Meest onveilige plek

Als je er niet over schrijft, is het alsof het ook niet bestaat.
Dan is het onzichtbaar.
Maar het bestaat wel.
Nog erger: het is overal.
Het is misschien wel de meest voorkomende misdaad om ons heen.
Het aantal inbrekers valt er bij in het niet en uitgaansgeweld is in vergelijking niet meer dan maar wat stoeien.
Als het overal is, dan kun je het niet negeren.
Dan moet je er wel over schrijven.

Over bijvoorbeeld Klaas die 71 jaar is en met zijn looprek de rechtszaal in schuifelt.
Hij oogt allesbehalve gevaarlijk, maar toch zit hij opgesloten in de penitentiaire inrichting De Marwei in Leeuwarden, op de zorgafdeling.
Hij friemelt nadat hij moeizaam is gaan zitten aan de apparaatjes achter zijn oren.
De rechter: ‘Kunt u mij verstaan?’
Klaas: ‘Wel wat.’

Klaas heeft zijn zoon die nu rond de 50 jaar is, seksueel misbruikt.
En niet zo’n beetje ook.
Het gebeurde in het schuurtje, tijdens het vissen, waar niet en heel vaak.
Het is niet de reden dat Klaas zich moet verantwoorden in de rechtszaal.
De misdaad tegen zijn zoon is verjaard, het is te lang geleden.

Rechters vragen desondanks: ‘Is het waar, dat van uw zoon?’
Klaas: ‘Kan wel hoor, maar ik weet er niks meer van.’
Rechters: ‘Of liegt uw zoon?’
Klaas: ‘Denk het niet.’
Rechters: ‘Uw vrouw heeft u een keer betrapt hè?’
Klaas: ‘Daar kan ik mij niks van herinneren.’

Klaas heeft ook drie dochters, inmiddels veertigers.
Joke, nu 49 jaar, heeft aangifte gedaan.
Jarenlang, luidt de beschuldiging, werd zij in de schuur door hem te grazen genomen.
De officier van justitie zegt dat Klaas zijn dochter niet zag als een mens, niet als een kind. ‘Hij zag haar als vlees.’
De vrouw van Klaas wist het wel, maar zij sloot haar ogen waardoor het leek alsof het onzichtbaar was en niet gebeurde.
De rechters: ‘Het heeft nooit geleid tot een echtelijke crisis.’

Klaas begint te huilen.
Rechters: ‘Waarom wordt u nou verdrietig?’
Klaas snikt: ‘Van dit allemaal.’
Rechters: ‘We gaan het er toch over hebben.’

In het uur dat volgt, wordt hem het vuur na aan de schenen gelegd.
De rechters staan niet toe dat hij zich verschuilt achter ‘het kan wel zo wezen’ of achter een ‘ik weet het niet’.
Hij zegt dat hij niet wist dat het hebben van seks met je eigen kinderen verboden is.
De rechters zeggen dat ze het idee hebben dat hij de boel voor de gek zit te houden.
Rechters: ‘Moeten we u echt geloven?’
Klaas: ‘Echt wel.’

De officier van justitie zegt dat deze verdachte normbesef mist en dat hij nog steeds niet snapt dat hij het leven van zijn zoon en dat van een van zijn dochters naar de filistijnen heeft geholpen.
De officier van justitie zegt dat de leeftijd van Klaas geen beletsel is voor het eisen van een lange gevangenisstraf: 48 maanden waarvan 12 maanden voorwaardelijk.
Dat is 3 jaar zitten.

Klaas is de enige niet.
Ard (48) zat er omdat hij negen jaar lang zijn dochter verkrachtte, soms twee tot drie keer per week.
Ja, schrik maar even van die zin.
Nu het veel te laat is, heeft Ard vreselijke spijt.
Hij had zich gemeld bij de politie nadat zijn dochter alles had verteld aan de vrouw die daarna zijn ex werd.
Ook hij huilt en zegt dat hij er alles voor over heeft om wat er is gebeurd terug te draaien.

Het had hem verbaasd dat hij niet direct werd aangehouden, maar na wat formaliteiten het politiebureau moest verlaten.
Dat was in juli 2012.
De dochter, nu een jonge vrouw, laat weten het vreselijk te vinden dat het twee jaren heeft moeten duren voordat haar vader (die ze niet meer zo noemt) tegenover de rechters zit.
De officier van justitie – verantwoordelijk – probeert het goed te maken met de strafeis.
Ze zegt: ‘Deze jonge vrouw leefde jarenlang op de meest onveilige plek ter wereld, uitgerekend op de plek waar zij zich het meest veilig zou moeten voelen, bij haar vader, bij haar moeder.’
De strafeis: 7 jaar gevangenis.

Harrie (43) is de derde, de zoveelste, maar heus de laatste niet.
Hij is een man zonder vrienden met ook nauwelijks nog contact met de familie.
De psychiater die in gevangenis Norgerhaven werkt, rapporteert dat Harrie een dominante man is en niet altijd even prettig is in de omgang.
Harrie ziet dat anders.
Hij vertelt dat als hij thuiskomt van het werk zijn vrouw altijd een kopje koffie voor hem maakt, maar als hij ’s avonds wat wil drinken hij dat hij dan zelf pakt.

De eerste keer doet altijd pijn, je moet gewoon volhouden, zou hij tegen zijn stiefdochter van 12 jaar hebben gezegd.
Wat de eerste keer niet lukte, lukte nog diezelfde week wel.
Toen zij vele keren verder ontdekte dat het helemaal niet normaal is dat je seks hebt met je stiefvader, wilde ze het niet meer.
De officier van justitie zegt dat er toen thuis een afspraak werd gemaakt.
Niet meer om de dag, zoals het jarenlang was gegaan, maar drie keer in de week.
Toen de stiefdochter in 2002 een jonge vrouw met bijna altijd buikpijn was geworden, was hij verder gegaan met zijn jongste eigen dochter die zichzelf met mesjes begon te verwonden, nu 16 jaar is en van huis is weggelopen.

Is Harrie een hufter?
Zijn vrouw – de moeder van de kinderen – zegt dat Harrie eerlijk is en trouw, een steun en toeverlaat.
Zij gelooft dat haar man onschuldig is.
Harrie ook.
Hij ontkent alles.
Waarom de twee vrouwen hem dan van zulke vreselijke dingen beschuldigen?
Hij weet het niet.
Bij de politie had hij de beschuldigingen gelul genoemd.

De officier van justitie vindt een gevangenisstraf van 5 jaar passend.
Ze vindt dat het niet anders kan dan dat de verklaringen van de twee vrouwen op waarheid berusten.
Want waarom zouden ze liegen?
Overweldigend is het bewijs niet.
Harrie mag als laatste wat zeggen.
Tegen de rechters: ‘Het is wel even genoeg geweest.’

Schrikt u van deze verhalen, dan is het goed.

Rob Zijlstra

uitspraken op 25 en 29 september

update – 20 september 2014 – vervroegd
De 71-jarige Klaas is ondanks de eis van 48 maanden, 12 voorwaardelijk op last van de rechtbank in vrijheid gesteld. Er is evenwel nog geen uitspraak  gedaan, die is op 29 september.

⇒ dit verhaal is ook gepubliceerd in de zaterdagbijlage van Dagblad van het Noorden
⇒ hoe je seksueel misbruik herkent bij kinderen > slachtofferhulp
⇒ eerdere overpeinzing na afloop van zo’n rotrechtbankdag > rotdag

Veel

9589832-hennep

de officier van justitie

lachte nog net niet

schamper

Er zijn veel hennepkwekerijen.
Veel daarvan worden ontmanteld door de politie.
Veel ontmantelingen zijn een gevolg van klikken.
Veel klikspanen bellen Meld Misdaad Anoniem, een club die niet alleen politie van anonieme informatie voorziet, maar ook energiebedrijven, sociale diensten, de belastingdienst en verzekeraars.

Wat in deze veel is, is een lastige vraag.
In Groningen werden de eerste zes maanden van dit jaar 92 meldingen gedaan over hennepkwekerijen, in Drenthe waren er 64 verklikkers.
Friesland: 85.
Noord-Brabant: 622.
Dat is al veel meer.
Of het veel helpt, dat anoniem klikken, is een andere lastig te beantwoorden vraag.
Er gaat ook veel mis.
Of goed, hoe je het maar bekijkt.

Veel oogsten mislukken.
Door kleine rotbeestjes of door rippers, dat zijn boeven die van boeven stelen.
Veel telers die worden betrapt beweren dat.
Ze hopen dan dat de pluk-ze-politie hen een beetje zal ontzien wanneer de criminele winst wordt berekend.

Een feit is dat hennep veel geld opbrengt.
Neem Nelis (42) en zijn vriendin Aal (40) uit Veendam.
Ze zouden gedurende twee jaar 21 hennepplanten hebben verzorgd en vier keer met succes hebben geoogst.
De berekende netto opbrengst: ruim 15.000 euro.

Of Abel (67) en zijn Trijntje (65), ook al uit Veendam, die samen een uitkering genoten, maar volgens een anonieme melding veel te veel geld uitgaven aan ook veel te luxe goederen.
Waar deden ze het van?
De politie deed een inval en telde er 494 hennepplanten.
De rekensom wil doen geloven dat twee oogsten een kleine 100.000 euro had binnengebracht.
Abel en Trijntje hadden uiteraard kosten gemaakt want 494 planten in huis is niet niks.
Wat na aftrek overbleef eiste het Openbaar Ministerie op: 74.487 euro.

Abel vertelde aan de rechters dat er wat centjes bij moesten want het ging even niet zo goed. ‘Ik had nogal wat dieren.’
Terwijl Trijntje die niet nieuwsgierig is aangelegd vooral stond te strijken (volgens Abel), verkocht hij een paar schapen om met de opbrengt wat lampen voor de warmte te kopen.
Abel had daarvoor een adresje in Winschoten.
Hij wil er niet al te veel over zeggen, maar zo was het gegaan.

De rechters willen weten: wist Trijntje echt van niks?
Trijntje is ook verdachte maar niet in de rechtszaal komen opdagen.
Te zenuwachtig?
Abel: ‘Ze zit helemaal stuk.’
Ze wist er, zegt hij , lichtjes van.

Het lelijke aan dit verhaal is dat een en ander zich afspeelde in 2011.
Op RTV Noord was in dat jaar te zien hoe de politie de woning ontruimde.
Voor de camera werden twee Mercedessen, een paardentrailer, een caravan, twee quads, een fonkelnieuwe zitmaaier en een televisie in beslag genomen en afgevoerd.
Die goederen hadden ze volgens de politie immers helemaal niet nodig met hun uitkering.

De tv-uitzending had nare gevolgen, vertelt Abel zijn rechters.
Drie weken later werden ze in hun woning overvallen, door rip-overvallers die dachten dat er nog wel wat te halen viel.
Abel: ‘Mes op de keel, een klap, gekneveld, zoiets heeft een enorme impact.’

Abel ontkent het allemaal niet, maar wel dat hij geld heeft verdiend met zijn plantjes.
Die ene oogst die er was geweest kon hij aan de straatstenen niet kwijt.
Jawel, hij had het wel geprobeerd, want het was hem immers om een extra centje te doen geweest.
Maar niemand wilde kopen.

De officier van justitie lachte nog net niet schamper.
De kleur van de koolstoffilters, de kalkafzetting en de algengroei in de kweekruimte laat geen twijfel: er is vaker geoogst.
Omdat het drie jaren heeft moeten duren – veel te lang – eiste de aanklager voorwaardelijke celstraffen met een werkstrafje erbij voor Abel.
En – veel erger – het inleveren van de winst: 37.243 euro per persoon.
Ze hebben er immers samen van boven hun stand geleefd.

De rechters maakten deze week duidelijk dat de officier van justitie wel meer kan eisen en dat het vooral niet gekker moet worden moet de bestrijding van de hennepcriminaliteit.
Hij kan ook fluiten naar het geld.
Werkstraf voor Abel, vier maanden voorwaardelijke celstraf als waarschuwing voor Trijntje.
Het Openbaar Ministerie heeft onvoldoende duidelijk gemaakt dat de kwekerij 74.487 euro heeft opgeleverd.
Moet je zo’n zaak ook maar niet drie jaar lang op de plank laten liggen.

Bij Nelis en zijn vriendin Aal ging het afgelopen week nog gekker.
Nelis was er wel, Aal niet.
Ook zij waren verlinkt door een anonieme tip, Nelis wist wel door wie.
De politie was met de informatie naar Enexis gegaan en gevraagd hoe het zat met het stroomverbruik op het adres van Nelis en Aal.
Enexis: wij zien geen henneppatroon.
Vier maanden later doet de politie evenwel alsnog een inval en wordt er vastgesteld dat er in een paar bloempotten 21 hennepplanten moeten hebben gestaan.
De in te leveren winst: 15.000 euro.

Twee (2) jaar later – je verzint het niet – hadden ze een brief gekregen van het Openbaar Ministerie: als ze nou eens beide een werkstraf zouden accepteren, hij van 60 uur, zij van 40 en 5.000 euro betalen, dan zijn we klaar.
Als ze dat voor 31 december 2014 doen, doen wij er zand over, luidde het voorstel.

Nelis zei tegen de rechter dat hij het dus maar raar vond dat hij nu al in de rechtszaal zat.
Hij dacht, want zo stond het in de brief, dat hij er tot eind dit jaar over kon nadenken.
Hij is het er dus niet mee eens dat hij nu in de verdachtenbank zit.

De officier van justitie heeft een ander probleem.
De politie had nooit bij Nelis en Aal mogen invallen.
Een inval op basis van een anonieme tip is verboden.
Het mag pas als er nog iets anders is dat doet vermoeden dat er hennep wordt geteeld.
Geur, hoog stroomverbruik, altijd de gordijnen dicht bijvoorbeeld.
Twee Mercedessen.
Nu er niets van dat alles aan de hand was heeft de politie de wet overtreden en dat moet leiden tot vrijspraak voor de verdachte.
Het geleverde bewijs is niet wettig.
En ze hoeven om die reden die 15.000 euro ook niet te betalen.
Zo werkt het.

Nelis tegen de rechter: ‘Ik begrijp er niks meer van.’
De rechter wel.
De rechter zegt: ’Er zijn veel hennepkwekerijen, maar dat mag voor de politie geen vrijbrief zijn om de regels aan de laars te lappen. En 21 hennepplanten is nou niet een aantal waarvan de aarde uit de baan schiet. Ik spreek u en uiteraard ook uw vriendin vrij. Uw advocaat legt het wel uit, ik wens u een prettige dag.’

Je kunt veel zeggen.
Bijvoorbeeld dat politie en justitie veel werk maken van het aanpakken van de hennepteelt.
Maar je kunt niet beweren dat ze die strijd heel serieus nemen.
Ze doen maar wat, lijkt het wel.

Veel meer is er niet van te maken.

Rob Zijlstra

 

Schermafbeelding 2014-09-10 om 08.52.51

tweets van het openbaar ministerie noord nederland

 

Mond vol tanden

de politie had geen agenten met tijd beschikbaar

Voor een verdachte is een strafzaak vooral een kwestie van het beperken van de schade.
Het is dus niet zo dat alle verdachten ontkennen en vinden dat ze onmiddellijk moeten worden vrijgesproken.
Een flink deel van de beklaagden geeft gewoon toe de misdaad te hebben gepleegd en vindt dat zoiets vervelends ook consequenties moet hebben.
Dus straf, als het even kan niet al te veel natuurlijk.

Bij het bepalen van de hoogte van de straf kijken rechters niet alleen naar de ernst van het gepleegde, maar ook naar de omstandigheden waaronder (alleen of met z’n allen, overdag of in de nacht, honger of geld zat), naar de persoon van de verdachte (mad or bad) en naar de houding van de verdachte tijdens de rechtszaak.
Dit laatste wordt door verdachten vaak onderschat.
Advocaten willen nog wel eens vergeten hun cliënten te voorzien van de juiste instructies.
Damage control vraagt om een goede voorbereiding.

Verdachten die onderuitgezakt tegen rechters gaan je-en en jij-en snappen het niet, hoewel u zeggen en ja en nee meneer, mevrouw de edelachtbare geen garantie is voor strafkorting.
Liegen wordt geaccepteerd, maar slecht liegen niet.
Het aller slechtste dat een verdachte kan doen is ongeloofwaardige onzin uitkramen.

De 21-jarige Jetze deed het op zich niet onaardig.
Hij had zich met vrienden in de binnenstad van Groningen vol laten lopen met bier en XTC-pillen.
Toen het vroeg in de ochtend was geworden begon hij dingen te zien die er helemaal niet waren.
Hij zag dat zijn vrienden werden aangevallen en sloeg er toen – om hen te helpen – op los.

Tegen de rechters: ‘Ik dacht dat er sprake was van een dreigende situatie en vond dat ik moest ingrijpen. Ik dacht dat er meer aan de hand was dan er aan de hand was.’
Twee jongemannen werden neergeslagen wat bij een van hen leidde tot een onherstelbaar beschadigd gebit.
‘Ik kan geen appels meer eten,’ zei het slachtoffer tegen de rechters.
Een derde slachtoffer werd geschopt, met de hak tegen het voorhoofd.

Jetze geeft het slaan toe, een harde klap en eentje zonder kracht, zegt hij.
‘Maar ik heb niet geschopt.’
Bij de politie was het helemaal misgegaan.
Tegen de rechters zegt hij – en dat was niet erg handig: ‘Ik heb geen hoge pet op van de politie, dus toen ik werd verhoord was ik zwaar geïrriteerd.’
Hij had gezegd dat geweld hoort bij uitgaan.
Dat hij wel vaker iemand zomaar had geslagen en dat dit ook niet de laatste keer zou zijn.

In de rechtszaal: ‘Beetje dom.
Rechters vragen: ’Niet geschopt?
‘Nee, want dan had ik het nu nog wel geweten.’
Rechters: ‘O ja? U was ladderzat.’
Jetze: ‘Ik weet toch ook nog dat ik twee keer heb geslagen?’

Wat hij er van vindt dat een van zijn slachtoffers bijna een jaar na dato nog altijd last heeft van zijn tanden en dat die tanden niet meer te redden zijn?
Dat vindt Jetze heel erg.
Aan de andere kant: hem is eens hetzelfde overkomen, dus tja…
Die houding maakt dat hij van de officier van justitie niet het voordeel van de twijfel krijgt.
Die zegt: ‘Meneer is een first offender, maar wat hij heeft gedaan is een ernstig feit, een ernstige vorm van uitgaansgeweld. Ik eis twee jaar celstraf, half jaar voorwaardelijk.’

Eerder op dag stond Prem terecht.
Hij is geen onbekende in zittingszaal 14.
In de zomer van 2010 kwam jij er voor het eerst, in november 2011 voor de tweede keer en vorig jaar juni was hij er ook.
Steeds voor nieuwe zaken.

Hij heeft, hoewel nog maar 22 jaar oud, behoorlijk wat zittingservaring.
Prem wordt beschuldigd van een diefstal met geweld, gepleegd met anderen.
Bij een mislukte inbraak in Groningen zou hij de bewoner die hem en zijn compagnon betrapte met een breekijzer op het hoofd hebben geslagen.
Dat was in januari 2013.

Hij was vrij snel als verdachte in beeld gekomen, maar omdat de politie geen agenten met tijd beschikbaar had, bleef de zaak negen maanden op een plank liggen.
Het zou tot september 2013 duren alvorens Prem werd aangehouden.
Daarna had het Openbaar Ministerie nog eens een heel jaar nodig de zaak aan de rechtbank voor te leggen.
Prem is mede om die reden niet gedetineerd, de detentie is geschorst.

Hij komt ditmaal dus als een vrij man de rechtszaal binnen.
Hij heeft zijn vriendin meegenomen.
Als ze samen binnenkomen, wijst hij aan waar ze kan gaan zitten.
Hij kent de weg.
Vanuit de verdachtenbank werpt hij haar nog een kusje toe, met een lieve glimlach ter geruststelling, om haar duidelijk te maken: het komt wel goed.

Het gaat helemaal fout.

Rechters: ‘Heeft u het gedaan?’
Prem: ‘Ik heb er niets mee te maken, praat maar met mijn advocaat.’
Dat is geen goede houding, het is een slecht begin.

Rechters: ‘Nou?’
Prem: ‘Ik ontken niet, ik beken niet, ik ben op de goede weg en wil dit achter mij laten.’
Rechters: ‘Anderen zeggen dat u er bij was, waarom zeggen ze dat?’
Prem: ‘Ik heb geen idee.’
Rechters: ‘Op het breekijzer waarmee de bewoner is geslagen is DNA aangetroffen, uw DNA. Hoe verklaart u dat?’
Prem: ‘Ik zou het niet weten. Ik heb het breekijzer uitgeleend misschien?’
Rechters: ‘U leent vaker dingen uit?’
Prem: ‘Kennelijk, ik heb er niets over te zeggen.’
Rechters: ‘Dat is wel heel gemakkelijk.’

Prem had beter voorbereid moeten zijn.
De officier van justitie is zonder ook maar een greintje twijfel overtuigd van zijn schuld.
En de aanklager haalt keihard uit.
Hij eist een gevangenisstraf van vijf jaar.

Rechters, standaardvraag: ‘Heeft u de eis begrepen.
’Prem: ‘Ik sta met de mond vol tanden.’

De reclassering had nog wel zo positief geadviseerd.
Prem heeft het verkeerde pad verlaten.
Hij heeft een eigen woning, een kamer, woont samen, heeft met goed gevolg een agressie-regulatietraining afgerond, hij begint met een opleiding, komt afspraken na, wil anders dan vroeger luisteren, hij heeft gebroken met het criminele circuit.
De reclasseringsmedewerkster: ‘Als Prem naar de gevangenis moet, werkt dat averechts. Dan moeten we ons afvragen wat we terugkrijgen als hij er weer uitkomt.’
De reclassering denkt dat de samenleving er niet bij is gebaat Prem vijf jaar lang op te sluiten.
Integendeel.

De rechters denken nu twee weken na.
Prem had nog gezegd, vijf jaar, dan ben ik echt alles kwijt.
De vraag is of rechters ook aan damage controle doen.

Rob Zijlstra

uitspraak op 18 september

Tattoo

BLOGWEBBEL

Er staat K N E  in zijn hals getatoeëerd.

KNE?
JA. Had hij zelf gedaan.
Met in de ene hand de naald, in de andere een spiegeltje.

- Wat doe je?
‘Ik tatoeëer mijn naam in de hals.’
– Maar het staat er helemaal fout, er staat nu KNE.

‘Wat?’
‘Shit. Dat komt door dat stomme spiegeltje.’

Henk was zo flauw geweest dat hij de H maar achterwege heeft gelaten.

r.z.

(opgetekend in de rechtbank)

Wat kost dat?

de verdachte krijgt de excuses aangeboden

Wat kost een strafzaak?
Ik heb werkelijk geen idee.

De misdaad kost jaarlijks miljarden euro’s, dus zo’n zitting zal ook wel wat kosten.
Een strafzaak voor de meervoudige strafkamer duurt al gauw twee uur en doet sowieso een beroep op drie rechters, een griffier, een gerechtsdeurwaarder (bode), een officier van justitie, parketpolitie (twee per verdachte) en achter de schermen, vast ook nog wel een aantal juridische medewerkers.

Voor een uitspraak (vonnis) ontvangt een rechtbank een bedrag van rond de 3.500 euro van de minister.
Dat zal de kosten wel niet dekken.

Wat kost een strafzaak die niet doorgaat?

Afgelopen vrijdag liep het in zittingszaal 14 een beetje uit de hand in die zin dat het anders verliep dan was gepland.
Zo duurde de ochtendzitting tot vier uur in de middag en toen moest de middagzitting nog aanvangen.

Om half drie ging een man op een stoeltje op de gang zitten te wachten.
Hij is een verdachte en is om drie uur aan de beurt.
Maar om vier uur zeggen de rechters dat ze die middag nog maar een (1) zaak kunnen behandelen.
En er staan er nog twee op de rol.
Ze besluiten de zaak van drie uur te schrappen, anders wordt het op vrijdagmiddag vrijdagavond en dat is veel te laat.

De verdachte van drie uur heeft een lange reis achter de rug.
Zijn advocaat ook, die komt helemaal uit Amsterdam.
De advocaat zegt tegen de rechters: ‘Amsterdam. Dat is nog tot daar aan toe, maar mijn client komt speciaal voor deze zitting helemaal uit Egypte.’

Dat wisten de rechters niet.
Er wordt nagedacht, maar tot een herziening van het genomen besluit komt het niet: de zaak van drie uur wordt aangehouden.
De verdachte krijgt de excuses aangeboden.
Heel vervelend.

De advocaat zegt dat de verdachte er een volgende keer waarschijnlijk niet zal zijn.
Hij woont in Egypte en kan financieel gezien niet op en neer blijven vliegen.

Wat kost een strafzaak die niet doorgaat?

De planners van zittingszaal 14 hadden heel de maandagochtend ingeruimd voor een strafzaak rond verduistering.
Een voorzitter van een bewonersorganisatie uit Groningen heeft – zegt het Openbaar Ministerie – 82.000 euro in eigen zak gestoken.
Ruim een jaar geleden werd hij aangehouden en vandaag zou hij zich verantwoorden.
Om negen uur vanochtend stonden wel veel bewoners voor de deur van zittingszaal 14, maar geen voormalig voorzitter.

De advocaat: ‘Die is in Iran. Moeder ziek.’
De officier van justitie: ‘Potverdrie Hij wist al maanden dat de zaak vandaag zou dienen. Dan doen we het maar zonder de aanwezigheid van de verdachte.’
De advocaat: ’Niks daarvan, hij weet het pas sinds vorige week. En hij wil er wel graag bij zijn.’
De rechters: ‘Hoe het ook zij, verdachte heeft een aanwezigheidsrecht. En wij vinden het ook van belang dat verdachte aanwezig is bij zijn strafzaak. We gaan de zaak aanhouden.’
De advocaat: ‘Mijn cliënt komt in oktober terug.’
Rechters: ‘Ai. Dan wordt het wel december.’

En zo gebeurde het dat drie rechters, een griffier, een gerechtsdeurwaarder (bode), een officier van justitie, een medewerker van de parketpolitie en een advocaat (twee rechtbankverslaggevers niet meegeteld) onverwacht heel de maandagochtend geen werk te verzetten hadden.

Maar geen idee dus wat dat kost.

Rob Zijlstra

 

UPDATE – 1 september 2014 – 16.15 uur
De rechters stuurden vanmiddag opnieuw een verdachte met zijn advocaat naar huis omdat zij te lang moesten wachten op de aanvang van hun strafzaak. Hun zaak stond gepland om 15.00 uur. Om 16.00 uur was de strafzaak van 13.30 nog gaande zonder uitzicht op een eindtijd.

 

 

De slimste

de minst slimme verdachte van deze week moet Aran zijn

Er wordt wel gezegd dat de misdaad nooit eindig is.
Neemt het hier wat af, dan kun je er donder op zeggen dat het elders toeneemt.
Steeds meer, steeds vaker zijn in de misdaad veelvoorkomende begrippen.
Dat komt – denk ik – vooral omdat er zo veel mensen zijn die de misdaad onderzoeken, van lokaal tot internationaal.
Al die mini-bevindingen worden gepubliceerd en wij van de media zijn nooit te beroerd over die publicaties te berichten.
Steeds meer of steeds minder, het is steeds maar weer nieuws.

Ik vermoed dat er inmiddels meer mensen zijn die de misdaad bestuderen dan er uitvoerders van het metier zijn.

Pessimistische mensen zeggen dat de misdaad maar door kan gaan omdat de pakkans niet bijster groot is.
Als het niet hoeft van de verzekering, is de bereidheid aangifte te doen van een misdrijf laag.
Is al jaren zo.
Waarom?
Omdat menigeen van mening wil zijn dat het niet helpt.
Want ze pakken ze toch niet.

Dat laatste lijkt een volkswijsheid die wankelt.
Op basis van waarnemingen van de dagelijkse praktijk in zittingszaal 14 moet ik vaststellen dat de politie meer en meer de beschikking krijgt over slim (technisch) vernuft om de misdadige mens in de kladden te grijpen.
Wat ook meewerkt is dat de misdadige mens niet tot de categorie ‘de slimste mens’ behoort.
Je zou dan zeggen, eens moet de dag komen dat het met de misdaad is afgelopen.

Albert en Alie behoren met hun 67 en 65 levensjaren tot de categorie ‘oudere verdachten’, maar zijn verder heel erg van deze tijd: ze exploiteerden hennepplantages.
Het ging allemaal wat minder en ze konden dus wel wat extra centjes gebruiken, vertelt Albert aan de rechters.
Alie is wel verdachte, maar ze is er niet, zij zit thuis in Veendam, hulpbehoevend en kapot van de zenuwen.
Albert had op een kwade dag een paar schapen verkocht en met de opbrengst wat hennepstekjes aangeschaft op de parkeerplaats van Van der Valk.
In Winschoten kende hij een adresje voor lampen en andere kweekbenodigdheden.
Jawel, Alie wist er van.

Het kan bijna niet anders dan dat de politie heus weet waar, op welke adressen, hennepkwekerijen zitten.
Zo ingewikkeld kan dat – helemaal met de stroomleverancier in je ploeg – niet zijn.
Dat er maar één kwekerij per dag wordt ontmanteld, heeft met de bezetting te maken.
Voor meer is domweg geen tijd.

Albert en Alie hadden een uitkering en leefden heel onhandig boven hun stand.
De politie kreeg daarover een tip, ging kijken en trof op twee verstopte plekken in en rond de woning 494 hennepplanten aan en nog eens anderhalve kilo henneptoppen.
Behalve het ‘groene goud’ werden twee Mercedessen, een paardentrailer, een caravan, twee quads en een fonkelnieuwe zitmaaier in beslag genomen.

Aan stroomleverancier Enexis hebben Albert en Alie 10.000 euro moeten betalen in verband met illegaal afgetapte stroom.
Er is een langlopende regeling getroffen.
Wie uit de financiële misère wil geraken en om die reden hennep gaat telen, moet wel niet slim zijn.
Albert probeert de schade nog te beperken door tegen de rechters te zeggen dat hij maar één keer heeft geoogst, maar dat hij die niet heeft weten te verzilveren.
Rechters horen dat altijd.
De politie had ter plaatse de kalkafzetting opgemeten, geroken aan de algengroei, het groeiresidu bemonsterd en de kleuren van de koolstoffilters bestudeerd.
Op basis hiervan werd slim berekend dat Albert en Alie 77.000 euro hebben verdiend met hun misdaad.
Dat geld moeten ze nu aan ons betalen (staatskas), zo wil het Openbaar Ministerie.

Gijs en Bert zijn samenwonende broers en waren ook niet slim bezig.
Toen de politie bij hen op de stoep stond, was Gijs niet verrast.
Hij wist, op een dag is het voorbij.
Ook hun misdaad kent een grote pakkans, maar te weinig politiemensen om dat ook daadwerkelijk te doen.
In Denemarken en in Rusland doken bij lokale politie-onderzoeken ip-adressen op.
Een deel van die unieke computernummers kon worden gekoppeld aan Ziggo Nederland.
Met hulp van deze provider rolden tientallen namen van de bij de ip-adressen horende Ziggo-abonnees uit de computer.

Waarom Gijs en Bert aan de beurt waren, is niet bekend.
Wel vond de politie op harde schijven, usb-stick’s en op gebrande cd-rom’s meer dan 3 miljoen foto- en filmbestanden.
De politie scande met speciale software tien procent van alles wat uiteindelijk 28.000 foto- en filmbestanden vol ranzige kinderporno opleverde.
Gijs, met 53 jaar de oudste broer, zei dat hij een mededeling voor de rechters had, het betrof een belangrijk vaststaand feit: ‘Ik ben het strontzat.’
Bert had een beetje moeten huilen.
De advocaat verzocht de rechters het te laten bij een werkstraf van 40 tot 80 uur.
De officier van justitie eiste 12 en 15 maanden gevangenisstraf zodat beide mannen ook hun banen kwijtraken.

De minst slimme verdachte van deze week moet Aran zijn.
Hij is net 19 jaar en dus een jongen van de digitale tijd, van na de platenspeler.
Aran heeft ingebroken dan wel is hij in het bezit geweest van gestolen goed.
Dan is hij geen inbreker, maar net zo erg een heler.
Uit een woning haalde hij en of zijn vrienden – zegt de aanklager – een verzameling whisky, een drankje van vroeger, maar heel populair onder jeugd van nu.

Uit een andere woning pikte hij en/of zijn matties computers, sieraden, contant geld en een mobiele HTC-telefoon.
Ook Aran liep tegen politie-vernuft aan.
Inbrekers die mobiele telefoons stelen zijn niet alleen niet slim, maar ook ontzettend dom.
Mobiele telefoons zijn de grootste verraders van deze tijd.
De politie kon na de misdaad al heel snel zien dat het HTC-toestel werd voorzien van een andere sim-kaart en vervolgens dat er mee werd gebeld.
Met 06-nummers.
Die werden in kaart gebracht en zo konden ze het toestel traceren: op de slaapkamer van Moki, naar later zou blijken een vriendje van Aran.

Het toestel bracht de hele misdaad aan het licht: er stonden duizenden WhatsApp-berichten in opgeslagen waarvan er 800 als verdacht werden bestempeld.
Die berichten gingen over brakka’s, osso’s en doekoes, over inbraken, over huizen en over geld.
‘Ik heb doekoe nodig. Ik heb zin in een brakka, ja, we gaan een osso doen in Eelde’, appten Aran en zijn vrienden aan elkaar.

Aran ontkent, hij had zijn telefoon aan anderen uitgeleend.
Dat anderen appen over een koevoet, kan hij dus ook niet helpen.
Rechters: ‘Klopt het dat u bent aangehouden bij de Hornbach in verband met winkeldiefstal?
Ja, dat klopte wel.
Rechters: ‘En wat had u gestolen?’
Aran: ‘Een koevoet.’

Rob Zijlstra

uitspraak 11 september