Artikel 67a, lid 3

Arie is van 1929

Er zijn loslopende boeven van wie het de bedoeling is dat die achter de tralies verdwijnen en er zijn boeven die achter de tralies zitten met de intentie dat ze op een dag weer vrij mogen rondlopen.
Op een enkeling na.
Er is nog een derde groep: de voorlopig gehechten.
Dat zijn mannen en een paar vrouwen die formeel onschuldig vastzitten omdat ze nog niet door rechters zijn veroordeeld.

Veroordeelde boeven zitten in een gevangenis.
De voorlopig gehechten verblijven met hun bedenkelijke status in een huis van bewaring.
Een gevangenis biedt iets meer comfort.
Daar staat tegenover dat arbeid er verplicht is.
In een huis van bewaring hoef je niet te werken, maar moet de Staat wel arbeid aanbieden.

Het oude huis van bewaring in Groningen – aan de Hereweg – was een zogeheten textielbajes.
Dat was niet omdat de laatste ontsnapping geschiedde met aan elkaar geknoopte lakens (echt).
Het hvb Groningen was een textielbajes omdat de beklaagden achter tientallen naaimachines zaten om gekleurde kussentjes Schermafbeelding 2014-12-19 om 22.38.04en trappelzakken voor baby’s in elkaar te naaien.
Maar dit terzijde.

Er zitten flink wat verdachte onschuldigen achter de tralies.
Willem Holleeder is er sinds kort weer eentje.
Er zijn misschien wel meer verdachten dan opgesloten daders.

Ook Farid (23) uit Veendam is momenteel een voorlopig gehechte.
Hij zit al een half jaar in een cel te wachten op zijn proces.
De officier van justitie wil van hem een dader maken, terwijl Farid naar huis wil, om te trouwen met zijn verloofde die op hem wacht.
Farid zou iemand hebben bedreigd met een vuurwapen.
Toen de politie bij hem aan de deur kwam liet hij zich niet zomaar aanhouden.
Hij verzette zich waarbij politieagenten, zegt de politie, gewond raakten.
Het vuurwapen werd achter de wasmachine gevonden.
Farid ontkent alles.
Hij heeft agenten niet geslagen, niet geschopt.
Dat vuurwapen in zijn huis moeten vrienden daar hebben neergelegd, want hij heeft veel vrienden.

De officier van justitie stelt de rechtbank voor om Farid een jaar op te sluiten, terwijl de advocaat aan de rechters vraagt hem met onmiddellijke ingang in vrijheid te stellen.
De advocaat kan zich niet voorstellen dat Farid een straf krijgt opgelegd – mocht hij al schuldig zijn – die hem langer dan zes maanden in het gevang doet belanden.

Dreigt de voorlopige hechtenis langer te duren dan de te verwachten straf die wordt opgelegd, dan dient een verdachte per direct in vrijheid te worden gesteld: artikel 67a, lid 3., razend populair onder strafrechtadvocaten.

Dus, zegt Farid: ‘Ik zit al zes maanden vast. Ik ben mijn auto kwijt, mijn huis, mijn werk. Alles.’
De rechters antwoorden dat ze er over zullen nadenken.
Mochten ze vinden dat 67a, lid 3 aan de orde is, dan zullen ze dat zo snel als mogelijk mededelen.
Farid merkt nog op dat de feestdagen voor de deur staan.

Na Farid stapt een heuse georganiseerde criminele bende de rechtszaal binnen, omringd door acht politiemensen.
De vijf verdachten zitten vast sinds september dit jaar.
Iets met hennep en export.
Het politieonderzoek is in januari klaar, opdat het strafproces ergens in de loop van 2015 kan aanvangen.
Dat kan best september worden, onschuldig gehechten moeten soms veel geduld hebben.
De advocaten verzoeken de rechters de verdachten in afwachting van het proces in vrijheid te stellen.
Artikel 67a, lid 3 is in beeld.
Het lijkt heel wat, zegt een van de advocaten, maar het zal een zeepbel blijken.
Komt bij, zeggen de andere advocaten, dat het onderzoek bijna klaar is en er geen kans op herhaling is.
Er zijn dus geen gronden de verdachten nog langer in voorlopige hechtenis te houden.
De rechters wijzen de verzoeken af.
De acht politiemensen verlaten de rechtszaal en nemen de onschuldige beklaagden mee.

Ook Arie stond afgelopen week terecht.
Hij hoort eigenlijk net als de anderen in hechtenis te zitten, maar hij is detentieongeschikt verklaard.
Dat heeft met zijn leeftijd te maken.
Arie is van 1929.
Hij heeft zijn misdaad toegegeven.
Daarna was hij onmiddellijk gestopt met wedstrijdbiljarten want hij kon zich niet meer concentreren.
Wat hij heeft gedaan spijt hem.
Dat opa’s van kleindochters moeten afblijven, weet hij nu ook wel.
Detentie zit er voor de 85-jarige niet in, de officier van justitie eist een taakstraf van 180 uur.
De advocaat: ‘Misschien kan hij biljartlessen verzorgen in bejaardentehuizen.’
Niemand moest daar om lachen.

Waar de grens ligt qua leeftijd is mij onbekend.
Karel is 66 jaar en zit wel in voorlopige hechtenis.
Vanuit dezelfde stoel waar eerder die dag Arie zat, zegt Karel dat hij onschuldig in het huis van bewaring verblijft.
Uitgerekend hij die vijftig trouwe arbeidzame jaren achter de rug heeft en dacht van zijn oude dag te kunnen genieten.
Met een harde stem, vingertje in de lucht, roept hij richting de rechters: ‘En dit heet Nederlands recht?

Karel zit alvast vast omdat er aanwijzingen zijn dat hij zijn kleindochter en een kleutervriendinnetje heeft verkracht.
Tussen 2005 en 2010 en misschien wel heel vaak.
Hij is een half jaar geleden aangehouden.
Toen dat gebeurde, is op zijn computer kinder- en dierenporno aangetroffen.
Hij keek er ook graag naar, is de verdenking.

De voorlopige hechtenis is Karel niet in de koude kleren gaan zitten.
Hij wil in afwachting van het strafproces – ergens volgend jaar – naar zijn echtgenote die elders is ondergedoken.
Dat komt omdat zijn dorpsgenoten een voorschot hebben genomen op Karels mogelijke veroordeling: ze keilden alle ramen van zijn woning stuk.
Daar doen ze ook in Noord-Groningen niet moeilijk over.
Nadat de schade was hersteld, deden ze het weer en daarna nog een keer.
Toen kwam de burgemeester en die zei tegen de dorpelingen dat ze er mee moesten ophouden.
De woning staat nu voor te weinig geld te koop.

Dat Karel na zes maanden graag bij zijn gevluchte echtgenote wil zijn, valt wel te begrijpen.
De officier van justitie wil er evenwel niets van weten.
Artikel 67a, lid 3 is nog niet in zicht en daarnaast is er een goede grond Karel voorlopig achter de tralies te houden: hij heeft de rechtsorde geschokt.

Karel moet zijn onzekere tijd in voorlopige hechtenis voortzetten.
Hij roept met al zijn beschikbare boosheid tegen de rechters: ‘Het is hier nog erger dan in Rusland.’

Qua boef zijnde kun je het beste schuldig en met een veroordeling achter de tralies zitten.
Dan weet je waar je aan toe bent.

© Rob Zijlstra

artikel 67a, lid 3 Een bevel tot voorlopige hechtenis blijft achterwege, wanneer ernstig rekening moet worden gehouden met de mogelijkheid dat aan de verdachte in geval van veroordeling geen onvoorwaardelijke vrijheidsstraf of tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel zal worden opgelegd, dan wel dat hij bij tenuitvoerlegging van het bevel langere tijd van zijn vrijheid beroofd zou blijven dan de duur van de straf of maatregel. 

Baflo – bijzonder

Schermafbeelding 2014-12-20 om 00.01.33

Er staat morgen, dit weekeinde, een bijzonder verhaal in de krant.
In Dagblad van het Noorden.
Het verhaal is een interview met de ouders van Renske Hekman.
Renske Hekman was biologe en voetbalde in Appingedam.
Een veelzijdige vrouw.
Ze werkte als onderzoekster in de zeehondencrèche in Pieterburen.

Op 13 april 2011 werd ze vermoord.
Gedood.
Baflo.
Door haar vriend die ze twee jaar eerder had ontmoet in de trein van Groningen naar Utrecht.
Ze werd 29 jaar.

De ouders van Renske Hekman – Eddy en Lieuwkje – zoeken de man die hun dochter met vreselijk geweld doodde iedere maand op in de gevangenis.
Zij steunen hem.

Dat ze dat doen is logisch, zeggen ze.
Een noodzakelijkheid ook.
In mijn verhaal leggen ze dat uit.

Hun verhaal.

Bijzonder.

robz

Geen lieverdjes

Rechters: ‘U leeft om drugs te kunnen gebruiken. U heeft geen toekomst, geen plannen, geen dromen…’

Schermafbeelding 2014-12-13 om 15.10.56Er waren eens een man en een vrouw – veertigers – die elkaar net zo veel haatten als ze elkaar liefhadden.
Hij was nogal rechtlijnig, zij jaloers.
Wat ze gemeen hadden was bier, samen tenminste een kratje per dag.
Van de buren hadden ze geen last en andersom was dat ook zo.

Op een avond wilde Johannes naar zijn bejaarde moedertje dat een paar straten verderop woonde.
Hij noemde haar mammie.
Suus – de zij – wilde niet dat hij ging en zo kregen ze weer ruzie.
Johannes pakte toen eerst een fles spiritus en daarna zijn aansteker.
Suus werd met ernstige brandwonden naar het ziekenhuis gebracht.

Maanden na dit nare voorval zit Johannes in de rechtszaal.
Verward en met veel spijt.
Zij zit op de tribune en huilt.
Hij had nog geprobeerd het vuur te doven.
Met bier.
Johannes en Suus missen elkaar.
Hij vraagt aan de rechters of hij vannacht in de rechtszaal mag blijven slapen, want in de gevangenis vindt hij het eng.
Zegt: ‘Het zijn ook geen lieverdjes daar.’

De officier van justitie eist vijf jaar gevangenisstraf en daarna tbs met dwangverpleging.
De rechtbank legt twee weken later een jaar cel op en de tbs.

Er zat toen ook een deskundige in zittingszaal 14 die de rechtbank moest adviseren wat met Johannes te doen.
Dat advies luidde tbs, maar het was niet zijn eerste keuze, sprak de deskundige.
Hij zei (uit mijn hoofd): ‘De beste en meest praktische oplossing is het van overheidswege beschikbaar stellen van een krat bier per dag. Maar dat mag ik natuurlijk niet zeggen want zo zit ons systeem niet in elkaar.’

Aan die rechtszaak moest ik denken toen ik deze week luisterde naar Rene, 35 jaar.
Ik noem hem zo want dan kun je nog alle kanten op.
Rene is verslaafd op ere-divisieniveau.
Hij gebruikt heroïne, cocaïne, ook in de crack-variant, methadon en verder wat er maar voor handen is.
En dat al jaren achtereen.
Tussen de bedrijven door draagt hij graag vrouwenkleding.

Hij zegt tegen de rechters: ‘Als ik zo doorga word ik 40. Geen 80 in elk geval.’
De officier van justitie: ‘U bent bezig langzaam zelfmoord te plegen.’
De medewerkster van de reclassering die hem al langer kent: ‘Hij vindt het zo lekker dat-ie maar blijft gebruiken.’

Ik moest aan die oude zaak denken vanwege overeenkomsten.
Er zijn verdachte mensen met wie niemand raad weet.
Omdat een kratje bier per dag van staatswege niet tot de mogelijkheden behoort, sluiten we deze radeloze mensen op.
Dat dat 100 keer duurder is dan een kratje per dag maak niet uit.

Ook met Rene weet niemand raad.
Zijn strafblad telt geen pagina’s meer, maar is een dik pak papier geworden.
Heel veel last hebben wij – de goederiken – overigens niet van hem.
Rene slijt zijn dagen vooral in de gevangenis.
Wanneer hij op vrije voeten komt, houdt hij het hoogtuit een dag of tien vol.
Dit jaar heeft hij dertig dagen in vrijheid doorgebracht.
Dat hij desondanks nog altijd verslaafd is als Robben kan voetballen, ligt aan ons gevangenissysteem.

Rene zegt dat hij geen behandeling wil die kan leiden tot een drugsvrij leven.
Tegen de rechters: ‘Maar ik wil wel van de criminaliteit af.’
Rechters: ‘U leeft om drugs te kunnen gebruiken. U heeft geen toekomst, geen plannen, geen dromen. U komt nooit van de drugs af.’
Rene: ‘Ja, het begint me allemaal wel een beetje tegen te staan. Het begint ook zijn tol te eisen, niet alleen psychisch, ook fysiek. Maar als ik gebruik kom ik sociaal wel beter uit de voeten.’

Rene heeft een oplossing, een heel praktische: ‘Creëer een plek voor mij waar ik kan gebruiken en waar ik niemand tot last ben.’
Als de drugs dan gratis beschikbaar wordt gesteld, kan iedereen volgens Rene lang en gelukkig verder leven.

De officier van justitie: ‘U moet nu achter de drugs aanrennen. U moet achter de mensen aanrennen die de drugs aan u verkopen. Is er dan helemaal geen drang in u om daar een keer mee te stoppen?
Rene luistert met een aandachtige blik en zegt dan met zijn zangerige zachte stem: ‘Als ik het bij de apotheek kon halen, had ik wel wat meer rust in het lijf.’

Schermafbeelding 2014-12-13 om 15.20.06In september zagen politieagenten Rene rennen terwijl hij zijn rugtas stevig tegen zich aan drukte.
Omdat zoiets in vredestijd kennelijk verdacht is, moest hij blijven staan.
Of ze eventjes in zijn tas mochten kijken.
Rene vertelde dat hij bij de Jumbo was geweest, maar alleen om daar een gratis kopje koffie te drinken.

In de rugtas zat reinigingsgel (Nivea for men) en wake-up gezichtsgel.
Op camerabeelden van de grutter was te zien dat hij de verzorgingsproducten in het gele mandje deed en dat die producten op de afdeling snoep in zijn rugtas verdwenen.

De rechters: ‘Heeft u afnemers?
Jawel. Die heeft hij. Logisch.
Anders heeft stelen geen zin.
Wie?
Nee.
Zegt: ‘Maar veel krijgt ik er niet voor. Het is net genoeg.’

Wat nu te doen met Rene?
In Beilen bestaat iets als duurzaam verblijf, maar Rene voldoet niet aan de criteria van dat systeem.
Hij komt uit het Noorden en dan kun je niet naar Beilen.
De officier van justitie zegt dat wat Rene flikt niet heel ernstig is, maar dat hij het wel heel vaak doet.
Dus dient de samenleving tegen hem te worden beveiligd.

De aanklager stelt voor om Rene twee jaar vast te ketenen aan de isd-maatregel, bedacht voor veelplegers.
Dat is twee jaar zitten met veel hulpverlening.
Al twee keer eerder moest hij die maatregel ondergaan en de vier jaren die dat opgeteld duurde leverden niets op.
Zo zal het ook nu weer gaan.

De ‘gewone’ wereld is voor Rene de gevangenis geworden.
Geen fijne wereld.
Geen lieverdjes daar.
Twee weken geleden is hij in de De Marwei in Leeuwarden in elkaar geslagen.
Hij is daarom overgeplaatst naar Veenhuizen, naar de Norgerhaven.
Afgelopen week kwam er een nieuwe gedetineerde op zijn afdeling: de man die hem in Leeuwarden in elkaar had gebeukt.

Met zijn melodieuze stem zegt hij tegen de rechters: ‘Als ik uit de gevangenis kom voel ik mij snel eenzaam. Maar in de gevangenis ben ik ook niet veilig.’

Rob Zijlstra

uitspraak op 22 december

Baflo – hof

Het gerechtshof in Leeuwarden heeft Alasam S. veroordeeld tot 6 jaar celstraf en tbs met dwangverpleging.

HET ARREST [klik]

Schermafbeelding 2014-12-11 om 15.32.23

Knipsel

herstel; – in bovenstaand bericht staat bij ontslag van alle rechtsvervolging – wel schuldig, geen straf. Correct: dan heb je het wel gedaan, maar krijg je geen straf / je bent geen strafbare dader.

 

→ eerdere berichten

met gratis update na uitspraak

met gratis update na uitspraak

Wedden dat

een overval is soms een selfie

Schermafbeelding 2014-12-06 om 22.32.51De krant bewees deze week weer eens dat je vreselijk moet oppassen met de misdaad en voor de plegers ervan.
Een week geleden werd Groningen en ras de rest van het land opgeschrikt door het bericht dat een inbreker ernstig gewond was geraakt tijdens zijn werkzaamheden.
De bewoner, een man van 61 jaar, had de snoodaard betrapt en hem flink onder handen genomen.
De reacties op de berichtgeving waren niet mals.
De moedige bewoner verdiende een standbeeld van een held, de inbreker zelf kon het beste maar dood want eigen schuld.

Een paar uur na het gebeuren werd de inbreker op gezag van de politievoorlichting een overvaller en de volgende dag was de overvaller een travestiet geworden die een date in de nacht had met de bewoner.
Ze kenden elkaar goed en lang, samen hadden ze ruzie gekregen en dat was uit de hand gelopen.
Later op de dag onthulde RTVNoord dat de travestiet toch weer een overvaller moest wezen, maar dan van een andere overval.

Dinsdagavond overleed de goede bekende van het 61-jarige slachtoffer aan zijn verwondingen.
Kregen een paar reageerders toch nog hun zin.
De dapper gewaande zit opgesloten.

Het komt vaker voor dat de misdaad niet is wat die op het eerste gezicht lijkt.
Er schijnen mannen te worden beroofd in rosse buurten.
Soms dient zo’n beroving als dekmantel voor (de kosten van) prostitutiebezoek.
Een beroving is thuis beter uit te leggen.
Ook niet alle beroofde bezorgers van maaltijden zijn beroofd.
Een overval is soms een selfie.

Deze week zaten Willem (49) en Truus (44) in de verdachtenbank.
Rasechte Rotterdammers, dat kon je horen.

Op een koude dag is Willem in Groningen voor een bezoek aan een kennis.
De kennis woont in de stadswijk Beijum en is niet thuis.
Zij is naar de kerk.
Geeft niks, zegt Willem.
Dan wacht-ie wel even.
Buiten ligt overal sneeuw, maar in zijn mooie Mercedes Benz C320 cdi zit zelfs een kachel en die maakt dat het lekker warm is.

Ineens wordt een portier opengetrokken.
Natuurlijk schrikt Willem.
Hij kijkt in de loop van een vuurwapen.
Een tweede overvaller zwaait met een stroomstootwapen.
De mannen stappen in en Willem moet rijden.
Ze rijden door Groningen, stoppen na een tijdje en Willem moet eruit.
Nadat hij zijn geld (90 euro) heeft afgegeven gaan de gewapende mannen er met zijn auto vandoor.

Willem doet aangifte.
Hij vertelt dat het is gegaan zoals hier beschreven.
De politie maakt het wereldkundig en waarschuwt het publiek niet zelf actie te ondernemen tegen de twee gewapende overvallers van wie er eentje een gebreid mutsje draagt.

Tien dagen na de overval krijgt de politie informatie uit het criminele circuit.
De man die is overvallen, luidt de tip, is betrokken bij de organisatie van illegale loterijen binnen de Antilliaanse gemeenschap.
Vier dagen later wordt de Mercedes gevonden.
In de auto liggen boekjes met lootjes en enveloppen met contant geld.
Op een van die enveloppen staat de naam van Marjan, de vrouw die Willem zou bezoeken toen zij in de kerk zat.

Weer een dag later krijgt de politie opnieuw informanteninformatie.
Die man die Willem heet is niet alleen beroofd van zijn auto, maar ook van 20- tot 30.000 euro.
Geld dat in Groningen aan winnaars van de illegale loterij uitgekeerd moest worden.

Marjan wordt opgespoord en zegt dat ze lootjes verkoopt, van 25 cent tot een euro per stuk.
Ze betaalt ook prijzengeld uit, wel eens twee- tot driehonderd euro.
De vrouw zegt zaken te doen met de man die haar kwam bezoeken toen ze in de kerk zat, hij heet Glen.

De politie confronteert Willem met die loterijboekjes in zijn teruggevonden auto, met die enveloppen met duizenden euro’s, met het verhaal dat hij is beroofd van 20- tot 30.000 euro.
Willem – een verdacht slachtoffer nu – zegt niks.
Hij heeft een advocaat en die adviseert hem de mond te houden.
Weet Truus meer?
Truus heeft dezelfde advocaat.
Zij zwijgt ook.

Kortom, de politie is in Groningen van alles op het spoor: illegale loterijen waar tienduizenden euro’s in omgaan, een link met Rotterdam, er zijn mannen met wapens en een gebreid mutsje die mensen in auto’s overvallen, carjacking.

In de rechtszaal vragen de rechters aan Willem: ‘Noemen ze u ook wel Glen?’
Willem: ‘Nee, nooit. Ik ben gewoon Willem.’
Truus knikt.
Zij kan het ook weten want ze is al jaren met Willem getrouwd.
Willem doet niks met loterijen, zwijgt hij.
Willem werkt in de haven bij de afdeling laden en lossen.
Truus zit op de administratie bij een elektrotechnisch bedrijf.

En dan nu iets heel geks.
In de rechtszaal gaat het helemaal niet over die loterijen en gewapende overvallen.
Daar is niet eens nader onderzoek naar gedaan.
Wat de politie heeft gedaan is het nader onderzoeken van de bankrekening van Willem en Truus.
Het was de politie namelijk opgevallen dat er flinke bedragen op die rekening staan, terwijl er nauwelijks iets van wordt afgeschreven.
In een jaar tijd was er vier keer een pintransactie gedaan bij de Albert Heijn.
Hoe dat dan kan?

Truus legt uit dat ze haar hulpbehoevende oma verzorgt en dat oma nogal vermogend is.
Eenmaal per week pint oma geld (wanneer ze samen boodschappen doen) en dan stopt oma haar flink wat toe.
Daar doen ze de dingen en extra dingetjes van.

De officier van justitie kan dat niet geloven.
Uitgerekend is dat er 56.171 euro zonder een verklaarbare herkomst is uitgegeven.
Dat moet dus misdaadgeld wezen.
En wie met misdaadgeld dingen (Mercedes) en dingetjes (jurkje) koopt, maakt zich schuldig aan witwassen.

Dus dat geld hebben ze verdiend met die loterijen?
Dat is niet uitgezocht.
Maar organiseren ze die wel?
Ook niet uitgezocht.
En die gewapende overvallers dan?
Niet onderzocht.
De carjacking?
Nee.
Is Willem niet beroofd?
Weten ze niet.
Marjan van de kerk?
Is niet mee gepraat.
Glen!
Wie is Glen?

De officier van justitie zegt dat Willem en Truus zich schuldig hebben gemaakt aan witwassen in vereniging want ze zijn getrouwd in gemeenschap van goederen.
De aanklager rept van een ernstig feit en riedelt dat de misdaad niet mag lonen.
De eis: een taakstraf van 200 uur, drie maanden voorwaardelijke gevangenisstraf per persoon en en het samen betalen aan de Staat der Nederlanden van 56.171 euro.

Worden ze veroordeeld?
Ik durf er wel een gokje op te wagen.

© Rob Zijlstra

update – 15 december 14 – uitspraak
De rechtbank heeft Willem en Truus vrijgesproken. Dat het niet anders kan   dan dat het geld van misdaad afkomstig is, is niet waar, oordelen de rechters.  Immers, ze gaven aan geld te hebben gekregen (oma) en ook geld te hebben geleend. Daarnaast hadden ze legale inkomsten uit arbeid. Verder blijkt niets uit het dossier. De ontnemingsvorderingen worden met de vrijspraken afgewezen.

 

Hete adem

‘Mijn mening is dat een mens vrij dient te zijn.’

pepermuntOp de televisie zag ik een rechtszaal in beeld met rijkelijk geschreven teksten op de muren.
In zittingszaal 14, de zaal van het strafrecht in Groningen, zijn de muren van grijs beton en sprakeloos.
Maar ik weet wel duizend woorden die niet misstaan.
Een daarvan moet dan ‘geld’ wezen.
Misdaad draait om lust, om wanhoop, maar het meest vaak om geld.
Het hoeft niet overal in chocoladeletters, want soms gaat het maar om een beetje.

Kijk maar naar Khaled die 32 jaar is en op een dag zijn bedorven land Afghanistan verliet en nu als een krabbelaar in Groningen leeft van de kleine misdaad.
De officier van justitie beweert dat Khaled over een muurtje is geklauterd en toen uit een studententuin lege kratten bier van Bavaria heeft gestolen.
Khaled moet af en toe giechelen, dan weer kijkt hij dromerig voor zich uit, alsof hij een vlieger is die traag door de lucht zweeft.
Zijn antwoorden hebben niet veel te maken met de vragen die de rechters stellen.
Dan vanuit het niets, hij buigt iets voorover: ‘Mijn mening is dat een mens vrij dient te zijn.’

Wie leeft, zingt de dode zanger, die moet soms wat eten.
Want daar was het Khaled om te doen.
Beetje statiegeld, beetje eten.

Soms is er meer geld in het geding.

Een hennepstekkenkweker uit Groningen werd door het Openbaar Ministerie aangeslagen voor 200.107 euro en 94 eurocent.
Dat zou de winst zijn.
De man weigerde te betalen (want veel te veel) en de officier van justitie ging er nog eens goed voor zitten.

Uitgezocht was dat de kweker 270 dagen actief is geweest.
Daarvan gingen 70 dagen op aan het proces waarin 36 stekjes uitgroeiden tot volwaardige moederplanten.
Blijven er 200 dagen over waarop stekjes van die moederplanten konden worden geoogst.
En omdat je om de 14 dagen nieuwe stekjes kunt knippen, deel je die 200 dagen door 14 en dat aantal, 14 afgerond, vermenigvuldig je met het aantal te oogsten stekken.

In de jurisprudentie bestaat een marge van 10 tot 50 stekken die van een plant kunnen worden gehaald, zegt de officier van justitie.
Hij vervolgt: ‘In het voordeel van meneer de verdachte ga ik uit van tien stekken per plant.
Dan heb je 36 planten maal 14 oogsten keer 10 stekken, kom ik uit op 5.040 stekken.
Met een uitvalspercentage van 20 blijven over 4.032 stekken.
Verkoopprijs: 2,84 euro per stek.
Levert op 11.450,88 euro.’

Legale kosten mogen van de criminele winst af.
De rekenofficier: ‘Variabele kosten: 25 cent per stek. Aanschaf: 102,60 euro. Afschrijving lampen: 578,57 euro. Afschrijving algemeen: 30 euro. Kosten voeding: 395,01 euro. Al met al bedraagt de af te dragen criminele winst, simpelweg opgeteld en afgetrokken: 9.336 euro en 70 eurocent.’

De rechters merken snedig op dat tweehonderdduizend euro geen negenduizend euro is.
De officier van justitie spreekt het niet tegen.
De rechter gelooft het ook wel, maar kiepert toch heel de berekening in de prullenbak.
In het dossier zit geen aanwijzing waaruit blijkt dat meneer de verdachte de stekjes ook daadwerkelijk heeft verkocht.
Vordering ontneming afgewezen.

Dat was vorige week.
Deze week leek het Openbaar Ministerie keihard terug te slaan.
Met mammoetcijfer op de muren: 3.433.670 euro.
Van dat bedrag wordt ruim 1,4 miljoen euro gevorderd van een mensenhandelaar die in 2009 werd veroordeeld tot vier jaar celstraf.
Die straf kreeg hij omdat hij acht jaar lang een vrouw voor zich liet werken in de prostitutie, vlakbij die tuin vol Bavaria-bierkratten.
Het enorme bedrag is bijeengebracht door honderden Groninger mannen die zich daar door deze ene mevrouw lieten uitkleden.
Dat is echt gebeurd.

De resterende 1,9 miljoen euro zou zijn verdiend door twee mannen uit Groningen die in 2012 werden veroordeeld wegens drughandel.
Beiden moesten na jaren hard werken in de handel voor straf een jaar zitten.
En nu dus ook betalen.

Omdat misdaad het meest draait om geld, denkt justitie dat geld afpakken leidt tot minder misdaad.
Het klinkt logisch, maar de praktijk is weerbarstig.
Het financiële onderzoek naar de winst van de zes jaar geleden veroordeelde mensenhandelaar is nog niet klaar.
Het onderzoek schijnt tamelijk ingewikkeld te zijn.

De man heeft zijn straf in Nederland uitgezeten en is toen overgedragen aan de autoriteiten van zijn geboorteland Bulgarije die ook nog een appel met hem hadden te schillen.
Man zit nu opgesloten in een Bulgaarse cel.
Voor iets met witwassen.
De kans dat hij nog een cent heeft, is misschien wel niet groot.

Komt bij dat zijn advocaat de mening is toegedaan dat de man aanwezig moet zijn wanneer de Groninger rechters zich eindelijk over deze financiële kwestie buigen.
Hij heeft immers aanwezigheidsrecht.
De advocaat zei tegen de rechters: ‘We hebben hem die kant opgestuurd, dus dan kunnen we hem ook wel weer eventjes ophalen.’
Het kost wat als je iets wilt hebben.

Dat geldt ook voor de twee Groninger drugshandelaren die tegen de lamp liepen na een langdurig en intensief politieonderzoek.
Om hen te kunnen betrappen werden undercover-agenten ingezet.
Het peperdure onderzoek begon in april 2010, in augustus 2012 werden de handelaren veroordeeld, begin volgend jaar dient de zaak in hoger beroep.
Twee jaar geleden was al bekend dat de ene boef 1.682.190 euro winst zou hebben gemaakt en de andere 310.110 euro.
Maar het onderzoek is – heel gek – nog steeds niet klaar.

Gaat er dan helemaal niks goed?
Jawel.
Op 16 januari 2010 liepen twee politieagenten door de Landstraat in Delfzijl.
Dat is de winkelstraat met de Hema in het midden.
Ruik eens, zeiden ze tegen elkaar en toen bleek dat een van de winkelpanden een mantel was om een kwekerij te dekken.
De winkelier, man uit Groningen, werd aangehouden, vrijgelaten en na een jaar opnieuw aangehouden omdat hij in een schuurtje in Garrelsweer in herhaling was vervallen.

Op het politiebureau in de havenstad heeft een agent drie jaar ijverig aan een klein tafeltje zitten rekenen.
Hij becijferde een winst voor de nepwinkelier van 56.000 euro.
De officier van justitie: inleveren, want misdaad mag niet lonen.
De rechters donderdag: doe maar 19.480 euro en 20 eurocent.
Nee, 56 is geen 19, maar het is toch nog wat.

Afgelopen week was er in de Tweede Kamer debat over de justitiebegroting.
Ik hoorde Kamerleden stoere dingen roepen.
Over dat de crimineel meer dan ooit de hete adem van justitie in de nek voelt.
Ik dacht ja, op papier ja.

In het echt is misdaadbestrijding toch vooral een kwestie van een heel lange adem.

© Rob Zijlstra 

update – 10 december 2014 – uitspraak
Khaled is veroordeeld wegens diefstal tot drie weken gevangenisstraf. De maatregel isd was geeist, maar de rechters verwachten daar niet veel van. En dan heeft het ook geen zin de maatregel op te leggen. Khaled zou twee jaar ‘kaal’ in zijn cel zitten en dat is niet passend  bij een diefstal van lege flesjes bier.