Politiecel voor vier personen met drie stoelen in Groningen - foto: rz
Steeds meer cellen leeg door taakstraffen, kopte NRC Handelsblad zaterdag over zes kolommen op de voorpagina.
Steeds meer.
Heel het weekeinde moest er steeds aan denken.
Zou het waar zijn?
Rosa Jansen, de vice-president van de rechtbank in Utrecht, zegt het in de krant. Maar zou het ook in het echt waar zijn?
Ik weet het niet.
‘Steeds meer’ impliceert dat er cijfers aan ten grondslag liggen.
Wat ik weet is dat je het met cijfers uit politie- en justitieland maar nooit weet.
Daar is altijd wel wat mee aan de hand.
Wat bij de politie afneemt, kan bij justitie best toenemen.
Kwestie van registratie.
Aan de bar van het café zaten op het moment van de overval zes mensen.
De barkeepers moest de inhoud van de kassa afdragen, de bezoekers hun portemonnees en mobiele telefoons.
In de overvalstatistieken was dit een (1) overval.
Maar toen de dader werd gepakt, heette het dat er zeven zaken waren opgelost.
En was Nederland vorig jaar niet ineens Europees koploper opsluiten? Amerikaanse toestanden dreigden. En nu staan er zomaar 4.000 cellen leeg (en dat terwijl er steeds minder gedetineerden ontsnappen).
Vierduizend. Dat is een op de vijf.
De staatssecretaris van justitie heeft aangekondigd dat ze gevangenissen gaat afbreken.
Bewaarders mopperen (maken zich zorgen), maar op zich moet zo’n aankondiging toch reden zijn tot grote opgewektheid in het land.
Een land dat cellen bouwt, is niet bezig met de toekomst, maar met de fouten uit het verleden, zei de Amsterdamse politiebaas Bernard Welten wel eens toen hij nog in Groningen zat.
Elders in dat NRC-artikel zegt een onderzoeker van het WODC dat veel taakstraffen mislukken. ‘Die mensen komen uiteindelijk toch in de gevangenis terecht.’
Na verloop van tijd zou je dan verwachten: Uiteindelijk steeds minder cellen leeg door taakstraffen.
Ik weet het niet.
Als het om criminaliteitscijfers gaat, ben ik altijd huiverig.
Wist je wel, zei vorige week een officier van justitie tussen de bedrijven door, dat de omvang van de criminaliteit helemaal niet wordt bepaald door criminelen? Nee? Nee, vervolgde de officier, de omvang van de criminaliteit wordt bepaald door de beschikbare capaciteit bij de politie. En nu iedereen op vakantie is en gaat, is er voor ons niet veel te doen. Er worden de komende weken ook nauwelijks boeven opgepakt. Arrestaties worden over de vakantieperiode heen getild.
Misschien dat de staatssecretaris nog even moet wachten met afbreken.
Omdat het uiteindelijk toch weer anders zit.
Rob Zijlstra
7/7/2008 3:56 PM
Oftewel zoals Godfried Bomans eens schreef: “een statisticus waadde eens door een rivier van gemiddeld 1 meter diep. Hij is jammerlijk genoeg verdronken”.
7/7/2008 4:06 PM
Cijfers zeggen inderdaad helemaal niets. Het gaat altijd om de interpretatie. Statistisch gezien gaan er meer mensen dood op het werk dan tijdens een oorlog. Maakt dat werken gevaarlijker dan een oorlog?
Het is jammer dat veel mensen en politieke partijen niet verder (willen?) kijken dan de cijfers. Dat zou een hoop onzinverhalen over het recht en vermeend onrecht schelen.
Cijfers zeggen mij wel degelijk wat, zonder cijfers kun je geen zinnige beslissingen nemen over meer of minder politie en waar politie nodig is bijvoorbeeld. Wel is het van belang dat je goede afspraken maakt over het registreren van één overval met zeven slachtoffers en ook over de interpretatie.
Overigens ontbreekt er nog wel het één en ander aan de registratie van de misdaad in Nederland. Het aantal moorden per jaar bijvoorbeeld wordt niet bijgehouden (bron: Elsevier). Het zou mij een goede eerste stap lijken om daar eens mee te beginnen. Hopelijk komen we op termijn dan af van de huiverigheid over criminaliteitscijfers als boven.
PS Verschijnsel is niet exclusief voor criminaliteit, ook voor werkloosheid zijn verschillende definities en cijfers. Dat vind ik ook geen reden om maar niet meer te registreren.
@jaap: ik geloof niet dat je mijn betoog (en dat van Zijlstra) begrijpt. Ik heb niets tegen op cijfers. Je moet de cijfers alleen op de juiste manier interpreteren en dat gaat vaak verkeerd.
Kijk bijvoorbeeld naar de heisa rond taakstraffen voor verkrachting. De halve maatschappij was ooit in rep en roer omdat de cijfers aangaven dat er taakstraffen werden opgelegd voor verkrachting. SCHANDE! Alleen gaven de cijfers niet aan om welke zaken het ging.
Als je de achtergrond van die zaken kent, dan weet je dat een taakstraf soms zelfs bij verkrachting een juiste straf kan zijn.
Ook hier weer dus het probleem van de kale cijfers.
Het gaat dus niet om definities, maar om interpretaties. Om het verhaal achter de cijfers
[...] min of meer [...]
Brilliant!