed ging.
Als beloning kreeg zij een hond.
Met een chip en stamboompapieren.

Martin zegt dat het niet zo is.
Hij zegt dat Petra van hem is.
Jans zegt dat Martin dat zegt omdat Petra is uitgegroeid tot een heel mooie hond, met een mooie dikke kop.

Jan en Jans vertellen (als getuigen) aan de rechters dat zij op pakjesavond, rond een uur of elf, plots het tuinhek hoorde knarsen en dat hij wel eventjes ging kijken.
Dan is er glasgerinkel.
Martin knalt dwars door de deur en stormt met een mes in de hand op Jan af.
Guus komt via een kapotgeslagen ruit binnen en begint met een honkbalknuppel de inboedel en het plafond aan gruzelementen te slaan.
Jans wordt door Martin bij de keel gepakt en aan haar lange haren door het huis gesleept.
Er wordt geroepen: ‘Waar is die hond?’
Ondertussen spuit het bloed– uit de pols van Jan – door de woonkamer.
Daar de hond.
Het beest – Petra – krijgt schoppen.
Ze gierde het uit, zegt Jans.
Jan zakt buiten bij de schutting in elkaar.
Als de rust weerkeert, is Petra weg.

Martin en Guus zeggen dat het heel anders is gegaan.
Ze waren bij de buren en besloten naar Jan en Jans te gaan om eens even te praten.
Martin zegt dat Jan en Jans elke dag langs zijn huis rijden en dan de gek met hem aansteken.
Hij vond dat dat maar eens afgelopen moest zijn.
Het ging dus helemaal niet om die hond.
Toen we binnenkwamen, zeggen Martin en Guus, werden we direct aangevallen.
Door Jan en Jans en hun messenblok.
Martin voelt op gegeven moment nattigheid in de rug.
Bloed.

Rechters: ‘En de hond meegenomen?’
Martin: ‘Geen hond meegenomen.’
Guus: ‘Ik weet het niet. Ik zeg steeds tegen mezelf dat ik een stukje van de film kwijt ben. Ik denk aan een black out.’
Rechters: ‘Hoe dat kan?’
Guus: ‘Ik denk de drank.’
Martin: ‘Ik had geen mes.’
Guus: ‘Ik kan nooit bij dat plafond.’
Martin: ‘Ik heb twee dagen op de intensive care gelegen.’
Guus: ‘Ik wil graag van de drank af. Geef mij een forse voorwaardelijke straf. Als ik dan nog een keertje drink, mogen jullie mij heel lang naar de gevangenis sturen.’
Martin: ‘Er wordt van alles gezegd, maar er waren geen getuigen.’
Guus: ‘Ik ben een dierenvriend. Als ik aan het spitten ben ik de grond en ik zie een kikker dan pak ik dat beestje op en zet ‘m in de bosjes. Ik zou nooit een hond slaan.’

De officier van justitie zegt dat de verdachten liegen.
En dat het niet de eerste keer is dat Martin in dit geschil voor eigen rechter heeft gespeeld. ‘Hij is eerder veroordeeld en daar heeft hij dus niets van geleerd. Ik zal dat meenemen in mijn strafeis.’

De advocaat zegt dat het onbegrijpelijk is dat de politie geen nader onderzoek heeft gedaan temidden van de aangerichte ravage. ‘Inderdaad een slagveld, met veel bloed. Maar ook mijn cliënt is gestoken. Niet uitgezocht is van wie dat bloed is. Justitie streeft niet naar het vinden van de waarheid, maar naar een veroordeling van de twee verdachten, mijn cliënten. Ik wil het woord tunnelvisie niet in de mond nemen maar…’

De advocaat zegt dat niemand meer kan achterhalen wat er nou precies is gebeurd.
Dat er dus alle reden is tot twijfel en dat twijfel moet leiden tot vrijspraak.

De officier van justitie twijfelt niet.
Ze eist wegens diefstal met geweld twee jaar celstraf (waarvan acht maanden voorwaardelijk) tegen Martin.
Guus hoort twintig maanden tegen zich eisen, waarvan eveneens acht maanden voorwaardelijk.

Guus: ‘Ik heb niet veel geleerd, maar dit gaat er bij mij niet in.’
Martin: ‘Ik wil naar huis.’

Rob Zijlstra

.

UPDATE – 2 april 2010 – uitspraken
De rechters tillen zwaarder aan de feiten dan justitie deed: Martin is veroordeeld tot 3 jaar gevangenisstraf. Guus tot 30 maanden. Samen moeten ze 900 euro betalen aan de slachtoffers. Guus draait ook nog eens op voor de schade die hij in de woning aanrichtte: 1641 euro.