volgens waren we het minder met elkaar oneens dan het aanvankelijk leek…

klopt zeker. Waar nog bij komt dat kinderen die slachtoffer worden van misbruik of van vermeend misbruik, zeer moeilijk te verhoren zijn.

Bijvoorbeeld omdat ze nu eenmaal intrinsiek graag vertellen wat de moeder/vader/verhoorder graag wil horen (zie daarvoor ‘Vincent plast op de grond’ van Wagenaar)

Zedenzaken zijn helaas soms zeer complex. Wat rest is dan de overtuiging van de rechter(s). Altijd een lastig punt.

Het ging bij mij om een specifieke soort zedenzaken. Dat heb ik niet goed verduidelijkt, zie ik nu.

Ik doelde dus niet op de verkrachtingen op het bospad waarin niet na jaren aangifte wordt gedaan, waarin een verstoorde relatie geen reden kan zijn om een valse aangifte te doen en waar ogenblikkelijk DNA kan worden verkregen. Daarin ligt het inderdaad genuanceerder.

Ik doelde op incestzaken of soortgelijk misbruik dat in het duister van de kinderkamer of het opvangtehuis plaatsvindt. Daar zijn zelden getuigen bij. Daders doen daar hun best voor. Natuurlijk zijn ook in die zaken bekennende verdachten, maar die zijn sterk in de minderheid of verkleinen hun rol. Bij die stand van zaken moet je welhaast afgaan op de aangifte en je afvragen hoe betrouwbaar die is. Dat is inderdaad vrij zwart-wit. Helaas.

Voor meer nuances verwijs ik onder meer naar het boek ‘Valse zeden’ van Chris Veraart.

Er zijn genoeg zedenzaken waar wel degelijk getuigen zijn (omdat er meer mensen bij zijn), of dna bewijs of andere sporen. En er zijn zaken bij waar de verdachte een puntgave bekentenis aflegt. De betrouwbaarheid van de aangifte speelt inderdaad een belangrijke rol, maar niet altijd de doorslaggevende.

Wat je laatste opmerking betreft. Je hebt deskundigen en je hebt deskundigen. Sommige mensen lezen de krant en kijken naar de tv en het internet. Anderen hebben iets meer betrokkenheid bij het juridische gebeuren.

Er is namelijk nooit iemand bij als ontucht wordt gepleegd. Er zijn geen sporen. Er is zelden ondersteunend bewijs. Zo zwart-wit is het bij ontucht. De overtuiging is daarom afhankelijk van de betrouwbaarheid van de aangifte. Er zijn methoden om een meer betrouwbare aangifte te verkrijgen, maar garanties zullen er nooit zijn. Van Koppen en Wagenaar zullen ook erkennen dat het wegen van bewijs geen wiskunde is. Het gaat om wegen, niet om rekenen.

Wie dus 100% zekerheid wil dat niemand onschuldig wordt veroordeeld voor ontuchtzaken, verlangt dat dergelijke zaken niet worden vervolgd. Een aangifte, hoe betrouwbaar die ook lijkt, kan immers altijd weer worden herroepen.

Wie het weet mag het zeggen. Dan doen velen ook, want op pagina 3 van De Telegraaf staat het. En dus is zo. Men leest de krant, kijkt tv en bezoekt het internet. Men is daarom deskundig. Over alles.

Ik lees helemaal niet dagelijks in de krant dat de rechtspraak doorgedraaid is. Integendeel.

Ik heb dan ook ergens het vermoeden dat u en ik niet dezelfde kranten lezen. Misschien moet u kranten lezen die het aandurven om een klein beetje meer nuance te brengen.

Zoals een mooie verbastering van een bekend gezegd gaat:

Je moet niet alles lezen wat je gelooft…

Maar je hebt wel een strafblad met daarop staan”VERKRACHTING”. Ook bij een ongewenste tongzoen.

Het feit dat de rechtspraak is doorgedraaid, sterker incompetent is lees je dagelijks 9in de krant.
Vandaag bv, op pag 3 van Wakker Nederland groot artikel mbt Enschedese tuchtzaak waar nu blijkt dat er valse aangifte is gedaan en dat de veroordeelden onschuldig vastzitten.

Als dat geen incompetente rechtszaak was, dan weet ik het niet meer.

Een tongzoen kan best de juridische kwalificatie verkrachting opleveren, maar in de strafmaat zal vervolgens rekening worden gehouden met de ernst van de feitelijke handeling.

Vandaar dat de door u geopperde penetratie hetzelfde stempeltje meekrijgt, maar in praktijk een veel hogere straf op zal leveren.

Het lijkt mij dat de rechtspraak niet is doorgedraaid, maar de maatschappij waarbinnen die rechtspraak onderwerp van gesprek is. De burgers zijn tegenwoordig steeds mondiger, maar niet zelden op basis van oppervlakkige en snelle berichtgeving in de media of schreeuwerige koppen in de kranten.

Nuance vereist kennis